“ปัง~ ปัง~ ปัง~”
“เปิดประตู หมดเวลาแล้ว เราจะพาคนไป”
เสียงทุบแผ่นเหล็กอย่างบ้าคลั่งทำให้จี้ฉางสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
เขาลุกพรวดขึ้นแทบจะโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเห็นเลือดสีแดงคล้ำปนน้ำตาลบนพื้นข้างตัว กับเศษชิ้นส่วนประชาชน……
“เวรเอ๊ย~”
จี้ฉางสบถเสียงเบา แล้วลุกขึ้นทันที ระหว่างเดินไปที่ประตูก็ก้มมองยอดเงินในสายรัดข้อมือ
ยอดเงิน: 302 เหรียญ
“แกรก~”
ประตูเหล็กเปิดออก กลิ่นฉุนของปัสสาวะปนกลิ่นเหม็นจากท่อระบายน้ำพุ่งเข้าจมูก
จี้ฉางชินกับภาพตรงหน้านี้มานานแล้ว เขาเห็นเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายของเขตหลบภัยสองคนพิงอยู่ตรงประตูเหล็ก จึงพูดอย่างจนใจว่า
“พวกคุณพาคนไปไม่ได้แล้ว แต่ยกไปทั้งตัวได้”
ระหว่างพูด จี้ฉางยังไม่ลืมหันกลับไปส่งสัญญาณให้ดูในห้อง
“สามร้อย”
เสียงเย็นชาดังขึ้น แม้จี้ฉางจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินคำพูดของหน่วยบังคับใช้กฎหมาย มุมปากก็ยังกระตุกอย่างอดไม่ได้
ที่นี่คือวันสิ้นโลก เมื่อสามปีก่อนจี้ฉางกำลังทำงานฝีมืออยู่ดี ๆ พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็เกิดใหม่มาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่นั้นมา จี้ฉางก็สาบานกับตัวเองว่า ต่อไปจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการพนันและยาเสพติดอีกเด็ดขาด!
ด้านนอกประตู เจ้าหน้าที่อีกคนสังเกตเห็นใบรับรองช่างผลิตระดับเอฟบนแผ่นเหล็ก สุดท้ายจึงอธิบายแบบขอไปที
“สามร้อยรวมค่าทำความสะอาด ค่าขนย้าย ค่าชดเชยให้ครอบครัว และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ หลังจากนี้ทั้งหมดแล้ว”
“ผมรู้ราคาตลาด” จี้ฉางพูดอย่างปวดใจ พลางยกสายรัดข้อมือขึ้น
“ติ๊ง!”
ยอดเงินสามร้อยถูกหักไป เจ้าหน้าที่ทั้งสองลุกขึ้น เดินเข้าไปด้านในเพื่อเริ่มจัดการ
ส่วนจี้ฉางยังคงพิงประตูเหล็ก พึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“สามปี อาศัยข้อดีอย่างเดียวที่อ่านหนังสือออก จนสอบผ่านเป็นช่างผลิตระดับต่ำสุดได้ แต่ความคืบหน้าก็ช้าเกินไป”
ระหว่างพูด จี้ฉางมองแถบความคืบหน้าของระบบในสมอง
【บันทึกภาพอาวุธร้อยชนิด】
【ภาพบันทึกที่หนึ่ง: กระสุนปืนพกพื้นฐาน】
【ความคืบหน้า: 9990/10000】
【หมายเหตุ: เมื่อทำความคืบหน้าสำเร็จ จะปลดล็อกภาพบันทึกที่หนึ่งอย่างสมบูรณ์ และได้รับความสามารถผลิตกระสุนได้หนึ่งนัดต่อวินาที (ต้องมีวัตถุดิบพื้นฐานครบก่อน)】
หลังดูแถบความคืบหน้าของตัวเอง จี้ฉางมองส่งเจ้าหน้าที่ทั้งสองที่นำเศษชิ้นส่วนประชาชน……ออกไป จากนั้นก็มองแถวค่ายผู้ลี้ภัยที่สร้างจากแผ่นเหล็กด้านนอก ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ
“วันนี้ วันนี้ต้องทำแถบความคืบหน้าให้เสร็จให้ได้”
พูดจบ จี้ฉางก็หันหลังเดินไปตลาดมืดทันที
ในวันสิ้นโลกที่กลืนกินคนทั้งเป็นและไม่เหลือแม้แต่กระดูก ของที่มีค่าที่สุดคืออะไร? ก็ต้องเป็นอาวุธสงคราม
