แดดเปรี้ยงกลางหัว ภายในที่ตั้งกองพันเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน
ในห้องพยาบาลกองร้อย แอร์เย็นฉ่ำ ขวดน้ำเกลือห้อยอยู่หัวเตียง ลูกน้ำยาไหลลงมาทีละหยดอย่างช้า ๆ
โจวเหลยนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แขนเสียบเข็มน้ำเกลือ ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดสักหยด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย
เนิ่นนาน เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหนักอึ้ง สติเริ่มกลับมา ร่างกายอ่อนเปลี้ยไม่มีเรี่ยวแรง ท้องน้อยยังเจ็บจุก ๆ อยู่เป็นระยะ
สายตาคมกริบกวาดไป เขาเห็นทหารเกณฑ์สังกัดสารวัตรทหารคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ดูแลเขาอย่างไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
เสียงของโจวเหลยแหบพร่าแห้งผาก ปนความอ่อนเพลียของคนเพิ่งฟื้น เอ่ยถามเสียงเบา “ผม...กลับมาได้ยังไง? ภารกิจข้างนอกล่ะ?”
ทหารเกณฑ์สารวัตรรีบลุกขึ้นยืน รายงานเสียงเบา “รายงานจ่าหมวด! รถของท่านเพิ่งไปถึงจุดฝึก คนทั้งคนก็ดำมืดวูบไปต่อหน้าต่อตาเลยครับ”
“พวกผมไม่กล้าช้า รีบยกเลิกภารกิจทันที แล้วรีบส่งท่านกลับห้องพยาบาลกองร้อยเพื่อรักษา แพทย์ประจำหน่วยบอกว่าท่านขาดน้ำอย่างรุนแรง ร่างกายอ่อนล้าเกินขีดจำกัด ต้องนอนพักให้น้ำเกลือ”
โจวเหลยพยักหน้าช้า ๆ รู้สึกตัวเย็นวาบทั้งตัว เผลอยกมือขึ้นดึงผ้าห่มบาง ๆ ออก ก้มลงไปมอง ก็ชะงักไป
กางเกงของตัวเองหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่เว้นแม้แต่กางเกงใน
สีหน้าโจวเหลยร้อนรน น้ำเสียงเร่งรีบ “กางเกงฉันล่ะ? กางเกงฉันหายไปไหน?”
พอพูดจบ ทหารเกณฑ์สารวัตรสีหน้าเปลี่ยนเป็นเก้อเขิน สายตาหลบเลื่อน ยืนนิ่งไปแกว่ง ๆ หน้าซื่อขึ้นเรื่อย ๆ พูดตะกุกตะกักอยู่นานไม่กล้าเงยหน้า “จ่า...จ่าหมวด...ท่าน...ท่านอย่าเพิ่งโกรธครับ”