อีกฝ่ายสวมชุดฝึกซ้อมของพยาบาลประจำหน่วย ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
เซินโจวเห็นหลินอี้มาถึง ก็วางบัญชีในมือทันที แล้วยิ้มลุกขึ้นทักทาย "ผู้หมวดหลินมาแล้ว พอดีเลย ฉันจะแนะนำให้รู้จัก"
"นี่คือฟางจินหราน เดิมประจำอยู่ที่กองร้อยพยาบาลของหน่วยกรม ครั้งนี้สมัครใจลงมาประจำการที่กองร้อยยานเกราะหนึ่งของเราเอง รับผิดชอบงานดูแลสุขอนามัย การตรวจโรค และงานให้ความรู้ด้านสุขภาพประจำวัน"
เสียงพูดจบลง ชื่อ "ฟางจินหราน" สามตัวดังชัดเข้าหู ฝีเท้าหลินอี้หยุดกะทันหัน เขาทั้งคนแข็งค้างไป
วินาทีถัดมา เงาร่างข้างหน้าต่างก็ค่อยๆ หันกลับมา
ใบหน้าสะอาดสะอ้านผุดขึ้นในสายตา คิ้วแฝงความเย็นชา ท่วงท่าสงบนิ่ง
สายตาฟางจินหรานทอดมาที่หลินอี้ มุมปากยกยิ้ม เสียงใสเย็นบางเบา "สวัสดีค่ะ ผู้หมวดหลิน"
สายตาสบกัน หลินอี้จำอีกฝ่ายได้
ใช่ฟางจินหรานจริงๆ!
ตอนที่เขายังรับราชการอยู่ที่กองร้อยยานเกราะหนึ่ง ฟางจินหรานเพิ่งลงหน่วย เป็นพยาบาลที่อายุน้อยที่สุดของกองร้อย
ตอนนั้นนางหน้าตาโดดเด่น บุคลิกเยี่ยม เป็นจุดเด่นที่ทั้งกองพันไม่มีใครเทียบ ทหารหนุ่มและรุ่นพี่หลายคนแอบปิ้ง คิดหาทางเข้าไปคุย เข้าหาแบบตั้งใจ อยากคบหาเป็นแฟน
แต่ฟางจินหรานนิสัยเย็นชามาก เก็บตัว รอบคอบในการทำงาน รักษาระยะห่างในความสัมพันธ์ส่วนตัวตลอด ปฏิสัมพันธ์กับผู้คนเย็นชาและยับยั้งชั่งใจ สูงส่งจนไม่อาจเข้าใกล้ ปฏิเสธความหวังดีของทุกคนอย่างเด็ดขาด ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับใครเป็นการส่วนตัว
จุดที่ทั้งสองได้เจอกัน มีเพียงครั้งเดียว คือตอนออกไปพักร้อน
ตอนนั้นหลินอี้ไปธุระข้างนอก เจอฟางจินหรานที่น้ำตาลในเลือดต่ำกะทันหัน หน้ามืดไม่มีแรง เกือบเป็นลมกลางทาง
ข้างถนนไม่มีหมอ ไม่มียา สถานการณ์คับขัน เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย โทรเรียกแท็กซี่พาฟางจินหรานที่อ่อนเพลียส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด คอยดูแลอย่างดีตลอดทาง