“เสด็จแม่ วันนี้เป็นวันครบรอบสิบปีการสวรรคตของเสด็จพ่อ ลูกไปถวายสักการะมาแล้ว” อากาศต้นฤดูร้อนอบอ้าวตั้งแต่เช้าตรู่ จักรพรรดิหนุ่มวัยสิบหกชันษายืนสง่างามอยู่ในท้องพระโรงตำหนักฉือหนิง หลังกล่าวจบก็เหลือบมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง
เขาเม้มปากแน่น ร่างกายพลันเงียบขรึมลง
หยุนเหยาอยู่ในอาภรณ์ไว้ทุกข์สีเรียบของไทเฮา ดูสง่างามและสูงศักดิ์ นางคลึงลูกประคำในมือ ทว่าก็ยังไม่อาจบดบังใบหน้าอันงดงามเกินผู้ใดได้ เปลือกตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนตอบเพียงคำเดียวว่า “อืม”
เด็กหนุ่มมิได้จากไปในทันที กลับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เงยหน้ามองหยุนเหยา แววตาเปี่ยมประกายแห่งความคาดหวัง “เสด็จแม่ เหล่าขุนนางกราบทูลว่าลูกถึงวัยแต่งตั้งฮองเฮาแล้ว”
มือที่หยุนเหยาขยับลูกประคำชะงักไปชั่วขณะ นางเหลือบตามองเด็กหนุ่มอย่างตะลึงงันเล็กน้อย
มือในแขนเสื้อของเด็กหนุ่มกำแน่น เขารออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าสิ่งที่ได้ยินยังคงเป็นคำตอบอันเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเดิม “เรื่องนี้ให้กรมพิธีการจัดการก็พอ”
ประกายในดวงตาเด็กหนุ่มมอดดับลง ขณะหมุนกายจากไป เขาหยุดอยู่ข้างชายผู้นั้นครู่หนึ่ง น้ำเสียงแหบพร่า “เช่นนั้นเสด็จแม่โปรดรักษาพระวรกายด้วย”
“ชายบำเรอ” ข้างกายเสด็จแม่ เขารู้จักทุกคน ไม่มีผู้ใดอายุเกินยี่สิบปี
ส่วนชายที่อายุใกล้สี่สิบแล้วยังเสนอตัวมาปรนนิบัติในคืนนี้ เขาสั่งให้คนสืบจนรู้กระจ่างแล้ว
ชายผู้นี้คืออดีตคู่หมั้นของเสด็จแม่ เมื่อครั้งเสด็จแม่ยังมิได้อภิเษกกับเสด็จพ่อ ทั้งสองหมั้นหมายกันตั้งแต่เยาว์วัยและมีใจตรงกัน
ที่เสด็จแม่โปรดปรานขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้สง่างามอ่อนโยน ก็เป็นเพราะอดีตคู่หมั้นที่ถูกตระกูลหยุนบังคับให้พรากจากกันตรงหน้าเขาผู้นี้
นับแต่จำความได้ ความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างเสด็จแม่กับเสด็จพ่อก็เป็นเพียงละครที่แสดงให้ผู้อื่นเห็น
เสด็จแม่รังเกียจเสด็จพ่อ รวมถึงบุตรชายอย่างเขาด้วย
เล่ากันว่าเมื่อเขาคลอดออกมา เสด็จแม่ไม่เคยอุ้มเขาสักครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสด็จแม่คล้ายกำลังอบรมเครื่องมือสำหรับปกครองแผ่นดิน ความผูกพันระหว่างแม่ลูกหาได้มีความอบอุ่นไม่
ครู่ก่อนเขายังมีความหวังริบหรี่ อยากให้เสด็จแม่เลือกฮองเฮาให้เขาด้วยพระองค์เอง และจัดการเรื่องคู่ครองตลอดชีวิตให้
แต่สุดท้าย...
