ประตูเรือนชิงซวงปิดอยู่
โคมแดงแกว่งไกวเหนือซุ้มประตู หมุดทองแดงกระทบแสงแวบวาบ
กู้ม่อหร่านยืนอยู่หน้าประตู ยกมือเคาะสองครั้ง
ไม่มีใครตอบ
เคาะอีกสองครั้ง
ก็ยังเงียบ
หลังเคาะครั้งที่สาม ในประตูจึงมีเสียงสาวใช้ดังมา หางเสียงยานเยื้อ สุภาพเรียบร้อย
"วันนี้ฮูหยินเดินทางมาเหนื่อยล้า เข้านอนแล้วเจ้าค่ะ"
กู้ม่อหร่านแค่นเสียงในใจ
ไม่เคาะครั้งที่สี่ ไม่ผลักประตู
ถอยหลังไปสองก้าว แหงนมองกิ่งก้านที่ยื่นพ้นกำแพงเรือน
ดอกเหมยขาว
ดอกเหมยขาวที่เขาให้คนเอามาปลูกนั้นหยั่งรากดีแล้ว แม้ไม่ใช่ฤดูดอกไม้ กิ่งก้านไร้ดอก แต่รูปทรงดีงาม ผ่านการตัดแต่ง กิ่งก้านชี้ขึ้นฟ้า กระถางข้างล่างเป็นกระถางดินเผาสีเรียบที่เขาเลือกเอง
"ดอกเหมยขาวหน้าประตูนี่"
เขาพูดกับประตูเรือนที่ปิดสนิท เสียงดังพอผ่านบานประตู
"หากนอนไม่หลับ ลองออกมาชมดอกไม้ดูก็ได้"
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป
ด้านหลังประตูไร้ความเคลื่อนไหว
ทว่าหลังเขาเดินไปได้สิบก้าว ภายในกำแพงเรือนมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น เป็นเสียงเดินไปที่ริมหน้าต่าง
ซูเหยายืนอยู่ริมหน้าต่าง
ดอกเหมยขาวกลางลานใต้แสงจันทร์ กิ่งก้านทอดยาว เรียวงามสะดุดตา
นางจำพันธุ์นี้ได้
หอมเย็น
ทั่วทั้งเมืองหลวงมีคนที่เลี้ยงเหมยขาวหอมเย็นได้ไม่ถึงสิบคน เพราะพันธุ์นี้แสนจะบอบบาง มีข้อกำหนดเข้มงวดเรื่องดินและน้ำ
นางเคยเลี้ยงต้นหนึ่งที่สวนหลังจวนอัครมหาเสนาบดีตั้งแต่เด็ก เลี้ยงหกปีถึงออกดอกครั้งแรก
นางไม่เคยเอ่ยให้คนนอกฟังเลยสักครั้ง
นิ้วนางกำขอบหน้าต่างแน่น แล้วคลายออก
ครู่หนึ่ง นางหมุนตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
"ปี้วี้"
ปี้วี้สาวใช้โผล่ศีรษะจากหลังฉากกั้น
"คุณหนู"
"ดอกเหมยขาวพวกนั้นปลูกตั้งแต่เมื่อไร"
"เรียนคุณหนู เป็นตอนคนของจวนอ๋องมาจัดสวนเมื่อวานซืนพร้อมๆ กัน บอกว่าองค์ชายสั่งให้คนสวนไปคัดจากแปลงเพาะนอกเมืองมาโดยเฉพาะ"
นิ้วของซูเหยาเคาะลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง
"รู้แล้ว"
ปี้วี้มองนางแวบหนึ่ง ไม่กล้าถามต่อ หดกลับไปหลังฉาก
หน้าต่างระบบปรากฏข้อความในคลองจักษุของกู้ม่อหร่าน
[ค่าความรู้สึกดีซูเหยา: -65 (↑2) แหล่งที่มาของการเปลี่ยนแปลง: พันธุ์เหมยขาวตรงกับความชอบส่วนตัวแม่นยำ ก่อให้เกิดอารมณ์ฉงนเล็กน้อย]