หูฟังสื่อสารดังขึ้น
"พี่หัวหน้าหมู่! สถานการณ์เปลี่ยนกะทันหัน! เส้นทางถอยหลักถูกปิดตายหมดแล้ว!"
"หน่วยหน่วยรบชั้นยอดเคลื่อนที่เร็วของฝ่ายน้ำเงิน 20 นาย ตีวงเลี้ยวอ้อมตัดหลังพวกคุณไว้ก่อนหน้าแล้ว เส้นทางหนีทั้งหมดถูกปิด วงล้อมกำลังจะสมบูรณ์ เส้นทางถอยปกติใช้ไม่ได้แล้ว!"
ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางวง
โจวหรานกับหวังลี่หน้าซีด เผื่อใจไว้แล้วก็จริง แต่ตอนนี้ช็อคไปเลย
หน้าก็เจอตัวช่วยมาเพิ่ม หลังก็โดน 20 นายปิดตาย หน้าไปไม่รอด หลังก็ถอยไม่ได้ ห้าชีวิตนี้ตกเข้าไปในวงล้อมของฝ่ายตรงข้ามซะแล้ว
กำลังพล 5 ต่อ 20 ต่างกันเกินไป แถมโดดเดี่ยวไร้ตัวช่วย จะสู้ห่าอะไรล่ะ!
รอตายอย่างเดียว
"ตกใจห่าอะไร!"
หลินอี้ตวาดลั่น แต่ยังนิ่งเป็นผา
เขากวาดตามองสภาพพื้นที่ สมองประมวลภาพรวมสนามรบ การกระจายกำลังศัตรู จุดได้เปรียบทางภูมิประเทศที่เหลือ และกฎการพลิกกลับของเกมฝึก
ถอยแบบปกติต้องตาย ตั้งรับอยู่กับที่ก็ถูกกวาดล้าง หนีอ้อมก็ไม่มีทาง
ทางหนีที่เซฟ ๆ ทั้งหมด… ล้วนเป็นทางตัน
สุดท้าย เขาเงยหน้ามองตรงไปยังป่าลึกซึ่งเป็นที่ตั้งของค่ายใหญ่ฝ่ายน้ำเงิน: "ในเมื่อถอยไม่ได้ หนีไปไหนก็ไม่รอด งั้นเราเปลี่ยนเกม"
"ไม่หนีแล้ว"
"ทุกคนจัดของ บุกแหลกเต็มกำลัง ทิ้งทุกทางหนี จู่โจมค่ายใหญ่ฝ่ายน้ำเงินตรง ๆ เลย! ตามกฎการฝึก ถ้าเรายึดฐานที่มั่นหลักของศัตรูได้ เก็บพวกมันให้หมด เราก็พลิกกลับมาชนะได้เหมือนกัน!"
สิ้นเสียง ทั้งสี่คนที่เหลือแทบตาเหลือกค้าง ตัวแข็งทื่อ หน้าแสดงความไม่อยากเชื่อสุดขีด
กองหนีภัยห้าคน โดดเดี่ยวบุกเข้าไปในวงล้อม ไร้ตัวช่วย ไม่มีเสบียงเสริม ไม่คิดแหกหนีเอาตัวรอด แต่กลับวิ่งเข้าใส่ท้องของศัตรูที่มีกำลังพลเยอะกว่า บุกค่ายใหญ่มันตรง ๆ เนี่ยนะ?