ความรักจากมารดาที่เขาไม่เคยได้รับเลยตลอดสิบหกปีนับแต่เกิด ชั่วชีวิตที่เหลือก็ไม่ควรหวังอีกแล้ว
เขาเพียงปรารถนาให้เสด็จแม่ไม่โลภมาก รักษาพระวรกายให้แข็งแรงและมีอายุยืนยาว
เจียนเจีย ซึ่งคอยรับใช้หยุนเหยามาหลายปีและบัดนี้เป็นแม่นมแล้ว เหลือบมองหยุนเหยาคราหนึ่ง ก่อนถอยออกไปอย่างเงียบงันเพื่อส่งจักรพรรดิหนุ่ม
สายตาของหยุนเหยาทอดตามแผ่นหลังตรงสง่าของเด็กหนุ่ม จนกระทั่งชายผู้นั้นเอ่ยเรียกนางว่า “เยาเยา”
นางจึงได้สติกลับคืน สีหน้าเปี่ยมอำนาจน่าเกรงขาม “ฝ่าบาททรงว่าราชการด้วยพระองค์เองมาสามปีแล้ว อัยเจียไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจมานาน เรื่องที่เจ้ามาขอร้องอัยเจียไร้ประโยชน์ กลับไปเถิด”
“เยาเยา ฝ่าบาททรงเคารพเจ้ายิ่ง ขอเพียงเจ้าตรัสสักคำ ตระกูลชุยก็จะได้รับอภัยโทษ!” ชุยจิ่งเหิงก้าวเข้ามากุมมือหยุนเหยา แววตาอ่อนโยนเจือความรู้สึกผิด
“เจ้ายังโทษข้าที่ไม่ได้พาเจ้าหนีไปด้วยกันในปีนั้นหรือ แต่ข้าก็จำต้องทำ ข้าแบกรับเกียรติยศและความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของตระกูลชุยทั้งตระกูลไว้บนบ่า”
“หลายปีมานี้ข้าจมอยู่กับความเสียใจและความทุกข์ทรมาน เฝ้าคิดถึงเจ้าไม่เคยขาด ข้า...”
“เรื่องในอดีตไม่ต้องเอ่ยถึงอีก ข้างกายอัยเจียไม่ขาดคนปรนนิบัติ ฝ่าบาททรงผ่อนปรนต่อตระกูลชุยของเจ้าแล้ว หากพวกเจ้ารู้ความและมีความสามารถ วันหนึ่งย่อมมีโอกาสได้รับแต่งตั้ง” หยุนเหยาสะบัดแขนเสื้อปัดมือเขาออก หลังเวลาผ่านไปหลายปี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้นที่ครั้งหนึ่งเคยมีใจตรงกัน นางกลับไร้ความรู้สึกใดๆ ในใจ
เขายังคงสง่างามประดุจกล้วยไม้หยก ทว่าพออายุยังไม่ถึงสี่สิบ เส้นผมข้างขมับกลับขาวโพลนแล้ว ต่อให้สวมอาภรณ์หรูหราเพียงใดก็ปกปิดความห่อเหี่ยวและความสามัญต่ำต้อยไม่ได้ เขาไม่ใช่คุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลใหญ่ชั้นนำที่มีรูปโฉมงามสง่าดุจบุรุษในภาพวาดเมื่อครั้งนั้นอีกแล้ว
สิ่งที่นางรังเกียจยิ่งกว่าคือ บัดนี้เขามีทั้งภรรยา อนุ และบุตรหลานแล้ว ยังกล้าเสนอตัวมาปรนนิบัตินางอีก
