เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าสะอาดสะอ้าน ไม่มีท่าทีหยิ่งผยองแม้แต่น้อย แถมยังยื่นมือออกมาอาสาจับมือด้วย หยุนมู่ก็รีบก้าวเข้าไปจับมือจี้ฉางทันที
“สวัสดีครับ”
หลังทักทายกันสั้น ๆ จี้ฉางก็หันไปพูดกับไป๋ชิงชิงอีกครั้ง
“งั้นผมขอตัวไปก่อนนะครับ พวกจ่านโซ่วรออยู่”
ไป๋ชิงชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้และเอ่ยถามกะทันหัน
“สนใจไปดูฐานที่มั่นของเทียนซาไหม? ขลุกอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน ระวังจะเป็นโรคซึมเศร้านะ”
“เอ๊ะ ไปได้เหรอครับ? ได้สิ รอแป๊บนะ”
วินาทีต่อมา จี้ฉางสตาร์ตรถอีกครั้ง ก่อนจะขับไปยังประตูหลังร้านขายกระสุนอย่างรวดเร็ว แล้วส่งกระสุน 50,000 นัดให้หัวหน้ากลุ่มระดับซีทั้งห้าคนที่รออยู่ที่นั่นมานานแล้ว
จากนั้น เมื่อจ่านโซ่วแนะนำให้รู้จัก เขาก็ทักทายหัวหน้ากลุ่มผู้มีน้ำใจทั้งสองคนสั้น ๆ ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปหาไป๋ชิงชิง
ระหว่างทาง จี้ฉางก้มมองเงินหนึ่งล้านที่เพิ่งโอนเข้ามาในสายรัดข้อมือ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
เมื่อพบกับไป๋ชิงชิงแล้ว ทุกคนก็พากันมุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นของกลุ่มรับจ้างเทียนซาอย่างเอิกเกริก
ในเวลานี้ เมื่อเห็นจี้ฉางเดินเคียงข้างไป๋ชิงชิง หยุนมู่ที่อยู่ด้านหลังอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้
“พ่อค้าอาวุธจากเขตพิเศษนี่นา? ไม่สิ ต่อให้เป็นเขตพิเศษระดับซี ก็ต้องซื้อกระสุนและอัตราส่วนกระสุนจากเขตพิเศษระดับเอที่อยู่ข้างบนอยู่ดี แปลกจริง เขตพิเศษนี้แปลกชะมัด”
เมื่อเทียบกับกลุ่มรับจ้างระดับต่ำ ฐานที่มั่นของกลุ่มรับจ้างระดับบีเป็นลานโล่งกว้างราวกับสนามยิงปืน
ขณะที่จี้ฉางมาถึงฐานที่มั่นของกลุ่มรับจ้างเทียนซาซึ่งมีพื้นที่อย่างน้อยหลายหมู่ ความองอาจดุดันที่แผ่ซ่านออกมาก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที