เมื่อได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโมโหของคนผู้นั้น ไป๋ชิงชิงที่อยู่ไกลออกไปก็ปรากฏตัวขึ้นทันที ก่อนจะตวาดใส่
“จะตะโกนอะไรนักหนา? ฉันเพิ่งกลับมา ตาบอดหรือไง? พี่เป้าบาดเจ็บหนักเหรอ? ราคาเดิม 5 แกนผลึกระดับดี ไปกันเถอะ”
ทั้งสองเคลื่อนไหวรวดเร็วถึงขีดสุด เพียงกระโดดไม่กี่ครั้งก็หายลับไปในความมืด ทำให้กองกำลังรับจ้างจำนวนมากที่อยู่ตรงนั้นต่างมองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง
……
เขตซี
ร้านขายกระสุน
ฟ้าเริ่มสางแล้ว จี้ฉางเดินออกจากบ้านหลังเล็กด้วยอาการปวดมือเล็กน้อย เขามองพี่เหลียนที่กำลังเก็บปลอกกระสุนอย่างตั้งใจแล้วพูดขึ้น
“ทำอาหารเช้าหน่อยเถอะ ยุ่งกันมาทั้งคืนแล้ว ว่าแต่พี่เหลียน เมื่อก่อนพี่ก็เคยไปแดนรกร้างใช่ไหม พวกสัตว์ติดเชื้อกับผู้ปนเปื้อนที่พูดถึงกันนั่นมันคือตัวอะไรกันแน่?”
ระหว่างพูด จี้ฉางก็เดินตามพี่เหลียนขึ้นไปชั้นบน นั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ พลางดื่มน้ำและรอฟังคำอธิบาย
ส่วนพี่เหลียนกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่ พอได้ยินจี้ฉางถาม ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“ผู้ปนเปื้อน พวกมันเป็นมนุษย์”
“อะไรนะ? มนุษย์เหรอ?” จี้ฉางแทบพ่นน้ำที่ดื่มเข้าไปออกมา ดวงตาเบิกกว้างมองพี่เหลียน
“ใช่ หลังจากถูกสัตว์ติดเชื้อแพร่เชื้อ ร่างกายของพวกมันจะบิดเบี้ยว แขนขากลายพันธุ์จนยาวผิดปกติคล้ายแมงมุม แถมยังเคลื่อนไหวเร็วมาก
อืม จะอธิบายยังไงดี ก่อนหน้านี้มีคนเคยทดสอบ ผู้ปนเปื้อนธรรมดาที่สุดวิ่งเต็มฝีเท้า 100 เมตรได้ภายใน 7.02 วินาที
อีกอย่าง พวกนี้ต้องยิงหัวเท่านั้น ต้องยิงจนหัวระเบิดถึงจะฆ่าได้ ถ้ายิงส่วนอื่นแทบไม่เป็นอะไรเลย แถมยังฟื้นตัวเร็วมาก”