br />ตีห้า คืนฤดูหนาวยาวนานเกินไป
นั่งเหม่อทั้งคืน เฉียวหว่านเริ่มเก็บกระเป๋า
ข้าวของเธอน้อยมาก ไม่มีชิ้นไหนมีค่าอะไร
เงินที่เผยหานเซิงให้มา ใช้คนเดียวเหลือเฟือ แต่เลี้ยงเซียวเป่าลำบาก
เวลาอารมณ์ดีเขาจะพากลับมาเป็นเครื่องประดับสวย ๆ เป็นของขวัญ เฉียวหว่านเอาไปขายเกือบหมดเพื่อมาใช้จ่ายเลี้ยงลูก เก็บไว้แค่แหวนเพชรวงใหญ่หนึ่งวง
เพชรสีชมพูเข้ม 23 กะรัตที่หายากและราคาแพง โรงรับจำนำประเมินราคาเป็นสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ
ข้างในขอบแหวนสลักอักษรย่อตัวแรกของชื่อเจี่ยงฉุนจื่อไว้ ดูก็รู้ว่าไม่ได้ให้ออกไป หรือไม่ก็เขาไม่เอา
เฉียวหว่านเช็ดฝุ่นบนกล่องกำมะหยี่ให้สะอาด วางไว้ในตำแหน่งที่เห็นชัด
มองห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราเป็นครั้งสุดท้าย
สี่ปีมานี้เธอใช้ชีวิตเป็นคนชดใช้ ถูกขังอยู่ในกรง สุดท้ายก็ปลดเปลื้องความรู้สึกผิดนี้จนหมดสิ้น จากไปอย่างเบาสบายตัว
เก็บของเสร็จลงบันได โซฟาในห้องนั่งเล่นมีเงาดำเงาหนึ่ง
เผยหานเซิงไม่กลับบ้านตอนกลางคืนเป็นเรื่องปกติ ตันซู่ไม่มีคนรับใช้ ก็มีแต่เธอที่อยู่เฝ้าตันซู่นอนคนเดียว
เธอตกใจมาก ยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันไดไม่ขยับ
นึกว่าขโมยเข้า หรือญาติคนไหนจากงานเลี้ยงครอบครัวมาค้างคืน
เงาดำนั้นลุกขึ้นยืน
เฉียวหว่านเปิดไฟติดผนัง หน้าคมเข้มชัดลึกปรากฏขึ้นจากเงามืด
เผยหานเซิงแววตาลุ่มลึก รู้สึกไม่สนใจ มองเลยไปที่กระเป๋าเดินทางในมือเธอ: "เล่ห์เหลี่ยมพัฒนาขึ้นอีกแล้วนะ คงไม่ใช่ใช้เงินค่าขนมในมือหมดแล้วก็จะกลับมาหรอกใช่ไหม?"
เฉียวหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า: "ไม่ใช่"
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉียวหว่านขอหย่า ผลลัพธ์ก็คาราคาซังไปหมด
ครั้งนี้เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
เผยหานเซิงยกยิ้มเย้ยที่มุมปาก: "ก็จริง ฆาตกรพ้นคุกแล้ว คงจะมีความสุขกันสักพัก"
ริมฝีปากของเฉียวหว่านไร้สีเลือดสั่นระริก: "เย่จี้โจวไม่ใช่ฆาตกร เขาปกป้องฉันถึงได้เกิดอุบัติเหตุรถชน! ต่อจากนี้ไปขอร้องอย่าเรียกเขาแบบนั้นอีก!"
