ในวินาทีนั้น บรรยากาศในห้องประชุมกดดันถึงขีดสุด ทุกคนจ้องกำไลของเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ต่างเงียบงันไม่มีใครพูด
ผ่านไปพักใหญ่ จินเจี่ยถึงได้เอ่ยขึ้น
“จะปัดความรับผิดชอบกันแบบนี้เลยเหรอ?”
เทพเจ้าแห่งโชคลาภที่อยู่ข้าง ๆ ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้
“แล้วจะให้ทำยังไง กระสุนไม่มีสักนัด นี่คือท่าทีของเบื้องบน แต่ของอย่างอื่นเบื้องบนชดเชยให้ได้ อาวุธบางชนิดที่ก่อนหน้านี้ถูกกั๊กไว้ เบื้องบนบอกว่าจะยกให้พวกเรา”
“เหลวไหล! ไม่มีกระสุน แล้วเราจะเอาอาวุธพวกนั้นไปทำอะไร? กองเหล็กไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
เมื่อผู้ควบคุมกองทัพแสงออโรราเดือดดาล ทุกคนในที่ประชุมก็เงียบกริบ
ไป๋ชิงชิงที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอกล่าวเสียงต่ำว่า
“ตอนนี้เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ ปืนเทพสายฟ้าถูกเบื้องบนจำกัดจำนวนมาตลอด ปืนเทพสายฟ้าที่กองทัพแสงออโรราใช้อยู่ล้วนเป็นของเก่าที่ผ่านมาหลายปีแล้ว
ถือโอกาสคราวนี้เปลี่ยนใหม่เถอะ อีกอย่าง กลุ่มรับจ้างของฉันก็ต้องยกระดับอุปกรณ์สักรอบเหมือนกัน”
ส่วนชายชราผู้นั้น หลังฟังคำพูดของไป๋ชิงชิงก็ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว
“ถ้าไม่มีกระสุน ก็ไม่ต้องพูดถึงอะไรทั้งนั้น ไป๋ชิงชิง ฝั่งกองทัพแสงออโรราไม่ต้องเปลี่ยนอาวุธแล้ว เอาตามนี้แหละ เธออยากได้อะไร ก็ไปยื่นเรื่องขอ”
ได้ยินเช่นนั้น ไป๋ชิงชิงก็หันไปมองเทพเจ้าแห่งโชคลาภทันที
หลังจากทั้งสองหารือกันและรายงานไปยังเขตพิเศษระดับเอแล้ว เมื่อไป๋ชิงชิงเดินออกจากห้องประชุม เธอก็อดเผยรอยยิ้มจาง ๆ ไม่ได้