กลับถึงอี้หวังฝู่ ปิดประตูห้องหนังสือใส่กลอนจากด้านใน
กู้ม่อหร่านขับสาวใช้เด็กรับใช้ทั้งหมดออกไป เหตุผลก็แสนง่าย
"ข้าจะกลับไปนอนต่อ ใครกล้าเข้ามากวน หักค่าจ้างสามเดือน"
ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน
ทั้งจวนอ๋องรู้ดีถึงนิสัยองค์ชายสาม ถูกใจก็ประทานทองให้ก้อนหนึ่ง ไม่ถูกใจก็หยิบแท่นหินหมึกทุ่มใส่
กู้ม่อหร่านเก็บสีหน้าเกียจคร้านจนสิ้น หันหลังนั่งลงเบื้องหลังโต๊ะหนังสือ แล้วลากหน้าต่างระบบมาเบื้องหน้า
“เอามา”
“ให้ข้าดูหน่อยเถิด ตำราพังนี่ตั้งใจเล่นงานข้าเช่นไร”
หน้าต่างเด้งข้อความสี่คำ
[ฉายซ้ำตำราต้นฉบับ]
กู้ม่อหร่านกดเปิด
ภาพเริ่มเลื่อนไหล
[บุตรแห่งสวรรค์ลำดับหนึ่ง เยี่ยชิงอวิ๋น]
[กำเนิดยากจน พรสวรรค์เหนือคน]
[กับบุตรีสายตรงจวนอัครมหาเสนาบดี ซูเหยา หมั้นหมายตั้งแต่เด็ก]
[งานถอนหมั้นถูกเหยียดหยาม จึงละอักษรสู่ยุทธ แค้นใจเร่งฝึกฝน สามเดือนคืนเมืองหลวง ย่ำสถานการณ์ฝ่ายอธรรมจนพังพินาศ]
กู้ม่อหร่านยกมือกดหยุด
“เดี๋ยวก่อน”
“งานถอนหมั้น?”
ระบบเด้งข้อความเสริม
[ในตำราต้นฉบับ เจ้าบ้านหลงใหลซูเหยา บีบบังคับอัครมหาเสนาบดีถอนหมั้น นำไปสู่การที่เยี่ยชิงอวิ๋นสาบานแก้แค้น]
กู้ม่อหร่านจ้องข้อความแถวนั้น แล้วหัวเราะฉับ
“ข้าบีบอัครมหาเสนาบดีถอนหมั้น? แล้วข้ายังหลงใหลซูเหยาอีก? นางประดับเพชรหรือไร?”
“เมื่อคืนนี้ข้าเพิ่งฟื้นจากห้องนางมา”
“ดีแท้ วิถีสวรรค์เขียนบทแทบไม่ได้ปูพื้น ยัดดาบใส่มือข้าโดยตรง”
ระบบไม่ตอบสนอง
กู้ม่อหร่านใช้นิ้วเคาะหน้าโต๊ะ
“เมื่อคืนนี้ใครยื่นสุราให้?”
“เหตุใดข้าถึงไปห้องซูเหยา?”
“ความทรงจำหลังเที่ยงคืนไม่มีสักนิด?”
หน้าต่างหยุดไปครู่หนึ่ง
[เบาะแสไม่เพียงพอ]
กู้ม่อหร่านหดมือกลับ
“ได้”
“เรื่องนี้จดไว้ก่อน”
เขาดำเนินการเล่นต่อ
[บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสอง ฉู่เทียนสิง]
[ทายาทแพทย์เทวะ เข้าวังถวายการรักษาพระพันปี]
[เจ้าบ้านให้ร้ายว่าเขาใช้พิษ ถูกลงอาญาจากพระพันปี งดเบี้ยหวัดครึ่งปี]
กู้ม่อหร่านกดหยุดอีก
“พระพันปีเป็นย่าแท้ ๆ ของข้านะ!”
“ข้าไปขวางหมอช่วยชีวิต?”
“กู้ม่อหร่านในตำราต้นฉบับ สมองมีแต่คำว่าตัวร้ายสองตัวหรือไร?”
ระบบยังคงเงียบงัน
กู้ม่อหร่านโบกมือ
“ผ่าน”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
[บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสาม หลินอี้เฉิน]
[เทพสงครามชายแดน สามพันทหารรักษาด่านสามปี สังหารศัตรูแสนนาย กลับเมืองหลวงอย่างผู้ชนะ]
[เจ้าบ้านซุ่มโจมตีที่ประตูเมือง ลอบสังหารล้มเหลว สูญเสียที่ดินในปกครองหนึ่งแห่ง]
กู้ม่อหร่านเหลือบตาขึ้น
“ลอบสังหารเทพสงคราม?”
