เหล่าทหารเก่าที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ต่างพากันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหยุดมือทันที สายตาต่างพากันเงยขึ้นมองฟ้านอกคลังพัสดุโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ย! เมื่อกี้มันฟ้าร้องใช่ไหม? บ้าจริง! เทพเอ้อหลางลงมาช่วยแม่แล้วหรือไง?"
"เมื่อกี้ยังร้อนอบอ้าวจนแทบเป็นลมแดด ไม่มีลมแม้แต่เสี้ยวเดียว ฟ้าร้องมาอย่างกระทันหันแบบนี้มันแปลกไปหน่อยแล้ว!"
"ใคร! ใครบ้าอะไรแอบบนบานเมื่อกี้เนี่ย? รีบสารภาพมาโดยดี ไม่งั้นฟ้าดินคงไม่พลิกผันแบบไม่ให้สัญญาณกันหรอก!"
มุกยังไม่ทันจะจบดี ฝนก็เทกระหน่ำลงมาทันที
ฝนนี้มาโดยไร้สัญญาณ รุนแรงถึงขีดสุด ไม่มีช่วงที่ค่อยๆ ปรอยๆ ให้เห็นเลยแม้แต่น้อย เทลงมาเป็นม่านบังตากันเลยทีเดียว
เม็ดฝนใหญ่เท่าหัวแม่มือกระหน่ำลงมาใส่หลังคาเหล็กของคลังพัสดุดังเปาะแปะ
แค่ไม่กี่วินาที ถนนและป่าไม้ไกลออกไปก็ถูกม่านฝนสีขาวโพลนกลืนหายไปหมด ทัศนวิสัยต่ำสุดขีด แทบมองอะไรเกินยี่สิบเมตรไม่เห็น
ทุกคนตอบสนองได้ไวมาก รีบขนเสบียงชิ้นสุดท้ายในมือเข้าคลังให้เสร็จโดยเร็ว กันไม่ให้เสบียงเปียกฝนและชื้น
มองดูพายุฝนที่โหมกระหน่ำนอกคลัง ทหารเก่าหนึ่งคนของหมวดสามอดบ่นด้วยความตกใจจนอดไม่ได้ พูดด้วยสีหน้าเหลือเชื่อสุดๆ ว่า "บ้าจริง! อากาศแบบนี้มันผิดปกติชัดๆ! เมื่อกี้ยังร้อนอบอ้าวจนตัวเหงื่อท่วม หายใจแทบไม่ออก พริบตาเดียวกลับกลายเป็นฟ้าถล่มแบบนี้ ฝนช่างหนักและดุเดือดจริงๆ!"
อากาศวันนี้ผิดปกติสุดๆ ผิดปกติจนน่ากลัว
ทหารเก่าอีกคนรีบพูดเสริมด้วยความประหลาดใจเต็มเปี่ยม "ใช่เลย! ฉันเป็นทหารมาหลายปี ไม่เคยเห็นฝนหนักแบบไม่มีความหมายมาก่อนเลย ไม่มีวี่แววแม้แต่น้อย พูดจะตกก็ตกเลย ดีที่เราขนของไว ถ้าช้าไปอีกนิด เสบียงคงถูกฝนสาดแหงๆ"
"แต่ก็ดีที่ขนเสบียงเข้ามากันหมดแล้ว เหลือแค่งานเก็บของเข้าที่เท่านั้น ไม่งั้นพายุฝนลูกนี้ทำเอาพวกเราได้หยุดงานกันพอดีเลย"
ทหารเก่าอีกคนถอนหายใจพร้อมยิ้มเจื่อนๆ "เห้อๆ ดูท่าฝนนี้ ย่อมไม่หยุดง่ายๆ หรอก งานพิเศษวันนี้ คงต้องยืดเยื้อหน่อยละ"
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยเล่นหยอกล้อกัน จ่าหมู่สามจ้าวฮั่นกลับมีสีหน้าหนักใจตลอดเวลา ไม่มีความผ่อนคลายแม้แต่น้อย