แต่พอมานึกอีกที หลินอี้ก็รีบปัดข้อสันนิษฐานนั้นทิ้งทันที
เขารู้จักนิสัยพ่อตัวเองดีเกินไป พ่อเป็นคนตรงไปตรงมา ยึดมั่นในความถูกต้อง เกลียดการเล่นพวกพ้องหรือดึงญาติเข้ามามากที่สุด
จะว่าไปเรื่องเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้กอง ต่อให้เขามีความดีความชอบมากแค่ไหน ถ้ามีอะไรที่ดูเหมือนจะถูกครหาว่าใช้เส้นได้แม้แต่นิดเดียว พ่อต้องรีบดึงเขาออกมาคนแรกเสมอ หลีกเลี่ยงข้อครหาจนเกินจำเป็น ไม่มีทางที่จะช่วยปูทางให้เขาอย่างเด็ดขาด
ไม่เช่นนั้น เขาคงไม่ต้องไปสอบโรงเรียนนายร้อยเพื่อจะเข้าเป็นทหารเป็นรอบที่สี่หรอก ถ้าอยากใช้เส้นพ่อจริง ๆ เขาแยกตัวกลับเข้ากองทัพได้ในไม่กี่นาที
ดังนั้น การเลื่อนขั้นแบบพิเศษในครั้งนี้ มีโอกาสสูงมากที่เขาจะได้มาจากการช่วยเหลือภัยพิบัติครั้งแล้วครั้งเล่า จนได้โอกาสมาแบบหืดขึ้นคอจริง ๆ
ระหว่างที่หัวใจของหลินอี้กำลังปั่นป่วน เหลย์จิ้งถิงก็สีหน้าหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังขึ้น: "แต่ฟังนะ หลินอี้ เรื่องดีก็เป็นเรื่องดี แต่ตอนนี้ยังมีปัญหาใหญ่ที่สุดอีกอย่างหนึ่งอยู่ตรงหน้าของนาย"
หลินอี้ได้ยินก็หันกลับมามีสติ เก็บอารมณ์ลง แล้วเอ่ยถาม: "ปัญหาอะไร?"
เหลย์จิ้งถิงมองเขา พูดถึงประเด็นสำคัญตามตรง: "รองผู้กองคือหัวหน้าหน่วยรองของทั้งกองร้อย ต้องดูแลงานทุกอย่างของกองร้อย ข้อกำหนดพื้นฐานที่สุดก็คือ ต้องจำข้อมูลส่วนตัว จุดแข็งจุดอ่อน สถานการณ์ทั่วไป และหน้าที่การงานของทหารทุกคนในกองร้อยให้ขึ้นใจ"
"นายลงมาประจำกองร้อยยังไม่นาน นับรวม ๆ แล้วก็แค่สองเดือน รู้จักแค่ทหารในหมวดหนึ่งของเราเท่านั้น ส่วนหมวดสอง หมวดสาม ไปจนถึงหมวดสี่หมวดห้า รวมถึงคนในหน่วยครัว หน่วยเวร และหน่วยสารวัตรทหาร นายยังไม่ค่อยคุ้นเคย"
"ตอนนี้เวลาเตรียมตัวสอบมันกระชั้นมาก เหลืออีกแค่ไม่กี่วัน ในสถานการณ์ปกติ ยังไงก็ไม่มีทางทำความเข้าใจรายละเอียดของคนทั้งกองร้อยได้ทัน นี่ก็คือจุดอ่อนที่สุดของนายในการสอบครั้งนี้"