“แกเอาแต่ส่งขยะเข้ากลุ่มแบบนี้ ฉันจะฆ่าแก”
“@เหล่าจวิน”
หลังจากคลิกวิดีโอปกสวยๆ ครั้งที่สามสิบเจ็ด แล้วเจอคลิปหนุ่มเถ้าแก่กำลังเขี่ยขี้เท้าเป็นครั้งที่สามสิบเจ็ด อวี๋ไฉก็ทนไม่ไหว ต้องแอทคนที่นั่งใช้รูปโปรไฟล์เป็นไท่ซ่างเหล่าจวินคนนั้น
กลุ่มแชทนี้เขาเผลอเข้มาอย่างไม่ตั้งใจ ตอนนั้นไม่รู้ไปสแกนคิวอาร์โค้ดใต้กระทู้ไหนเข้า ก็เลยมั่วซั่วเข้ากลุ่มมาได้
เข้ามาดูแล้ว สมาชิกไม่น้อยเลยทีเดียว
คนที่ใช้รูปเป็นการ์ตูนอนิเมะ รูปเทพเทวดาหนุ่มสาวบนเน็ต รูปลูกมังกร รูปอุลตร้าแมน ................... สารพัดอย่าง มีหมดทุกแบบ
ส่วนคนที่ค่อนข้างจะขยัน เอิ่ม
จะบอกว่าขยันก็ไม่เชิง แต่คนที่ชอบส่งของเข้ากลุ่มมากที่สุด ก็คือคนที่นั่งใช้รูปโปรไฟล์เป็นไท่ซ่างเหล่าจวิน และชื่อก็ยังตั้งว่า “เหล่าจวิน” คนนี้นี่แหละ!
บางทีเขาก็ส่งอะไรที่ดูพิลึกพิลั่น อย่างเช่นตำราโบราณการเล่นแร่แปรธาตุ บทวิเคราะห์สูตรยาที่สาบสูญ วิธีฝึกปราณ อะไรประมาณนั้น
พวกนี้เฉินไฉ่อ่านดูแล้วก็รู้สึกสนุกดี เพราะเจ้าคนนี่พูดจามีเหตุมีผล อ้างอิงตำรา วางเค้าโครงชัดเจน ดูเหมือนเคยเรียนแพทย์แผนจีนมาจริงๆ หรือไม่ก็เป็นนักพรตออกมาจากสำนักใดสำนักหนึ่ง
บางครั้งเฉินไฉ่ยังแคปหน้าจอสูตรยาพวกนั้น ส่งให้เพื่อนที่เรียนแพทย์แผนจีนดู อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า “คนนี้มีของแฮะ” เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเหล่าจวินคนนี้ น่าจะเป็นผู้เร้นลับ
แต่ส่วนใหญ่แล้ว เจ้าเหล่าจวินนี่ก็แค่เอาขยะเข้ากลุ่ม
คลิปพาดหัวเว่อวัง เรื่องตลกสามหาว และลิงก์หลอกคลิกที่กดไปแล้วต้องเสียใจ เปรียบได้กับรถขนมูลสัตว์ที่ไม่เคยเหนื่อย อุตส่าห์ทำหน้าที่มลพิษบรรยากาศการแชทของเพื่อนในกลุ่มอย่างขยันขันแข็ง!!!
วันนี้เป็นครั้งที่สามสิบเจ็ดแล้ว!
เฉินไฉ่กำโทรศัพท์แน่น มองภาพบนหน้าจอที่เป็นหนุ่มเถ้าแก่กำลังยิ้มกริ่มส่งตาหวานให้เขา แล้วสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกว่าความดันตัวเองพุ่งขึ้นราวกับติดจรวด
พวกเขาไม่พูด ก็เขาไงที่จะพูด!
หลังจากส่งข้อความนี้ออกไป กลุ่มที่กำลังคุยกันอย่างไม่จริงจังก็เงียบลงทันที ราวกับกำลังต้มน้ำเดือดอยู่ดีๆ แล้วมีคนรินน้ำเย็นราดลงไป ไม่มีฟองเดือดแม้แต่ฟองเดียว
เงียบอย่างยิ่ง ราวกับปุ่มที่เขากดลงไปไม่ใช่ปุ่มส่ง แต่เป็นระเบิดไร้เสียงที่กำลังจะปะทุ!