เพราะเหตุนี้เอง จี้ฉางจึงกำหนดอาชีพของตัวเองตั้งแต่แรกว่าเป็นช่างผลิตกระสุน
ด้วยฝีมือนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จี้ฉางยังไม่ถึงขั้นถูกไล่ออกจากเมือง แต่ก็ทำได้เพียงเอาชีวิตรอดอย่างกระเสือกกระสนอยู่ในเขตเอฟรอบนอกสุด ซึ่งเรียกกันว่าเขตผู้ลี้ภัย
“อ้าว~ เสี่ยวจี้ จะไปตลาดมืดเหรอ? เข้ามาเล่นสักหน่อยไหม? คนคุ้นเคยกัน คิดแค่สิบเหรียญเอง”
ได้ยินเสียงนั้น จี้ฉางกระชับเสื้อกันลมสีน้ำเงินแบบผ่านศึกที่มันเยิ้ม แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า
“ไม่ล่ะ พี่อวิ๋น ช่วงนี้ทำพลาดบ่อยเกินไป ไม่มีเงิน”
“งั้นเหรอ? ไม่เป็นไร ติดไว้ก่อนได้ ผ่อนคลายสำคัญที่สุด อีกอย่าง ชื่อนายก็จี้ฉาง พี่ยังอยากรู้มาตลอดว่านายยาวแค่ไหนกันแน่”
จี้ฉางไม่สนใจคำหยอกของพี่อวิ๋น เร่งฝีเท้าเดินไปตลาดมืดแทน
เมื่อมาถึงที่ประจำในตลาดมืด จี้ฉางก็เขย่าตัวเด็กหนุ่มที่กำลังหลับอุตุอยู่
“โก่วตั้น ตื่นได้แล้วโก่วตั้น เอาเหมือนเดิม ปลอกกระสุนสิบชุด ฐานรอง ดินขับชนวน แล้วก็น้ำมันหล่อลื่น”
เมื่อถูกจี้ฉางเขย่า คนขายก็ห่อตัวในเสื้อคลุมทหารตัวเก่าขึ้นอีกหน่อย ก่อนตอบเสียงอู้อี้
“เลือกเอง อย่ากวนฉัน สองเหรียญ สแกนจ่ายมา”
พูดจบ อีกฝ่ายก็ยื่นสายรัดข้อมือออกมา
“ติ๊ง”
เงินสองเหรียญสุดท้ายหมดไป จี้ฉางไม่ได้รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย เขาก้มลงเลือกปลอกกระสุนใช้แล้วที่สภาพค่อนข้างดีในลังไม้ผุอย่างตั้งใจ
ครู่ต่อมา ตอนจี้ฉางลุกขึ้นเตรียมจะจากไป เสียงของโก่วตั้นก็ดังออกมาจากเสื้อคลุมทหาร
“นายหยิบไปสิบเอ็ดชิ้น”
คำพูดเดียวทำให้จี้ฉางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็วางชิ้นที่หยิบเกินลง แล้วหันหลังจากไป
ระหว่างทางกลับ เขาผ่านที่พักของพี่อวิ๋นหมายเลขเอฟ-985 ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเธอจากข้างใน จี้ฉางไม่ได้หยุดแวะ เร่งฝีเท้ากลับไปยังที่พักพิงของตัวเอง
เอฟ-999
ห้องสุดท้ายในแถวสุดท้าย คือที่พักของช่างผลิตอย่างจี้ฉาง
ทั่วทั้งที่พักพิงอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ เครื่องใช้ไฟฟ้าเพียงชิ้นเดียวคงเป็นหลอดไฟเหลืองหม่นกลางห้องเหล็กที่มีพื้นที่แค่ห้าตารางเมตร
และเครื่องใช้ไฟฟ้าชิ้นเดียวนี้ก็แทบจะติดหนึ่งวัน ดับหนึ่งวัน บางครั้งยังทำงานล่วงเวลาแล้วหยุดชดเชยอีกด้วย ไฟฟ้าที่จ่ายมาไม่เคยพอ
จี้ฉางเดินไปข้างเตียงไม้ ม้วนผ้าห่มขาด ๆ ไปไว้ด้านข้าง แล้วหยิบกล่องเครื่องมือจากใต้เตียง แววตาพลันคมกริบ
ฟังชื่อช่างผลิตกระสุนแล้วดูยิ่งใหญ่ แต่เอาเข้าจริงก็แค่เอาปลอกกระสุนใช้แล้วที่หมดสภาพมาเติมกระสุนใหม่ นำของเหลือใช้กลับมาใช้ซ้ำ
ทำความสะอาดเศษตกค้างด้านในปลอกกระสุน ตรวจดูว่าปลอกบิดเบี้ยวแค่ไหน เติมดินปืน ติดตั้งชนวน ทุกอย่างเสร็จต่อเนื่องในคราวเดียว
ขั้นต่อไปคือขั้นตอนสำคัญที่สุด และอันตรายที่สุด นั่นคือการอัดหัวกระสุน