ท้ายที่สุดชุยจิ่งเหิงก็ถูกลากออกจากตำหนักฉือหนิง
เจียนเจียกลับเข้ามา เห็นไทเฮาทรงประคองพระขมับด้วยพระหัตถ์ ลูกประคำคล้องอยู่บนข้อมือ พระพักตร์งามที่ไม่แก่ชรามาหลายปีฉายแววอ่อนล้า จึงถามเสียงเบาว่า “จะให้ทหารองครักษ์กลุ่มนั้นร่ายรำดาบทวนให้ทอดพระเนตรหรือไม่เพคะ”
การร่ายรำดาบทวนนี้ต้องเปิดอกเปลือยแผ่นหลัง ล้วนทำเพื่อเอาพระทัยไทเฮา แม้วันนี้จะเป็นวันครบรอบการสวรรคตของฮ่องเต้องค์ก่อนก็ตาม
หยุนเหยารู้สึกเบื่อหน่ายไร้รสชาติ “ดูท่าอัยเจียแก่แล้ว ฝ่าบาทถึงกับจะตั้งฮองเฮา”
“ไทเฮาเพิ่งสามสิบห้าชันษา ยังอยู่ในวัยงามสะพรั่ง ผู้คนล้วนแก่ชรา มีเพียงพระองค์ที่ไม่มีวันแก่เพคะ” เจียนเจียยืนอยู่ด้านหลัง นวดขมับให้หยุนเหยาเบาๆ นางรู้ดีว่าไทเฮาทรงคิดสิ่งใด
“แม้ฝ่าบาทจะมีพระพักตร์คล้ายฮ่องเต้องค์ก่อนมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ แต่โชคดีที่ตั้งแต่กิริยามารยาทไปจนถึงอุปนิสัยและสง่าราศี ล้วนเป็นพระองค์ที่ทรงอบรมบ่มเพาะ ฝ่าบาททรงสูงศักดิ์ สุขุม และสำรวมตนตามขนบ”
คราวนี้แววตาหยุนเหยาจึงเผยความพึงพอใจอยู่บ้าง “พรุ่งนี้หลังเลิกว่าราชการ เชิญฝ่าบาทมาร่วมเสวยอาหารเช้ากับอัยเจีย”
ฝ่าบาทย่อมทรงยินดีเป็นแน่ เจียนเจียลอบคิดในใจ
ไม่ว่าพระองค์จะสุขุมเพียงใด ก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบหกชันษา
หลายปีมานี้เขาทำทุกเรื่องให้ดีที่สุด เพียงเพื่อให้ได้รับคำชมและความรักจากเสด็จแม่
“ไทเฮา จะให้ตามหมอหลวงมาสักคนหรือไม่เพคะ หรือหม่อมฉันจะถวายการปรนนิบัติให้พระองค์บรรทมพักอีกสักงีบ”
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ช่วงนี้ไทเฮาบรรทมไม่สนิทในยามค่ำคืน มักถูกฝันร้ายรบกวนอยู่เนืองๆ กลางวันก็ทรงเหม่อลอย
แม้ไทเฮาจะมิได้ตรัส แต่นางคาดว่าคงทรงฝันเห็นฮ่องเต้องค์ก่อน
ฮ่องเต้องค์ก่อนคงยังทรงแค้นเคืองไม่คลาย
หยุนเหยาเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งว่า “ให้จิตรกรมาพบอัยเจีย”
คืนนั้นลมพายุโหมกระหน่ำ เมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า
