กู้ม่อหร่านโบกมือให้หลินชิงไต้กับคิมซอนอา ก่อนมุ่งหน้าไปยังระเบียงโดยไม่หยุดฝีเท้า
“พวกเจ้าทั้งสองรออยู่ข้างนอก เฝ้าประตูให้แน่นหนา ไม่ว่าข้างในจะมีเสียงอันใดดังออกมา ห้ามเข้ามาเด็ดขาด”
คิมซอนอาหันไปมองแผ่นหลังนั้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยคำใด นางกัดฟันแล้วสาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านอ๋องโปรดระวัง ชาวญี่ปุ่นเจ้าเล่ห์เพทุบาย ต่อให้เป็นคนโง่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย”
……
นอกห้องตะวันตกในเรือนหลัง ลมราตรีพัดกระดาษหน้าต่างจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ
ประตูห้องถูกผลักจากด้านนอก กู้ม่อหร่านก้าวเข้าไปแล้วลงกลอนประตูไม้ตามหลัง
ภายในห้องมีเพียงตะเกียงน้ำมันสลัวดวงหนึ่ง ทาคาชิ ไนนาโกะนั่งห้อยขาอยู่ริมเตียงด้วยเท้าเปล่า
ก่อนหน้านี้เสิ่นหลิงเอ๋อร์เปลี่ยนชุดกระโปรงแพรสีเขียวอ่อนที่ตนสวมเป็นประจำให้นาง
ทว่าเสิ่นหลิงเอ๋อร์มีร่างเล็ก แม้ทาคาชิ ไนนาโกะจะมีอายุเพียง 19 ปี แต่รูปร่างกลับเติบโตอย่างน่าตกตะลึง
กระโปรงแพรสีเขียวอ่อนตัวนั้นคับแน่นจนเนินอกดันสูงขึ้นมา กระทั่งสายคาดยังผูกไม่ลง
ชายกระโปรงคลุมได้เพียงเหนือช่วงน่อง เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องกลมกลึงตรงยาวทั้งสองข้างที่แกว่งอยู่นอกเตียงโดยไร้สิ่งใดปกปิด
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ความเย็นชาในดวงตาของทาคาชิ ไนนาโกะก็พลันเลือนหาย ใบหน้ากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มโง่งมไร้เดียงสาอีกครั้ง