เมื่อเห็นกระสุนเหยี่ยวดำตรงหน้ามากถึง 60,000 นัด ไป๋ชิงชิงก็อดหรี่ตาลงเล็กน้อยไม่ได้
“ติ๊ง!”
เงินหนึ่งล้านหยวนเข้าบัญชีแล้ว ไป๋ชิงชิงทำท่าราวกับไม่ใส่ใจ พลางโบกมืออย่างสบาย ๆ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป เธอเอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง
“เดี๋ยวจะมีคนมารับของ”
แต่สิ่งที่จี้ฉางไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ไป๋ชิงชิงที่หันหลังให้เขาไม่มีแววดูแคลนอย่างเมื่อครู่อีกแล้ว ความเคร่งเครียดลึก ๆ ในดวงตาของเธอปิดไม่มิด
เมื่ออีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว จี้ฉางกำลังจะกลับ ไป๋ชิงชิงก็พลันหันมาแล้วถามอย่างจริงจังมาก
“ถ้า... ฉันหมายถึงถ้า อีกสองวันฉันกลับมารับของ นายยังมีอีกไหม?”
ได้ยินอีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน จี้ฉางก็เงยหน้าขึ้นทันที
“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”
เขาไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่ก็ไม่ได้รับปาก คำตอบนั้นทำให้ไป๋ชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย
เขตเอฟ
บนกำแพงเมือง
เสียงปืนดังกึกก้องไม่ขาดสาย กำลังยิงกราดลงไปเบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง
บนที่ราบไกลออกไป มีสัตว์ติดเชื้อและผู้ปนเปื้อนนับหมื่นนับแสนเบียดเสียดกันเป็นผืนกว้าง เคลื่อนบุกเข้ามาราวกับคลื่นน้ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
บนกำแพง หลี่จี๋กวง ผู้ควบคุมเขตพิเศษ มีสีหน้าซีดเผือด จ้องมองไปไกลพลางพึมพำกับตัวเอง
“กระสุน... ยังไงก็ต้องใช้กระสุน ถ้ามีกระสุนพอ ฉันจะไปกลัวไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานนี่ทำไม เทพเจ้าแห่งโชคลาภอยู่ไหน?”
พอได้ยินเสียง ชายคนหนึ่งที่ดูอายุราว 40 กว่า อ้วนท้วมทั้งตัว หน้ามันเยิ้มเหมือนพ่อค้าหน้าเลือด ก็รีบวิ่งกระต้วมกระเตี้ยมเข้ามา