กู้ม่อหร่านโอบเอวคอดไร้ไขมันส่วนเกินของนางไว้ตามจังหวะ ฝ่ามือลูบผ่านกางเกงไหมเนื้อลื่นลงไปครึ่งชุ่น ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า
“อะไร ไม่กลัวว่าข้าจะลักพาตัวเจ้ากลับต้าเหยี่ยนไปเป็นฮูหยินโจรหรือ?”
“แค้นแผ่นดินของโครยอชำระแล้ว เสด็จพ่อมีทหารสามพันนายที่แม่ทัพหลินแบ่งไว้คุ้มกันกลับแกคยอง พรรคกบฏในแคว้นก็ถูกกวาดล้างจนสิ้น”
ใบหูของคิมซอนอาแดงก่ำ ดวงตากลับสุกสว่างอย่างยิ่ง นางแนบคางกับเขาแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“ซอนอาเคยให้คำสัตย์ไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ค่ายใหญ่เติงโจว ว่าชาตินี้ติดค้างชีวิตอ๋องอยู่หนึ่งชีวิต
บัดนี้กิจการแผ่นดินเสร็จสิ้นแล้ว ร่างกายนี้ของซอนอา ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ล้วนเป็นของอ๋องเพียงผู้เดียว
ข้ายินดีปรนนิบัติอ๋องร่วมกับพี่น้องสตรีคนอื่น ๆ”
ลมหายใจของกู้ม่อหร่านหนักขึ้นเล็กน้อย เขาก้มมององค์หญิงต่างแดนในอ้อมแขน ซึ่งถอดเกราะป้องกันและความระแวดระวังออกจนหมดสิ้น
จากนั้นก็ช้อนร่างนางขึ้นอุ้มพาดแขน ก้าวยาว ๆ ไปยังตั่งนุ่มกว้างในห้องด้านใน
“การนอนรวมผ้าห่มผืนเดียวเป็นเรื่องดี ทว่าพวกเราสองคนพักผ่อนกันสักครู่ก่อน ช่วงนี้ข้ามีแรงบันดาลใจ คิดเรื่องสนุก ๆ ออกมาได้หลายอย่าง”
คิมซอนอาร้องตกใจ ขาทั้งสองข้างคล้องเอวเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาวางนางลงบนพรมหนังจิ้งจอกหิมะนุ่มฟู
กู้ม่อหร่านโน้มกายลง นิ้วสองนิ้วเกี่ยวตะขอลับบนเกราะชั้นในไหมสวรรค์ แล้วกระตุกเบา ๆ
เกราะอ่อนสีเงินขาวที่ห่อหุ้มนางมาหลายวันแยกเปิดออกทั้งสองข้าง เผยผิวพรรณเนียนผ่องดุจหยกขาวน้ำนมออกมาเต็มตา