งานวิวาห์กำหนดไว้ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า
ข่าวนี้แพร่ไปถึงกรมพิธีการ เจ้ากรมพิธีการท่านเฉียนกำลังกินข้าวเย็นอยู่ ตะเกียบคีบหมูแดงอยู่ชิ้นหนึ่ง
“เจ็ดวัน? จัดงานวิวาห์หกงานให้เสร็จภายในเจ็ดวันเนี่ยนะ?”
หมูแดงในตะเกียบหล่นลงชามซุป กระเด็นใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
“ท่าน ราชโองการระบุว่าเป็นวันเดียวกัน”
“วันเดียวกัน?!”
ท่านเฉียนผลักชามออกไป
“พรมแดงในที่นี้ยังปูไม่พอเลย!”
กรมพิธีการเร่งทำงานข้ามคืน
กองตำราทองเร่งตัดเย็บชุดแต่งงาน แค่ขั้นตอนวัดตัวก็ต้องส่งคนออกไปหกกลุ่ม แยกย้ายไปหกที่ ลงมือพร้อมกัน
รายการอาหารงานเลี้ยงฉลองเปลี่ยนไปแล้วแปดครั้ง เพราะนิสัยการกินของเจ้าสาวทั้งหกต่างกันโดยสิ้นเชิง
องค์หญิงเป่ยจิ้งไม่กินปลาน้ำจืด หลิวหรูเยียนแห่งหอฮวาเจี้ยนไม่กินของเผ็ด คุณหนูสกุลผู้บัญชาการทหารสูงสุดกินได้ทุกอย่างแต่ไม่ยอมเสียเปรียบ...
กรมพิธีการทั้งหมดโกลาหลวุ่นวาย
วันที่สองของการเตรียมงานวิวาห์ กู้ม่อหร่านอ้างเหตุผลว่า “คุณชายเสเพลย่อมให้ความสำคัญกับความโอ่อ่า” เข้ามาควบคุมการออกแบบขั้นตอนทั้งหมด
ไม่มีใครรู้สึกแปลกใจ สามองค์ชายโปรดการใหญ่โตโอ้อวดเป็นที่รู้กันดี งานใหญ่แบบวิวาห์ถ้าเขาไม่เข้ามาแทรกแซงต่างหากถึงจะแปลก
แต่วิธีที่เขาแทรกแซง ทำให้คนกรมพิธีการงุนงงไปตาม ๆ กัน
การเปลี่ยนแปลงแรก: ขบวนรับตัวมู่หรงเสวี่ย
“ยกเลิกเกี้ยวบุปผา”
เลขานุการกรมพิธีการ นิ่งอึ้ง “องค์ชาย นี่เป็นธรรมเนียมราชสำนัก เจ้าสาวต้องนั่งเกี้ยวบุปผา...”
“นางเป็นองค์หญิงเป่ยจิ้ง เติบโตบนหลังม้าบนทุ่งหญ้า ให้นางนั่งเกี้ยวบุปผาก็เหมือนขังอินทรีไว้ในสุ่มไก่นั่นแหละ”