บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้เหล่านายทหารที่กำลังเก็บกวาดกิจวัตรภายในอยู่แถวนั้นพากันหันมามอง จ่าหมวดสองซ่งเหวินกับหัวหน้าหมู่สามจ้าวฮั่นได้ยินเข้าจึงรีบก้าวยาวๆ เดินเข้ามาหา สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งคู่เคยได้ยินเรื่องที่เฉินซานไปเป็นเพื่อนหม่าเถี่ยจู้ขึ้นเขาไปเฝ้ายามเมื่อคืนนี้มาก่อนแล้ว
ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคืนวานนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พอได้ยินว่าผู้หมวดหลินไปด้วยเมื่อคืนนี้ด้วย ก็ยิ่งสนใจในขั้นตอนนั้นเข้าไปใหญ่
เห็นทีท่าว่าทุกคนกำลังจะรุมเข้ามาล้อมวง น่าจะตั้งตัวเป็นกองเชียร์คุยกันเพลิน ๆ หลินอี้จึงรีบเอ่ยห้ามปรามทันที: "พอได้แล้ว อย่ามามั่วซั่วยกยอคุยไร้สาระกันอยู่แถวนี้"
สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกคน: "เมื่อคืนนี้ก็แค่พวกเขาดูผิดไปเอง แล้วถูกพวกข่าวลือพวกนั้นหลอกจนใจไม่ดี เลยตกใจไปเท่านั้นเอง แต่ไม่เป็นไร ยังไงก็พูดได้คำเดียวว่า พวกนั้นมันไม่มีอยู่จริง และไม่มีทางมีอยู่จริง!"
"ทหารเรายืนหยัดได้ด้วยความเที่ยงตรงและเลือดนักรบ รวมถึงเครื่องแบบชุดนี้ที่สวมใส่อยู่! ตอนนี้ทุกคนรีบกลับไปเข้าที่เข้าทาง จัดการกิจวัตรภายในและแต่งกายให้เรียบร้อย เตรียมรวมพลออกกำลังกายตอนเช้า"
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บสีหน้า ไม่กล้าผลัดผ่อน ต่างรับคำแล้วรีบแยกย้าย
จากนั้น พวกเขาก็รีบหันกลับไปเข้าประจำที่ ต่างคนต่างทำหน้าที่ รีบเร่งจัดการภารกิจของตน ฟื้นฟูบรรยากาศยามเช้าที่เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิม
...
เช้าวันเดียวกัน ในช่วงพักระหว่างการฝึกแถวพื้นฐานของกองร้อย แต่ละหมู่ก็สลับมารอบพัก
บนลานฝึก ทหารบางส่วนพักอยู่กับที่ อีกส่วนก็สลับกันออกมาพักระยะสั้น ๆ
หลินอี้กำลังจะกลับไปที่ห้องพักเพื่อเอาคู่มือการฝึก พอเดินไปถึงขอบลานฝึก ก็ได้ยินเสียงทหารจากหมวดอื่นที่กำลังพักผ่อนอยู่พูดคุยกันเป็นกลุ่มก้อน