เผยหานเซิงหัวเราะเย็นชา เสียงเยาะเย้ยเหมือนลมหนาวเสียดแทงกระดูก
"เย่จี้โจวน่ะมันฆาตกร! มันชนคนขับรถเก่าของตระกูลเผย พี่ชายของฉุนจื่อจนถึงตอนนี้ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนคุณเฉียวหว่าน ในเมื่อเขาดีขนาดนั้น ทำไมคุณไม่แต่งงาน ทำไมถึงแต่งงานกับผม ทั้งที่รู้ว่าผมมีคู่หมั้น ยังรักผมไม่เป็นไม่ตาย"
นอกหน้าต่างเกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง ฟ้าแลบผ่านใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเผยหานเซิง เขาเหยียบขั้นบันได ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้
ใบหน้าเฉียวหว่านซีดเซียว ร่างผอมบางโซซัดโซเซเหมือนจะล้ม ภาพเหตุการณ์บางอย่างแล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็วท่ามกลางอาการวิงเวียน
พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันอย่างดี ในช่วงไม่กี่เดือนที่เผยหานเซิงนั่งรถเข็น
ตอนกลางวันเธอเช็ดตัวและนวดให้เขา ตอนกลางคืนเขาอ่อนโยนลึกซึ้ง กัดใบหูเธอทำร้าย บังคับให้เธอเรียกเขาว่าสามี
พวกเขาสวมกอด จูบ แนบชิดเคล้าคลอ ห่างเพียงก้าวเดียวที่จะพังทลายอุปสรรคนั้น
จะไม่ใจเต้นได้ยังไง? ตอนที่เธอตัดสินใจโอบกอดบทบาทภรรยาคนนี้ กลับต้องพบกับความอัปยศไม่รู้จบ
เผยหานเซิงเห็นเธอเป็นแค่ของเล่นแก้เซ็ง แก้แค้นเธอ เล่นสนุกกับเธอ
เฉียวหว่านเคยเห็นตอนที่เขารักใครสักคน แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างที่ได้สัมผัสก็ตกนรก
เผยหานเซิงท่าทีกับเธอยิ่งเย็นชา ในแววตาเหลือแค่ความรังเกียจ หนีไปยังประเทศของผู้หญิงที่เขารัก ทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว เธอหมกมุ่นทบทวนตัวเองซ้ำ ๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด
เฉียวหว่านกำราวจับกระเป๋าลากเดินทางในมือแน่น ยืนให้มั่นคง เผชิญหน้ากับเผยหานเซิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ครั้งนี้เธอรวบรวมความกล้า ถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า: "ก่อนหน้านี้คุณเคยรักฉันบ้างไหม? สักไม่กี่วัน หรือสักเดือน?"
เสียงเย็นชาจากเหนือหัวดังขึ้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแทงทะลุแก้วหู: "ผมว่าคุณไม่ได้อยากหย่าจริง ๆ หรอกนะ คิดว่าผมจะรั้งคุณไว้เหรอ?"
"ฉันรู้แล้ว"
รายละเอียดดี ๆ เหล่านั้นจะถูกเฉียวหว่านขยายใหญ่อย่างไม่สิ้นสุด คิดว่าไร้เดียงสาไปว่ามีความจริงใจอยู่บ้างเล็กน้อย อาศัยภาพลวงตาจอมปลอมพยุงตัวในตอนกลางวัน แล้วในคืนที่ว้าเหว่ก็ตกสู่ความทุกข์ที่ลึกกว่าเดิม
ตอนนี้ดีแล้ว เธอได้คำตอบแล้ว
เฉียวหว่านเดินผ่านเขาไป
"คุณเซ็นเร็ว ๆ ด้วย สัปดาห์นี้เจอกันที่เขตปกครองพลเรือน"
เผยหานเซิงหลุบตาลง มองจากที่สูงเห็นร่างของเฉียวหว่านหายไปจากสายตา
ยืนเงียบอยู่นาน
บ้านใหญ่ไป เงียบเหงาว่างเปล่า กลิ่นหอมอ่อน ๆ หลงเหลือในอากาศค่อย ๆ เย็นเฉียบ
ในใจของเขาแน่นอึดอัดอย่างไม่มีเหตุผล
……
ข้างนอกหิมะโปรย ปนกับละอองฝน ตกใส่ผิวหนังที่เปลือยเปล่า เย็นเยือกถึงหัวใจ
เฉียวหว่านยืนกระทืบเท้าอยู่ริมถนน ยกสองมือขึ้นมาประกบปากเป่าลมอุ่น รอครึ่งวันก็ไม่มีรถแท็กซี่สักคัน
หยิบมือถือออกมาเรียกรถออนไลน์ พอก้มหน้าน้ำตาร่วงเผาะ ๆ ใส่หน้าจอ ภาพพร่าเลือน
