กำลังพอดีตอนนั้นเอง
"หัวหน้าหมู่หนึ่ง!"
เสียงแหลมคมดุหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเขา
เฉินซานทั้งตัวสะดุ้งเฮือก ท่าทางผ่อนคลายเมื่อครู่กลายเป็นเกร็งแข็งในทันที ตอบสนองโดยอัตโนมัติด้วยการยืนตรง แล้วหลุดปากตอบเสียงดังลั่น:"รับทราบ!"
เขาหันไปมอง เห็นหลินอี้ยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบ สีหน้าเคร่งขรึมจ้องมองเขาอยู่
หลินอี้เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว พูดดุด่าว่า:"เก่งขึ้นจริงๆ นะ! ทหารเก่ากำลังจะปลดประจำการ พวกเขาจะผ่อนคลายกันบ้างก็พอเข้าใจได้ จะเบี้ยวงานกันบ้างก็ยังพอมีเหตุผล แต่แกเป็นอะไร? แกเป็นถึงจ่าหมวดที่ดูแลหมู่ ถึงขั้นแกนนำของกองร้อย ยังจะมาขี้เกียจจอดแถวตรงนี้อีกเหรอ? อยากโดนปลดจากตำแหน่งจ่าหมวดหรือไง!"
โดนดุด่าใส่หน้าอย่างไม่ยั้ง เฉินซานฉีกยิ้มแห้งๆ ร่างที่เกร็งเมื่อครู่ก็หย่อนลงอีกครั้ง:"ผู้หมวดครับ ผมขอร้องเถอะ ปล่อยผมไปสักทีเถอะ ขอพักผ่อนให้หายใจหายคอกันบ้างเถอะครับ"
หลินอี้ขมวดคิ้วมุ่น ฝีปากเข้มงวดกว่าเดิม:"แกจะพัก? แล้วฉันจะพักบ้างได้ไหม! พวกผู้บังคับบัญชาในกองร้อยจะให้พักกันบ้างไหม? ถ้าอย่างนั้นก็พักกันให้หมดเลยสิ!"
เฉินซานถอนหายใจยาวๆ แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า:"ผู้หมวดครับ ผมตระเวนอยู่ในกองทัพมาหลายปี ไม่เคยหยุดนิ่ง ต้องคุมทหารฝึกซ้อม เฝ้ายามทุกวัน ตลอดทั้งปีไม่กล้าผ่อนคลาย ไม่เคยได้พักผ่อนเต็มที่แม้แต่วันเดียว"
"ผมแค่อยากฉวยจังหวะที่ทหารเก่าปลดประจำการนี่แหละ ขอพักสักหน่อย ผู้หมวดครับ"
หลินอี้มองสีหน้าของเขา เริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เฉินซานปกติไม่ใช่แบบนี้ เฉินซานคุมทหารโหดที่สุด ฝึกหนักที่สุด ผลงานก็เด่นที่สุดในหมู่จ่าหมวดสามคน