ระหว่างทางที่หยุนเหยาไปยังตำหนักเฟิ่งเซียน ฟ้าก็แลบฟ้าร้อง คล้ายพายุฝนกำลังจะโหมลงมา
โคมไฟนิรันดร์ภายในตำหนักลุกไหวริบหรี่อยู่หน้าพระแท่น แสงไฟสีขาวอมเขียวส่องกระทบป้ายวิญญาณของเฮ่อหลี่เฉิง
หยุนเหยาอยู่ในอาภรณ์สีขาวเรียบ ร่างของนางดูบอบบางท่ามกลางควันธูปที่ลอยอ้อยอิ่ง เงาซึ่งทอดยาวไปถึงประตูตำหนักไหวระริก
นางยืนมองภาพวาดเฮ่อหลี่เฉิงในชุดเกราะ ถือดาบนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างองอาจเมื่อครั้งนั้น แล้วเผาหุ่นกระดาษหญิงงามทั้งสิบตนที่เหล่าคนในวังทำขึ้นในวันนี้ด้วยมือตนเอง
“ตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่ยอมให้ท่านรับอนุ เคยแทงมีดใส่หัวใจท่าน บังคับให้ท่านจัดการหญิงงามที่ได้มาจากชัยชนะและที่ขุมอำนาจต่างๆ ถวายให้ท่าน อีกทั้งยังปฏิเสธฎีกาของเหล่าขุนนางที่เสนอให้หญิงงามเหล่านั้นร่วมฝังศพไปกับท่านในปีนั้น... เพราะเหตุนี้ท่านจึงแค้นเคืองมาก จนกลายเป็นผู้เดียวดายไร้ญาติอยู่ปรโลก”
สายฟ้าฟาดผ่าน หุ่นกระดาษลุกไหม้ เปลวไฟส่องกระทบใบหน้าของนาง
นางถอนหายใจ “ต่อไปทุกปีในวันครบรอบการสวรรคตของท่าน ข้าจะเผาอนุคนงามให้ท่าน”
“อย่างไรเสียข้าก็จะมีอายุยืนถึงร้อยปี ไม่มีทางลงไปอยู่เป็นเพื่อนท่านเร็วถึงเพียงนั้น”
“ต่อให้ลงไป ข้าก็ไม่อยู่เป็นเพื่อนท่าน”
“เอาละ บัดนี้ท่านพักผ่อนอย่างสงบได้แล้ว”
หลังหุ่นอนุคนงามทั้งสิบถูกเผาจนหมด ฝนห่าก็เทกระหน่ำลงมาจากภายนอกทันใด
ลมพายุพัดจนหน้าต่างส่งเสียงดัง โคมไฟนิรันดร์ทั้งหมดในตำหนักดับลง
ถัดมา ประตูตำหนักใหญ่ก็ปิดลงเองพร้อมเสียง “ปัง”
ก่อนที่หยุนเหยาจะจมอยู่ในความมืดมิดของตำหนัก นางเห็นเงาร่างหนึ่งเดินมาจากสายฝน ท่ามกลางสายฟ้าที่ผ่าจนสว่างไปทั่วฟ้าดิน
ลมหายใจของนางสะดุดหยุดลงในฉับพลัน รู้สึกได้ถึงไอเย็นชื้นเหนียวเหนอะที่แผ่กลิ่นอายเปียกชื้นชวนขนลุก กำลังเคลื่อนเข้ามาหานางและโอบล้อมร่างไว้ทีละน้อย
เจียนเจียตกใจจนแทบสิ้นสติ ทว่ากางแขนขวางหยุนเหยาไว้เบื้องหน้าเป็นสิ่งแรก อาศัยแสงสายฟ้าที่แลบเป็นระยะเพ่งมองประตูซึ่งว่างเปล่า “ผู้ใดแสร้งทำเป็นภูตผีหลอกคน จงออกมา!”