ตอนแรกเข้าตระกูลเผยก็เป็นแบบนี้ ต้องแบกรับคำด่าว่าเป็นแฟนสาวของฆาตกร กล้ำกลืนฝืนทน ลนลานจนไม่รู้จะทำอย่างไร
แตกต่างตรงที่ครั้งนี้ในที่สุดเธอก็หลุดพ้น
ขึ้นรถแล้วรีบเช็ดรอยน้ำตาบนหน้าให้สะอาด ลูกชายเห็นจะกังวลอีก
รถยนต์วิ่งเข้าเขตเมือง แถวตึกพาณิชย์เรียงรายผ่านไป หน้าต่างบานหนึ่งในนั้นก็คือบ้านของเธอกับลูก
ตอนเริ่มแรกเฉียวหว่านพักอยู่ย่านเมืองเก่า เธอมีภาวะซึมเศร้าหลังคลอด ดูแลลูกทั้งวันไม่มีแสงสว่าง
เพื่อนสนิทเฉิ่นอิ่งถังยกของบำรุงมาเยี่ยม ในครัวคับแคบเปิดแก๊สไว้ เฉียวหว่านอุ้มลูกล้มลงกับพื้น ยังอยู่ในท่าให้นม พอขึ้นรถพยาบาลแล้วมือยังปกป้องทารกไว้แน่น เจ้าหน้าที่ต้องใช้แรงมากถึงจะง้างออกได้
เรื่องนี้เกือบจะเป็นข่าวสังคมแล้ว
เฉิ่นอิ่งถังใจหายใจคว่ำ ในย่านที่ตัวเองซื้อคอนโดหาห้องให้เช่าได้หนึ่งห้อง พาเฉียวหว่านกับเซียวเป่ามาอยู่ด้วย ดูแลซึ่งกันและกัน
เฉียวหว่านขึ้นตึก เปิดประตูห้อง
หน้าประตูมีแสงไฟส้มอ่อนอบอุ่นสว่างอยู่
พวงไฟดวงเล็ก ๆ เป็นของที่เซียวเป่าดื้อจะเอาจากตลาดกลางคืน
นึกว่าจะเหมือนของเล่นอื่น ๆ เบื่อแล้วก็ไปนอนกินฝุ่นอยู่ในกล่อง แต่เซียวเป่ากลับทะนุถนอมมาก ชาร์จไฟทุกวัน วางไว้บนตู้รองเท้าหน้าประตู
"กลับเช้านี่" เฉิ่นอิ่งถังหาวออกมาจากห้องของเซียวเป่า "ลูกเรายังหลับอยู่เลย"
เห็นกระเป๋าเดินทางที่หน้าประตู เฉิ่นอิ่งถังค่อนข้างประหลาดใจ
"จะหย่าจริงเหรอ?"
เฉียวหว่านกอดหมอนขดตัวบนโซฟา ปวดหัว ไร้เรี่ยวแรง
"เซ็นสัญญาหย่าเสร็จแล้ว สัปดาห์นี้ก็จัดการขั้นตอนได้"
"เธอเอาเรื่องแล้วนะเฉียวหว่าน"
เฉียวหว่านเคยกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย รักคนคนหนึ่งถึงขั้นเอาชีวิตทิ้งได้ จะมีความกล้าที่จะขอหย่าเองมาจากไหนกัน?
"เสี่ยวถัง ฉันอยากใช้ชีวิตให้ดี ให้เซียวเป่ามีแม่แท้ ๆ สักคน"
เฉิ่นอิ่งถังนั่งลงกอดเฉียวหว่านแน่น ซบเข้าที่อก
"อีเมลนิรนามนั่นยังมีอยู่ไหม? เราแจ้งความเถอะ ดูซิว่าใครฆาตกรรม"
เฉียวหว่านมักจะได้รับอีเมลนิรนามบางฉบับ เนื้อหาเป็นรูปหรือวิดีโอของเผยหานเซิงกับผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง
แนบมากับถ้อยคำที่ชั่วร้าย
ผู้หญิงที่สามีเธออยู่นอกบ้านสวย การศึกษาสูง ฐานะครอบครัวดี เธอสู้ได้สักข้อไหน? เธออายไงถึงอยู่บนโลกนี้ได้?
สามีเธอไม่รักเธอ คนที่รักเธอก็ต้องเป็นนักโทษเพราะเธอ เธอแย่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง รีบไปตายซะ!
เฉียวหว่านลบแอปอีเมล มือถือก็จะเด้งรูปข่มขู่เลือดสาดกระเซ็นขึ้นมาเอง
เปลี่ยนมือถือใหม่เรื่อย ๆ สงบได้สักพักก็หวนกลับมาอีก
เฉียวหว่านเคยคิดว่าสภาพจิตใจของตัวเองมีปัญหา พวกนี้เป็นเพียงภาพหลอน คิดอยากฆ่าตัวตายเพื่อจบเรื่องทั้งหมด
"ช่วงนี้ไม่มีแล้ว"
"มีใครที่เธอสงสัยไหม?"
เฉียวหว่านนวดขมับที่ปวดตื้อ ๆ: "พูดยาก เผยหานเซิงเลี้ยงไว้ข้างนอกไม่ใช่แค่คนเดียว"
ผู้หญิงในรูป ไม่ใช่เจี่ยงฉุนจื่อ
เฉิ่นอิ่งถังกัดฟันกรอด: "ไอ้เลว! แม่ง ไอ้สารเลวสมควรไม่มีลูก"
เฉียวหว่านรีบเอามือปิดปากเฉิ่นอิ่งถัง
"มามี๊ มามี๊ กลับมาแล้วเหรอ"
เสียงใส ๆ แบบเด็กดังขึ้น
เซียวเป่าวิ่งออกมา ตายังไม่ลืมดี ใส่ชุดไดโนเสาร์นอนมีฮู้ดคลุมหัว
เดินตุ๊ต๊ะเข้ามาซบอ้อมกอดเฉียวหว่าน