พอได้ยินแบบนั้น หลี่ไห่หลงก็กัดฟันกรอด
ให้ตายเถอะ ผู้หมวดเหลยคนนี้ไม่ใช่คนง่ายๆ จริงๆ ด้วย ทหารตำแหน่งผู้หมวดกองร้อยระดับรากหญ้าแบบนี้แหละที่จัดการยากที่สุด เล่นไม้งามได้เป็นฉากๆ
หลี่ไห่หลงรีบส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่น "ผู้หมวดเหลยไม่ต้องเกรงใจครับ ที่จริงแล้วเป็นความผิดของพวกเราจริงๆ ครั้งนี้เราปฏิบัติหน้าที่เข้มงวดเกินไป ดำเนินการก็เกินขอบเขต ไม่เข้าอกเข้าใจคน นี่เป็นความผิดพลาดในการทำงานของเรา ผิดแล้วต้องยอมรับผิดครับ"
"อย่าหยั่งสิ!" น้ำเสียงเหลย์จิ้งถิงพลันสูงขึ้นอีกนิด "แกขอโทษแบบจริงเดียวกันแบบนี้ กลับทำให้หมวดหนึ่งของพวกเราดูเหมือนวางแผนฟ้องร้อง จงใจกดดัน บังคับให้หน่วยสารวัตรยอมรับผิดอย่างนั้นงั้นสิ!"
"ข้อหาสร้างความขัดแย้งภายใน ใช้ความกล้าเกินหน้าเกินตาแบบนี้ หมวดหนึ่งของพวกเราแบกไว้ไม่ไหวหรอก"
พอพูดแล้วสีหน้าเขาก็ตั้งมั่นขึ้นเป็นกะทันหัน "อีกอย่าง พวกนายหน่วยสารวัตรมีกรอบเยอะเหลือเกิน แค่เรื่องความประพฤติเล็กน้อยของทหารเก่าที่กำลังจะปลดประจำการคนหนึ่ง กลับลากเรื่องไปดำเนินการปิดที่นั่งทั้งหมวดกระทั่งผู้หมวดหลินที่มาฝึกงานก็โดนดึงไปลงโทษด้วย"
"ผู้หมวดหลินเพิ่งลงหน่วยรากหญ้า กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ต้องบรรจุตำแหน่ง หากโดนติดค้างเพราะความไม่เอาใจใส่สู่นี้ การได้ตำแหน่งจริงก็คงต้องเป็นไปอีกยาวไกล"
"พอถึงตอนนั้นผู้ช่วยกำลังใจขยุกขยิก ทหารก็สั่นคลอน ระเบียบการฝึกฝนและการจัดการในหมวดหนึ่งของแค่จะป่นปี้จริงจัง ขาดทุนตรงนี้เยอะเกินไป"
เขาจงใจทำให้เรื่องดูรุนแรงเกินจริง และจงใจพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้บังคับหลักสองคน เพื่อทำให้การขอโทษของหน่วยสารวัตรมีเหตุมีผลชัดเจน บังคับให้หน่วยสารตัวตราขอโทษอย่างยอมเชื่อฟัง อย่าไปคิดอะไรอย่างอื่น
ส่วนเซินโจวกับต้วนเซี่ยว สองคนนั้นก็มองออกถึงความหมายของเหลย์จิ้งถิงอยู่แล้ว
เพียงแต่ทั้งสองคนไม่พูดอะไรเลย เอาแต่ดูการแสดงของเหลย์จิ้งถิงเงียบๆ