<`\b_#สัญญาณเรียกเข้ามาจากบนหน้าจอคือพ่อของเขา หลินกั๋วตง
หลินอี้มองชื่อบนหน้าจอที่กำลังโชว์อยู่ ด้วยความฉงนใจ
นิสัยของพ่อเขาอย่างหลินกั๋วตงน่ะ เขารู้ดีที่สุด ทำงานยุ่งตลอดเวลา แถมยังดูถูกเขาอีกต่างหาก โทรหาเขาแทบไม่เคย จะให้พูดว่าเป็นร้อยปีไม่ติดต่อเขาสักครั้งก็ไม่เกินจริง
วันนี้กลับโทรมาหาเองเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย
หลินอี้ไม่รีรอ รูดเปิดปุ่มรับสาย:"ว่า"
ปลายสาย เสียงของหลินกั๋วตงเรียบนิ่งและเคร่งขรึม:"สถานการณ์แนวหน้าน้ำท่วมเป็นยังไงบ้าง? พวกนายดูแลเสบียงที่พื้นที่พักพิง การตั้งถิ่นฐานของประชาชน ยังราบรื่นอยู่ไหม? งานเก็บกวาดหลังภัยพิบัติมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
หลินอี้ฟังน้ำเสียงพ่อพูดแบบนี้ เห็นชัดว่าเป็นงานราชการจริง ๆ รีบตอบทันที:"รายงานผู้บังคับบัญชา สถานการณ์โดยรวมในพื้นที่ประสบภัยทรงตัวดี ภัยอันตรายทั้งหมดถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว"
"ตอนนี้รับผิดชอบการตั้งถิ่นฐานประชาชน การแจกจ่ายเสบียง งานทำความสะอาดหลังภัยพิบัติ ทุกคนประจำการตามหน้าที่ ทุกอย่างปกติ ไม่มีเหตุการณ์ฉุกเฉิน"
"อืม งั้นก็ดี..."
สองคนคุยกันเรื่องงานพื้นที่ประสบภัย การรักษาการณ์ของกองร้อย ถามตอบกันไปมา ประสานงานกันสั้น ๆ ท่าทางเหมือนหัวหน้ากับลูกน้องคุยงานเป๊ะ
พอหลินอี้รายงานผู้บังคับบัญชาอีกรอบ ระหว่างรายงานงาน