เฉินไฉ่จ้องหน้าจอ นิ้วยังลอยอยู่เหนือคีย์บอร์ด
คนที่นั่งใช้รูปแมวเหมียวการ์ตูน ชื่อเล่นว่า “ติดตามจวี่หลิงเหมียว” เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ:
“@เฉินไฉ่ แกบ้าไปแล้วเหรอ?”
“ถอนข้อความเร็วๆ ถอนเร็วๆ!!!”
“ขอโทษครับเหล่าจวิน เฉินไฉ่มันเมา!”
ตามด้วยสติกเกอร์รูปแมวตกใจจนหน้าตาบิดเบี้ยว ตาโต หูแบนแนบหัว
เฉินไฉ่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกรูปโปรไฟล์หนึ่งก็โผล่ขึ้นมา—เป็นภาพซุนหงอคงยืนอยู่เพียงลำพังต่อหน้ากองทัพสวรรค์นับหมื่น ชุดเกราะทองผ้าคลุมแดง ท่วงท่าโดดเดี่ยว เอาแต่ชื่อเล่นเพียงสามตัว: เหม่ย์โหวหวัง
เหม่ย์โหวหวังตอบกลับ: “ดี! สมน้ำสมเนื้อ!”
“กล้าพูดว่าจะฆ่าเหล่าจวิน!”
“ไว้เจอกันข้างนอกวันไหน ฉันเลี้ยงข้าวเอง!”
ปิดท้ายด้วยสติกเกอร์รูปนิ้วโป้งยกขึ้น ทองอร่ามตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น
ตามมาด้วยคนที่นั่งใช้รูปโปรไฟล์เป็นหมาดำหัวเราะอย่างเปิดเผย ชื่อเล่น “เทคนิคเลี้ยงหมาเพิ่มเพื่อน” โผล่ขึ้นมาพร้อมกับความคิดเห็น:
“ฉันก็ด้วย! ไม่ได้เห็นคนกล้าขนาดนี้มานานแล้ว!”
“ไว้เจอกันข้างนอกวันนั้น กินข้าวด้วยกัน! ถ้าแกยังมีชีวิตรอดถึงตอนนั้นนะ”
“ตอนนี้ฉันยกแก้วให้แก!”
ตามด้วยสติกเกอร์รูปคนรินเหล้า แก้วการ์ตูนมีของเหลวสีเหลืองอำพันสั่นไหว เต็มแก้วจนล้น
ยังไม่จบแค่นี้
คนที่นั่งใช้รูปโปรไฟล์เป็นเด็กผมมวยสองข้าง แยกไม่ออกว่าเป็นสาวน้อยหรือหนุ่มน้อย โผล่ขึ้นมาตามๆ กัน ชื่อเล่น “AAAขายส่งการศึกษากตัญญู” ข้อความที่ส่งมาดูตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ:
“พวกพี่ อย่าลืมฉันด้วยสิ! ช่วงนี้ฉันเพิ่งไปเอาวัตถุดิบมาจากทะเลมา!”
ตามด้วยรูปถ่าย เป็นปลาหลายตัวสีสันประหลาด เกล็ดเป็นประกายระยิบระยับใต้แสงไฟจนดูไม่ออกว่าเป็นแสงอะไร
ชั่วขณะหนึ่ง ในกลุ่มก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ข้อความถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับความเงียบเมื่อกี้เป็นเพียงภาพลวงตาสั้นๆ
เฉินไฉ่ยิ่งดูยิ่งรู้สึกผิดปกติ
เขาพิงพนักโซฟา นิ้วโป้งลูบขอบเคสโทรศัพท์ ความคิดผุดขึ้นมาเป็นระลอก
เจ้าเหล่าจวินนี่
ดูเหมือนจะมีฝีมือไม่เบา?
จะไม่ใช่นักมวย หรือโค้ชศิลปะการป้องกันตัวอะไรสักอย่างใช่ไหม?