“ด้วยพวกองครักษ์ตีไก่พาหมาเดินของข้าน่ะหรือ?”
ระบบพลิกหน้าต่อ
[บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสี่ เซียวจิ่งหาน]
[ทายาทราชวงศ์ก่อน ถูกคุมขังในคุกใต้ดินสิบปี ออกจากคุกไปหลบฝนในวัดร้าง ได้สตรีงามช่วยเหลือ]
[เจ้าบ้านกดดันซ้ำ ๆ สุดท้ายถูกอีกฝ่ายสะสาง]
กู้ม่อหร่านนวดหว่างคิ้ว
“ติดคุกสิบปี ออกจากคุกสิ่งแรกไม่กินข้าว ไม่อาบน้ำ ไปวัดร้างพบสตรีงามก่อน”
“คนเขียนตำรานี้ไม่เคยติดคุกใช่ไหม”
หน้าต่างยังคงเรียงรายชื่อ
[ลำดับห้า อ๋องป้าเทียน]
[ลำดับหก ผูอวิ๋นซาน]
[ลำดับเจ็ด …]
กู้ม่อหร่านอ่านจบก็ตะลึง
หนทางผงาดของบุตรแห่งสวรรค์แต่ละคนล้วนต่างกัน แต่มีสองจุดที่เหมือนกันไม่มีผิด
หนึ่งคือพวกเขาล้วนมีสตรีฟ้าลิขิต มีอนุภรรยา แต่แต่ละคนใช้ชีวิตราวกับขันที งดแตะต้องมือเล็ก ๆ เมื่อถึงบทสรุปก็ยังไม่ร่วมห้องหอ
สอง
ระหว่างที่พวกเขาเหินเวหา ล้วนต้องเหยียบกู้ม่อหร่านสักทีหนึ่งอย่างแรง
บางคนแย่งสตรีที่เขาเคยหลับนอนด้วย บางคนทำลายกิจการค้าของเขา บางคนตัดเส้นทางราชการของเขา บางคนตบหน้าเขา
ห้าล้านตัวอักษร บุตรแห่งสวรรค์สิบสองคนผลัดเวียนมา
หนึ่งคนเหยียบราวสี่แสนตัวอักษร จัดการเรียบเรียงอย่างแจ่มแจ้ง
กู้ม่อหร่านเอนหลังพิง มองเพดาน: “นี่ข้าเป็นองค์ชายหรือนี่?”
“ข้าคือหินรองเท้าสาธารณะต่างหาก”
ระบบเด้งหน้าต่างใหม่
[ภาพรวมชะตาฟ้า]
แท่งทองสิบสองแท่งเรียงเป็นแถว
เยี่ยชิงอวิ๋นลำดับแรกสว่างจ้าจนแสบตา
ใต้แท่งทองที่ต่ำที่สุดยังมีเส้นสีเทาพาดติดขอบ
[กู้ม่อหร่าน]
กู้ม่อหร่านจ้องเส้นนั้น
“เจ้าวาดข้าเป็นไส้เดือนดิน กลัวข้ามองไม่เห็นสถานการณ์หรือ? นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว”
ระบบเด้งคำอธิบาย
[ชะตาฟ้าของบุตรแห่งสวรรค์ ผูกพันลึกซึ้งกับสตรีงามฟ้าลิขิต]
[สตรีงามรู้สึกลึกซึ้งเท่าใด ชะตาฟ้าทวีกำลังแรงเท่านั้น]
[เมื่อสตรีงามมอบใจภักดิ์โดยสมบูรณ์ บุตรแห่งสวรรค์เข้าสู่สภาวะเปิดชะตาฟ้าเต็มกำลัง]
[หากสูญเสียจุดยึดสตรีงาม บุตรแห่งสวรรค์คงไว้เพียงชะตาฟ้าขั้นพื้นฐาน]
กู้ม่อหร่านอ่านสองสามบรรทัดนี้จบ นิ้วหยุดตรงขอบโต๊ะ
“เช่นนั้นพวกเขาอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตลอดทาง ก็ไม่ใช่ด้วยตัวเองทั้งหมด”
“แต่ต้องพึ่งพาสตรีมาเสริมชีวิตตนเอง”
“พูดตามตรง ก็คือพึ่งพาสตรีเลี้ยงดูจนบรรลุชะตาฟ้ากระมัง”
ด้านล่างหน้าต่างเด้งตัวอักษรสีเทา
[ข้อมูลชาติกำเนิดเจ้าบ้าน ร่องรอยผิดปกติ ต้องใช้เบาะแสเพิ่มปลดล็อก]
กู้ม่อหร่านเหลือบตาขึ้น
“ชาติกำเนิดของข้า?”