ขั้นตอนนี้ไม่ได้ทดสอบแค่ปริมาณดินปืนที่ช่างผลิตบรรจุลงไป แต่ยังต้องอาศัยแรงมือที่พอดีตอนอัดด้วย
ถ้าใช้แรงพลาดไปนิดเดียว ระเบิดใส่ยังถือเป็นเรื่องเล็ก ที่อันตรายที่สุดคือกระสุนอาจดีดพุ่งออกไปโดยตรง
แม้จะผลิตมาสามปีจนชำนาญแล้ว แต่จี้ฉางก็ยังสูดหายใจลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองมีสติอยู่เสมอ
“กึก~”
เสียงอัดดังขึ้น จี้ฉางรีบหยิบกระสุนที่ประกอบเสร็จตรงหน้าขึ้นมาพิจารณา
รอยต่อไม่มีรอยร้าว ถือว่าเป็นกระสุนที่ผลิตสำเร็จหนึ่งนัด
“ฟู่~”
เขาผ่อนลมหายใจเบา ๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้ วางกระสุนที่เสร็จแล้วลงในกล่องกระสุนกระดาษสีน้ำตาลข้างตัว ก่อนพูดเสียงเบา
“โชคดีไม่เลว สามปีมานี้ฉันพอจะไปถึงระดับช่างผลิตทั่วไปแล้ว อัตราสำเร็จเจ็ดส่วนจากสิบ ไม่นึกเลยว่านัดแรกวันนี้จะสำเร็จ ทำต่อ ๆ”
กระสุนที่ผลิตเสร็จแล้ว หรือพูดให้กว้างกว่านั้นคือของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอำนาจการยิง ล้วนขาดตลาดแทบทั้งสิ้น แถมยังขายแพงมาก
อย่างกระสุนตรงหน้า ในตลาดมืดนัดหนึ่งขายตั้งสิบเหรียญ แถมขายหมดทันที
จี้ฉางสลัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มทำกระสุนนัดที่สอง
“กึกกัก~”
คราวนี้แค่ฟังเสียง หัวใจของจี้ฉางก็กระตุกวูบ
เป็นอย่างที่คิด ปากรอยต่อมีรอยร้าวเล็ก ๆ เกิดขึ้น ถือว่าเสียหายจนใช้ไม่ได้แล้ว
“เฮ้อ~”
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วโยนกระสุนนัดนั้นไปที่มุมของเสีย ก่อนเริ่มบรรจุใหม่อีกครั้ง
แม้จะมีวัสดุพอทำกระสุนแค่สิบลูก แต่จี้ฉางก็ใช้สมาธิเต็มที่ทำงานอยู่นานห้าชั่วโมง สุดท้ายได้ของสำเร็จเพียงแปดนัด
เมื่อทำกระสุนนัดสุดท้ายเสร็จ มือทั้งสองของจี้ฉางก็อ่อนแรง ดวงตาแสบล้า เขาฟุบลงบนเตียง พักอยู่นานกว่าจะฝืนลุกขึ้นมาได้
เขาลูบท้องที่เริ่มหิว มองท้องฟ้าที่ใกล้พลบค่ำ สุดท้ายก็ฝืนความเหนื่อยล้า พกกระสุนสำเร็จแปดนัดแล้วเดินไปตลาดมืด
โชคดีนัก พอมาถึงไม่ไกลจากที่พักพิงของพี่อวิ๋น ก็เห็นชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังดึงกางเกงขึ้นขณะเดินออกมาจากที่พักของเธอ พอสังเกตเห็นจี้ฉางก็พูดทันที
“ไอ้หนุ่ม จะเอากระสุนไปขายเหรอ?”
“ใช่ มีอะไร?” จี้ฉางหันไปถาม
“เฮ้ ขายให้ฉันตรงนี้เลยก็ได้ ฉันเป็นคนของกองทหารรับจ้างทะเลทราย ต่อไป…”
“พอเลย แปดนัด ราคาตลาดมืด รวมแปดสิบเหรียญ ลองตรวจดู ทำการค้าครั้งแรกให้เรียบร้อยก่อน เรื่องต่อจากนี้ค่อยว่ากัน”
เมื่อได้ยินจี้ฉางพูด ชายร่างใหญ่ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แต่สุดท้ายก็เดินมาตรงหน้าเขา หยิบกระสุนขึ้นมาตรวจทีละนัด
“สภาพดี เอาทั้งหมด”
“ติ๊ง”
เงินแปดสิบเหรียญเข้าบัญชี จี้ฉางไม่หยุดอยู่ตรงนั้น รีบเดินไปตลาดมืดทันที พลางก้มดูแถบความคืบหน้าของตัวเอง
9998/10000
“เหลืออีกสองนัดสุดท้าย ดูซิว่าคืนนี้จะทำให้ครบได้ไหม”