ปฏิกิริยาของพวกในกลุ่มมันแปลกเกินไป ไม่เหมือนคนมาเม้าท์มอยดูสนุก แต่เหมือนคิดว่าเขาจะซวยจริงๆ!!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มลังเลว่าจะถอนตัวออกจากกลุ่มทันทีดีไหม
แต่เจ้าคนที่เขากดแอท เหล่าจวิน ดันโผล่มาตอนนี้พอดี
“@เฉินไฉ่”
“พรุ่งนี้เช้าสิบโมง”
“ที่สวนแฟนโต่ว ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านแกไปหนึ่งกิโลเมตร เจอกันที่หน้าประตู”
เฉินไฉ่จ้องสามบรรทัดนั้น รูม่านตาหดทันที หลังแนบชิดโซฟาจนสุด
เขารู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหน?
เฉินไฉ่ไม่เคยแชร์ตำแหน่งในกลุ่มเลยสักครั้ง
ไอ้คนนี้จะเอาจริงถึงขั้นมาหาถึงที่เลยงั้นเหรอ?
โอ้โห้ จบเห่!
เป็นสายโหดจริงงั้นหรือ?
ที่แท้เงียบอยู่นาน ก็ไปแกะที่อยู่ฉันอยู่งั้นสินะ?!!
เฉินไฉ่เม้มปาก นิ้วเริ่มสั่นน้อยๆ กดเปิดช่องพิมพ์ แล้วพิมพ์ข้อความขอโทษออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วโป้งลอยอยู่เหนือปุ่มส่ง
จู่ๆ เขาก็นึกถึงเงินกู้บ้านอีกหลายแสนที่เพิ่งแบกไว้
แล้วก็นึกถึงข่าวที่เห็นเมื่อไม่นานมานี้
ลูกชายคนรวยตีคน เขาเพื่อไม่ให้ติดคุก ต้องจ่ายเงินเป็นล้านเพื่อไกล่เกลี่ย ทั้งสองฝ่ายเซ็นหนังสือรับทราบความผิด เรื่องก็เลยจบลง
เป็นล้าน!
ในเมื่อเจ้าเหล่าจวินดูเหมือนจะมีฝีมือไม่เบา...........
พนันสักตั้ง!
จะได้ใช้หนี้บ้านหมดในทีเดียวหรือไม่ ก็ดูที่ตอนนี้!
เฉินไฉ่สูดหายใจเข้าลึก ลบข้อความขอโทษนั้นทีละตัวอักษรจนเกลี้ยง แล้วพิมพ์กลับไป:
“@เหล่าจวิน ได้ ที่สวนแฟนโต่วหน้าประตู!”
“ต่อสู้ตัวต่อตัว ใครไม่มา หรือเรียกคนมา ใครก็เป็นไอ้ขี้แพ้!”
ส่ง!
ชาวกลุ่มเห็นเขาห้าวขนาดนี้ ต่างก็แตกตื่นกันยกใหญ่
ข้อความหลั่งไหลราวกับน้ำซัดตลิ่งพัง มีคนชม ว่ามันสมน้ำสมเนื้อจริงๆ มีคนห้าม ว่าให้ยอมรับผิดขอโทษไปเถอะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยง;
ยังมีคนที่คิดว่าดราม่านี้ยังไม่ใหญ่พอ แอทเฉินไฉ่ เสนอว่าจะจัดหาอาวุธให้ ทำให้เหล่าจวินซี้สนาครบสูตร ตามด้วยอิโมจิมีดและไม้ยาวเป็นชุด
เฉินไฉ่มุมปากกระตุกๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจถอนตัวออกจากกลุ่มทันที
เขาเปิดแอปช้อปปิ้ง นิ้วถล่มหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง สั่งซื้อชุดเกราะป้องกันทั้งชุด
สนับเข่า สนับศอก สนับเป้า เกราะอก ยังเลือกชนิดหนาเสริมเป็นพิเศษอีก!
ถึงจะไปโดนตี แต่โดนน้อยก็ยังดีกว่าโดนมาก!
เฉินไฉ่ไม่อยากพิการ!
หลังจากสั่งซื้อเสร็จ
โทรศัพท์ของเขาก็เด้งข้อความขึ้นมา:
[เหม่ย์โหวหวังขอเป็นเพื่อนกับคุณ]