เจินเหมยหลีร้องลั่น ก่อนกระโดดลงจากเขื่อนดินหมายจะไปหยิบถังน้ำมันไฟ
บนโขดหินริมตลิ่ง เสิ่นหลิงเอ๋อร์กำลังใช้มีดเงินผ่าปลาคาร์ปที่เพิ่งช้อนขึ้นมาจากบริเวณน้ำตื้น
ปลายมีดกรีดผ่านท้องปลาที่พองป่อง เครื่องในข้างในถูกกัดกินจนเกลี้ยงไปนานแล้ว
แม่หนอนเก้าปล้องตัวหนึ่ง ขนาดเท่ากำปั้น เปลือกแข็งสีดำหดตัวอยู่ในท้องปลา ใต้ท้องของมันเต็มไปด้วยไข่หนอนสีแดงที่เพิ่งฟักออกมา นับไม่ถ้วน
เมื่อเห็นแสงสว่าง หนามพิษที่ปลายหางของแม่หนอนก็ชูพรวดขึ้น พ่นน้ำสีดำกลิ่นเหม็นคาวออกมา เสิ่นหลิงเอ๋อร์ตวัดสากตำยาขึ้นขวางได้ทันเวลา ผิวสากทองแดงถูกกัดกร่อนจนเกิดหลุมเล็ก ๆ เรียงกันเป็นรังผึ้งในทันใด
“อย่าเพิ่งเทน้ำมันไฟ! ใต้แม่น้ำมีแม่หนอน!”
เสิ่นหลิงเอ๋อร์ใช้คีมคีบแม่หนอนเปลือกดำที่ยังดิ้นไม่หยุดไว้แน่น สีหน้าหนักอึ้งยิ่ง
“พวกจวีนฝังไหดินเผาใบใหญ่ที่บรรจุเนื้อคนเน่าเปื่อยมีชีวิตไว้ในท่อระบายน้ำลับใต้กำแพงเมืองฮันซองอย่างน้อยสามสิบใบ เพื่อเพาะเลี้ยงเจ้าสิ่งนี้โดยเฉพาะ!
ตราบใดที่แม่หนอนในปากท่อระบายน้ำยังไม่ตาย ต่อให้ต้นน้ำพัดปูนขาวลงมามากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ กลับกัน พอหนอนลูกเห็นปูนขาว พวกมันจะมุดลงใต้ดิน!”
นางเพิ่งพูดจบ เสียงทุบทำลายกับเสียงกรีดร้องอันวุ่นวายก็พลันดังมาจากค่ายแนวหน้าฝั่งใต้
มู่หรงเสวี่ยถือทวนยาว นำองครักษ์จวนอ๋องหลายสิบคนบุกเข้ามา บนเกราะเหล็กมีรอยข่วนอยู่หลายแห่ง หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“น้องเสิ่น! ปรุงยาถอนพิษเสร็จหรือยัง?
พลทหารเสริมที่รับหน้าที่ตักน้ำอยู่ด้านหน้ากว่าสี่สิบคนล้วนติดพิษ ข้อมือมีเส้นแดงขึ้นเต็มไปหมด คลุ้มคลั่งราวกับสุนัขป่าที่เห็นใครก็พุ่งกัด ข้าสั่งให้คนเอาเชือกป่านมัดพวกมันไว้กับต้นไม้หมดแล้ว