“พี่จาง เขายกขึ้นแล้วครับ”
“ฉันเห็นแล้ว!”
พี่จางหน้าบึ้งตึง จ้องไปข้างหน้าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
อวี๋ไฉจับแกนบาร์เบลด้วยสองมือ ออกแรงเพียงเล็กน้อย บาร์เบลหนัก 200 กิโลกรัมก็ลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย
ลมหายใจยังสม่ำเสมอ บนใบหน้าไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด!
เห็นได้ชัดว่าเขายกมันได้อย่างสบายมาก!
ขณะที่พี่จางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
“เพิ่มน้ำหนัก” อวี๋ไฉเอ่ย
“เพิ่มอีก 50 กิโลกรัม”
หลี่เฉียนเฉียนยืนอยู่กับที่ อ้าปากค้างเล็กน้อย ผ่านไปสองวินาทีจึงได้สติ
“อ๋อ ได้ค่ะ!”
เธอพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนย่อตัวลงวางแผ่นน้ำหนักขนาด 25 กิโลกรัมเพิ่มที่ปลายบาร์เบลทั้งสองข้าง
250 กิโลกรัม ตัวเลขนี้พอดีกับน้ำหนักสูงสุดที่พี่จางเพิ่งคุยโวไว้เมื่อครู่!
แกนบาร์เบลงอเล็กน้อย แผ่นน้ำหนักที่ปลายทั้งสองข้างซ้อนกันจนเต็ม
อวี๋ไฉก้มตัวลงอีกครั้ง จับแกนบาร์เบล แล้วออกแรง
น้ำหนักเพิ่มขึ้นมา 50 กิโลกรัม เขารู้สึกว่าหนักขึ้นอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกนั้นก็เหมือนคนทั่วไปยกของที่หนักขึ้นมาหน่อยเท่านั้น
เขาออกแรงอีกครั้ง บาร์เบลก็ลอยขึ้นทันที รวดเร็วฉับไวไม่ต่างจากเมื่อครู่
เขาปล่อยมือ บาร์เบลตกกลับลงพื้นอย่างมั่นคง
รอบข้างพลันเงียบกริบ
สีหน้าพี่จางดูย่ำแย่อย่างยิ่ง ความสุขุมราวกับชี้นิ้วสั่งการใต้หล้าบนใบหน้าพังทลายลงในพริบตา
“เป็นไปได้ยังไง?!”
“หมอนี่แทบไม่มีเนื้อมีหนังเลยสักนิด ทำไมถึงมีแรงขนาดนี้ได้?!”
ชายหน้าลิงปากแหลมที่ยืนอยู่ข้างเขากลืนน้ำลาย เอ่ยเสียงเบาว่า “พี่จาง เขาคงไม่ใช่คนธรรมดาผู้โกรธเกรี้ยวในตำนานหรอกนะ?”