เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ภายในศูนย์บัญชาการชั่วคราวหลังภัยพิบัติ
หลินอี้สวมชุดลายพรางเปื้อนโคลน ก้าวเดินคนเดียวเข้ามาในศูนย์บัญชาการ
เช้าตรู่วันนี้ ไจ้ลี่พาทีมงานและผู้ติดตามมาก่อนถึงจะฟ้อง
ไจ้ลี่ไม่มีความเปิ่นเป๋จากคืนก่อนอีกแล้ว ตอนนี้ยืนอยู่กลางศูนย์บัญชาการ หน้ามั่นใส่ท่าทางเย่อหยิ่งดูถูกคนทั้งห้อง
พอเห็นหลินอี้เดินเข้ามา ในแววตาไจ้ลี่แวบความสะใจ คางเชิดขึ้นสูง ท่าทางเหมือนการันตีชัยชนะ ราวกับว่ามั่นใจว่าเอาหลินอี้อยู่ มั่นใจว่ากองทัพจะยอมจำนนต่อกระแสสังคม
ผู้บังคับการใหญ่สีหน้าครุ่นคิด พูดขึ้นว่า "ผู้หมวดหลิน เมื่อคืนเหตุการณ์ที่พื้นที่พักพิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีคนแจ้งความว่าทหารพวกเราเป็นฝ่ายลงมือก่อน ใช้ความรุนแรงกับเจ้าหน้าที่การกุศล มีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่า?"
เสียงพูดจบลง ยังไม่ทันที่หลินอี้จะเอ่ยปาก ผู้ช่วยของไจ้ลี่ที่อยู่ด้านข้างก็รีบก้าวออกมาข้างหน้า "ผู้บังคับการใหญ่ ท่านต้องช่วยผมด้วยนะครับ!"
"พวกเรานำเสบียงที่บริษัทจัดเตรียมด้วยเงินทุนมหาศาล เดินทางไกลมาทำการกุศลที่พื้นที่ประสบภัย ตั้งใจอยากช่วยเหลือผู้ประสบภัย สนับสนุนการกู้ภัย! แต่ทหารคนนี้กลับมาหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล ปล่อยให้ลูกน้องลงมือทำร้ายเจ้าหน้าที่ของผมก่อน และเขายังลงมือเองด้วย ต่อหน้าธารกำนัลใช้ความรุนแรงผลักไสคุณไจ้โดยตรง! เราทนตลอด ต้องป้องกันตัว ไม่กล้าขัดแย้งใครทั้งนั้น!"