ในชั่วขณะที่ซวงสี่ยกศีรษะขึ้น สายตาก็เลยผ่านไหล่ของกู้ม่อหร่านไป กวาดมองเงามืดตรงระเบียงที่เชื่อมกับโถงด้านหลังโดยไม่ตั้งใจ
ตรงนั้น หลินชิงไต้กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กดตัวทาคาชิ ไนนาโกะที่ถูกห่อด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำไว้แน่น
เซวียหวนกับคนอื่น ๆ ยังมาไม่ถึง
เพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดในร่างของไนนาโกะกำเริบรุนแรง นางจึงฟื้นสติขึ้นมาอีกครั้ง
ภายในเสื้อคลุม นางดิ้นเตะอย่างบ้าคลั่ง ชายเสื้อคลุมถูกถีบจนเปิดออกเป็นช่อง เผยให้เห็นเท้าคู่หนึ่งที่เปรอะเปื้อนโคลนยาสีดำคล้ำและชุ่มเหงื่อ
นิ้วเท้าอวบอิ่มน่ารักกำลังตะกุยอากาศไปมาอย่างไร้ทิศทาง
กลิ่นยาขมเข้มข้นเจือกลิ่นเปรี้ยวของเหงื่อจากการออกแรงของหญิงสาว ลอยมาตามสายลมยามราตรี
รอยยิ้มของขันทีซวงสี่พลันแข็งค้างบนใบหน้า
ปีกจมูกที่แต้มแป้งขาวกระเพื่อมแรงสองครั้ง ดวงตาเรียวยาวหางชี้พลันเบิกกว้าง
สายตาจับจ้องเท้าเปล่าที่เปื้อนโคลนดำของทาคาชิ ไนนาโกะไม่วางตา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ชั่วพริบตาต่อมา
ขันทีซวงสี่หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา ค่อย ๆ ซับมุมปากอย่างไม่เร่งร้อน
เขาลืมแม้กระทั่งทักทายกู้ม่อหร่าน ก้าวอ้อมผ่านอีกฝ่ายตรงไปยังใต้ชายคาระเบียงด้านหลัง
ขณะเดิน
เขายื่นนิ้วเรียวที่ทาเล็บสีแดงสดออกไป หมายคว้าเท้าเปล่าของทาคาชิ ไนนาโกะซึ่งเปื้อนโคลนดำและน้ำยา!
เพียะ!
เสียงดังสนั่นก้องขึ้นกลางโถงใหญ่ที่เงียบสงัด
มือที่ทาเล็บสีแดงของขันทีซวงสี่ยังไม่ทันแตะต้องทาคาชิ ไนนาโกะ