ท่ามกลางความประหลาดใจและดีใจของทุกคน ชายร่างมั่นคงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
จ่าหมวดหน่วยครัวลี่เจิงเช็ดคราบน้ำบนมือ เดินยิ้มๆ เข้าไปหาจงเหลยอย่างไม่รีบร้อน: "จ่าโจว พาพวกพ้องมาโต๊ะกินข้าวเหรอ?"
จงเหลยรีบตั้งสติ เก็บความคิด แล้วตอบอย่างสุภาพ: "จ่าลี่ พูดตามตรง ตอนเราเพิ่งเดินเข้ามาต่างก็ตะลึงไปหมด วันนี้ระดับอาหารมันจัดจ้านเกินไปหน่อย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ลี่เจิงหัวเราะร่า ท่าทางเปิดเผยเป็นธรรมชาติ: "เฮ้ย! เรื่องแค่นี้เอง พวกนายเป็นหน่วยสารวัตรทหาร ช่วงนี้แบกรับความกดดันไว้หนัก ตรวจสอบความไม่เรียบร้อยในค่าย สืบวินัยเคร่งครัด ตื่นเช้ามืดค่ำเดินตรวจทั่วค่าย ลำบากจริงๆ นั่นแหละ"
"พ่อครัวใหญ่สั่งเป็นพิเศษว่า พวกนายเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานหนัก มีแต่คุณงามความดี ต้องดูแลข้าวปลาอย่างดี ผมก็ต้องเต็มที่เต็มกำลังช่วย"
คำพูดนี้ฟังดูเข้าท่าเข้าที ให้เกียรติหน่วยสารวัตรทหารเต็มเปี่ยม แล้วก็ชี้โพรงให้กระรอกไม่ได้
ความสงสัยในใจจงเหลยดับวูบลง เหลือเพียงความสบายใจ: "อ๋อ เป็นการจัดเตรียมพิเศษจากค่ายนี่เอง งั้นต้องขอบคุณจ่าลี่ที่ใส่ใจมากๆ!"
"เป็นหน้าที่อยู่แล้ว จะขอบคุณอะไรกัน" ลี่เจิงโบกมือ ดวงตาวาวเร้าซ่อนเล่นๆ "นั่งสิๆ กินเลย! อาหารจานนี้ผมลงมือปรุงเองทุกขั้นตอน ควงตะหลิวคนเดียว ทำอยู่ตั้งนาน ต้องชิมฝีมือหน่อยนะ!"
ได้ยินดังนั้น จงเหลยยิ่งรู้สึกมีหน้ามีตา หัวเราะเสียงดังลั่น แล้วสั่งเหล่าสารวัตรทหารเบื้องหลัง: "ทุกคนอย่ามัวแต่ยืนงง รีบลงตะเกียบได้เลย!"
"จ่าลี่ลงมือทำอาหารเองเป็นเรื่องยากจะหา ยัยหมอนี่ไม่ได้ทำอาหารกับมือเขามานานแล้ว วันนี้ยอมลำบากเพื่อเรา อย่าทำให้ความตั้งใจของเขาต้องเสียไป!"