เขายื่นมือกดเปิด
[เบาะแสไม่เพียงพอ]
กู้ม่อหร่านเก็บมือ น้ำเสียงทุ้มลง
“เสด็จพ่อรักข้า เสด็จแม่รักข้า พระพันปีก็เอ็นดูข้า”
“พื้นเพเช่นนี้ยังถูกเขียนให้โดนห้าม้าฉีกร่างสังเวย”
“ดูท่าปัญหาจะไม่ใช่แค่ที่ตัวข้า”
เขาลากหน้าต่างกลับมาที่เส้นเวลาลำดับแรก
[เยี่ยชิงอวิ๋นคาดว่าจะถึงเมืองหลวงภายในสามสิบวัน]
[เหตุการณ์สำคัญ งานถอนหมั้น สะเทือนทั้งที่ชุมนุม]
[ซูเหยากับเยี่ยชิงอวิ๋นเชื่อมโยงชะตาฟ้าครั้งแรก]
กู้ม่อหร่านมองอักษรซูเหยาสองคำ
เศษความทรงจำเมื่อคืนวานเลื่อนผ่านสมอง
กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้
จอกสุราคว่ำ
ดวงตาแดงก่ำยามที่นางฟื้น
แล้วก็เสียงที่นางเอื้อนเอ่ยชื่อกู้ม่อหร่านสามคำเมื่อครั้งนั้น ระงับโทสะในน้ำเสียงไว้
กู้ม่อหร่านยกมือกดหางคิ้ว
ระบบเด้งข้อความเตือน
[ต้องการตรวจดูแฟ้มหมายสตรีงามซูเหยาหรือไม่]
[ใช่]
[ไม่ใช่]
กู้ม่อหร่านกดใช่
ภาพของซูเหยาลอยเด่น
คิ้วตาเย็นชิด อาภรณ์เรียบสะอาด เพียงแค่อยู่ที่นั่นกลับแผ่ความรู้สึกห่างเหิน
[ชื่อ ซูเหยา]
[ฐานะ บุตรีสายตรงจวนอัครมหาเสนาบดี]
[บุตรแห่งสวรรค์ที่คู่กัน เยี่ยชิงอวิ๋น]
[ระดับผูกพันชะตาฟ้า ระดับ SSS จุดยึดหลัก]
[ค่าความรู้สึกดีต่อเจ้าบ้านปัจจุบัน -47 รังเกียจ]
[ค่าความรู้สึกดีต่อเยี่ยชิงอวิ๋นปัจจุบัน 0 มิเคยพบหน้า]
กู้ม่อหร่านจ้องเลขติดลบสี่สิบเจ็ด มุมปากโค้งยก
ไม่ใช่ความทะเล้น ไม่ใช่ความยียวน
มันคือรอยยิ้มเยี่ยงนั้นหลังจากคำนวณสำเร็จ
"เยี่ยชิงอวิ๋นต้องอีกสามสิบวันกว่าจะถึงนครหลวง"
"ซูเหยาตอนนี้ยังไม่เคยพบเขา"
"ค่าความรู้สึกดีของนางต่อเขาเป็นศูนย์"
"แต่ค่าความรู้สึกดีของนางต่อข้าเป็นติดลบสี่สิบเจ็ด"
"นี่อธิบายอะไรได้?"
"อธิบายว่าในใจนางตอนนี้ล้วนเป็นข้า"
"ถึงแม้ทั้งหมดเป็นความแค้น"
"แต่ความแค้นก็คือการใส่ใจรูปแบบหนึ่ง"
หน้าต่างสงบนิ่ง
กู้ม่อหร่านเงยหน้า มองไปยังประตูห้องหนังสือที่ปิดสนิท
หยิบพู่กันขึ้น เขียนอักษร 'ซูเหยา' สองคำบนกระดาษ
ปลายพู่กันจรดลงบนกระดาษสา ระบบก็เด้งข้อความเตือนสุดท้าย
[คำเตือน: ค่าชะตาฟ้าปัจจุบันของเจ้าบ้านอยู่ต่ำสุดในตำรา การปะทะซึ่งหน้ากับบุตรแห่งสวรรค์ใด ๆ ล้วนจะกระตุ้นผล 'กดทับชะตาฟ้า']
[แนะนำเจ้าบ้านใช้แผนถอยหลบ]