ได้รับคำสั่ง หลินอี้ก็รีบกลับไปยังพื้นที่ประสบภัยที่อำเภอหลิวตีทันที
พื้นที่ประสบภัยยังคงวุ่นวายกันอย่างคึกคัก เหล่าทหารต่างปฏิบัติหน้าที่กันคนละอย่าง ขนย้ายเสบียง สร้างเต็นท์พักพิง เคลียร์ซากปรักหักพัง ไม่มีใครหยุดพัก ต่างคิดแต่ว่าจะทำงานช่วยเหลือให้เสร็จเร็วที่สุด เพื่อให้ประชาชนที่ประสบภัยได้กลับมาสร้างบ้านเกิดของตนเร็วขึ้น
เหลย์จิ้งถิงและเฉิงฮ่าวเพิ่งจะได้พักพอดี พอเห็นหลินอี้กลับมาหน่วยเร็วขนาดนี้ ต่างก็รู้สึกสงสัย รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที
เหลย์จิ้งถิงเอ่ยปากแสดงความยินดีทันที "ยินดีด้วยนะ ผู้หมวดหลิน ตอนนี้ก็ถือเป็นผู้หมวดเต็มตัวแล้ว ต่อไปพวกเราก็เป็นระดับเดียวกันแล้วล่ะ"
หลินอี้โบกมือ "ผู้หมวดเหลยพูดเล่นไปได้ ตอนยังไงคุณก็เป็นหัวหน้าหมู่เก่าของผมอยู่ดี"
"เฮ้ อย่าพูดแบบนั้นเลย" เหลย์จิ้งถิงหัวเราะอย่างเปิดเผย แล้วถามต่อ "แต่ว่า นายกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ไง? ไม่ใช่กลับไปร่วมพิธีมอบยศหรอกเหรอ? จบเร็วขนาดนี้เลย?"
เฉิงฮ่าวพยักหน้าเสริม "ใช่สิ พวกเรานึกว่านายต้องอยู่ที่กองร้อยอย่างน้อยครึ่งวันอีก"
หลินอี้ส่ายหน้า เล่าเหตุการณ์กะทันหันที่กองร้อยให้ฟังคร่าวๆ "พิธีไม่จัด แผนเลื่อนออกไปก่อน รองผู้กองเซินเป็นลมคาที่ พวกเรารีบส่งโรงพยาบาลด่วน"