ไอชื้นเย็นยะเยือกน่าหวาดหวั่นนั้นพันรอบร่างหยุนเหยาไว้ทั้งตัว นางรู้สึกว่าชายกระโปรงชื้นขึ้นเล็กน้อย จึงก้มหน้าลงช้าๆ ก็เห็นแอ่งน้ำฝนขนาดใหญ่ข้างขา
จากนั้นคล้ายมีมือหยาบกร้านเย็นเฉียบคู่หนึ่งกุมข้อเท้าเรียวของนาง แล้วไต่ขึ้นมาทีละน้อย
“ไม่ต้องกลัว” น้ำเสียงหยุนเหยาเจือแววเยาะเย้ย ทว่าในดวงตากลับแดงก่ำ ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดเอ่อขึ้นมา
“คงเป็นเพราะฮ่องเต้องค์ก่อนทรงรับรู้จากสวรรค์ ดีพระทัยที่ได้รับอนุคนงามสิบคน จึงมาขอบคุณอัยเจีย”
สิ้นเสียง มือที่ลูบคลำอยู่บนขาของนางก็พลันหยุดนิ่ง
นางไม่เห็นว่าบุรุษในอาภรณ์สีดำสนิทเปียกโชกทั้งตัว หยดน้ำจากเส้นผมไหลลงมาเปียกอาภรณ์ของนาง ขณะคุกเข่าข้างเดียวอยู่ใต้กระโปรง
รอบกายบุรุษผู้นั้นมีอนุคนงามสิบคนรายล้อม เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เขาค่อยๆ เงยหน้ามอง แผ่ไอสีดำทะมึนขึ้นสู่ฟ้า ในดวงตาทั้งคู่มีประกายแดงฉานกระหายเลือดพลุ่งพล่าน
ยามหยุนเหยาจากไป อนุคนงามทั้งสิบที่ “ฟื้นคืนชีพ” ขึ้นมา กลับถูกบุรุษผู้นั้นสลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
*
หยุนเหยาคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องใส่ใจเรื่องการอภิเษกของฝ่าบาทสักหน่อย เดิมทีนึกว่าคืนนี้จะบรรทมได้อย่างสงบ ใครจะรู้ว่านางกลับฝันร้ายยิ่งกว่าเดิม—ฝันร่วมอภิรมย์
เฮ่อหลี่เฉิงสิ้นชีวิตไปสิบปีแล้ว นางไม่เคยฝันถึงเขามาก่อน มีเพียงช่วงนี้เท่านั้น
ทว่าความฝันที่เห็นล้วนเป็นเรื่องที่ทั้งสองทะเลาะเบาะแว้งกันในอดีต เกลียดขี้หน้ากันและกลายเป็นฮ่องเต้กับฮองเฮาแล้วก็ยังไม่พบหน้า ดูราวกับเป็นศัตรูยิ่งกว่าคู่อาฆาต
หลายปีมานี้ แม้ชายบำเรอเหล่านั้นจะมีไว้เพื่อความสำราญ นางก็ไม่เคยให้ผู้ใดขึ้นเตียง
เรือนร่างวัยสาวของนางยังไม่เคยผ่านการร่วมอภิรมย์ และนี่เป็นครั้งแรกที่นางฝันว่าพัวพันแนบชิดกับเฮ่อหลี่เฉิง
ความฝันนี้ชัดเจนสมจริงยิ่ง เป็นปีที่สองหลังอภิเษกสมรส ขณะที่ทั้งสองยังอยู่ระหว่างการชิงแผ่นดิน
ใต้หล้าวุ่นวาย แผ่นดินของราชวงศ์ก่อนแตกแยกเป็นเสี่ยง เหล่าผู้กล้าต่างช่วงชิงความเป็นใหญ่
ตระกูลหยุนเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ชั้นแนวหน้า มั่งคั่งและมีเสบียงอาหารมากมาย
ส่วนเฮ่อหลี่เฉิงผงาดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน อายุเพียงสิบแปดปีก็นำทหารสามหมื่นนายยึดสามแคว้นทางเหนือได้ต่อเนื่องกัน
เขาเก่งกาจในการรบ ทว่าไร้รากฐาน ขาดแคลนสิ่งของ ทั้งยังควบคุมได้ง่าย ตระกูลหยุนจึงเลือกสนับสนุนเขา ให้เขาเป็นดาบบุกเบิกแผ่นดินแทนตระกูลหยุน
เพื่อการนี้ บิดาของนางไม่สนใจสัญญาหมั้นหมายระหว่างนางกับชุยจิ่งเหิง วางแผนข่มขู่ให้ตระกูลชุยถอนหมั้นก่อน แล้วถวายตัวนางวัยสิบหกปีให้เฮ่อหลี่เฉิงราวกับสิ่งของ