โถงหน้าจวนเจ้าเมือง
เทียนไขเล่มใหญ่ทำจากไขวัวกว่าสิบเล่มส่องสว่างทั่วโถงจนเจิดจ้าราวกลางวัน
ขันทีหน้าขาวผู้หนึ่งสวมชุดสีแดงสดลายงูเหลือม สวมหมวกขุนนางสีดำทรงสามยอด ยืนอยู่บนขั้นบันไดกลางโถง
เขาชูผ้าแพรสีเหลืองสว่างม้วนหนึ่งซึ่งบรรจุพระราชโองการไว้สูงลิ่ว เชิดคางขึ้นเสียจนแทบชี้ฟ้า ด้านหลังเรียงแถวด้วยองครักษ์ถือดาบสี่นาย ร่างกำยำบึกบึน สวมชุดปลาเหิน
องครักษ์ทั้งสี่ล้วนมีขมับนูนเด่น หลังมือที่วางบนด้ามดาบซิ่วชุนเต็มไปด้วยหนังด้าน เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือแท้จริงระดับสามขึ้นไป
กู้ม่อหร่านก้าวข้ามธรณีประตูโถงเข้ามา กวาดตามองขันทีผู้นั้นแวบหนึ่ง
ก็จำได้ว่าเขาคือขันทีซวงสี่ ผู้ช่วยมือฉมังใต้บัญชาของเกาฝู ผู้บัญชาการขันทีแห่งวังหลวง
“โอ้ อี้อ๋อง ในที่สุดก็เสด็จมาแล้ว ข้าน้อยซวงสี่ ขอถวายพระพรอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีซวงสี่หัวเราะเสียงแหลม ก่อนยกพระราชโองการขึ้นพาดตรงหน้า
“อี้อ๋องแห่งต้าเหยี่ยน กู้ม่อหร่าน รับพระราชโองการ!”
กู้ม่อหร่านยกชายเสื้อขึ้น คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
มู่หรงเสวี่ย ทัวปาหม่าง และเหล่าแม่ทัพด้านหลังต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน ส่วนหลังฉากกั้นในโถงชั้นใน คิมซอนอา เสิ่นหลิงเอ๋อร์ และคนอื่น ๆ ต่างกลั้นหายใจ มองออกมาผ่านช่องฉลุบนฉากไม้
ขันทีซวงสี่คลี่พระราชโองการออก แล้วโยกศีรษะอ่านเสียงดังว่า
“ด้วยฮ่องเต้ผู้ได้รับบัญชาจากสวรรค์ มีพระราชโองการว่า บัดนี้โจรสลัดญี่ปุ่นแห่งทะเลตะวันออกล่วงล้ำชายแดน อาศัยบารมีอันเกรียงไกรของอี้อ๋องกู้ม่อหร่าน จึงออกเรือข้ามสมุทร แผ่พระบารมีแห่งแคว้นเรา