นิ้วมือของกู้ม่อหร่านชะงักไปชั่วขณะ ก่อนเงยหน้ามองนาง
ใบหน้าของคิมซอนอาแดงก่ำขึ้นในพริบตา แม้แต่หลังใบหูก็แดงระเรื่อไปหมด
นางเบือนหน้า ไม่กล้ามองเขา
กู้ม่อหร่านไม่กล่าวสิ่งใด เพียงถอนเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้มลงกระซิบข้างหูนาง
“อดทนผ่านคืนนี้ไป พรุ่งนี้ค่อยทำอีกครั้ง วันหน้าจะไม่ทรมานเช่นนี้แล้ว”
ถ้อยคำนั้นแผ่วลงตรงหลังใบหูของนาง อบอุ่นเสียจนรู้สึกได้
คิมซอนอาหดคอ ร่างกายพลันขนลุกซู่
นางกำผ้าริมเตียงแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
ยกมือขึ้นมองนิ้วทั้งห้าของตน
ปลายนิ้วสั่นระริก
กู้ม่อหร่านมองมือนางที่ยกขึ้น ก่อนวางเข็มเงินกลับลงบนถาดแล้วลุกขึ้น
“พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาอีก”
กล่าวจบ เขาก็หันกายเตรียมจากไป
คิมซอนอาจ้องแผ่นหลังของเขา ลำคอตีบตันด้วยถ้อยคำมากมาย
นางอ้าปาก อยากเอ่ยบางอย่าง ทว่าเสียงกลับติดอยู่ในลำคอ เปล่งออกมาไม่ได้
กู้ม่อหร่านเดินไปถึงข้างม่านแล้ว
มือของเขาเพิ่งแตะผืนม่าน
“รอก่อน”
เสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย
ราวกับมีหนามติดอยู่ในลำคอ แม้แต่นางเองยังสะดุ้งกับเสียงนั้น
กู้ม่อหร่านหยุดฝีเท้า หันกลับมามองนาง
คิมซอนอากำขอบเตียงแล้วลุกขึ้น ผ้าคลุมไหล่เลื่อนหลุดจากบ่า แต่นางหาได้สนใจไม่