“ป้ายตราผ่านด่านนี้คือหลักฐานยืนยันตัวตน
ราชโองการด้วยวาจาจากพระพันปี ไม่ต้องรอเอกสารอีกแล้ว หรือเจ้าสงสัยว่าป้ายตราผ่านด่านที่ข้าถือมาเป็นของปลอม?”
“ข้าย่อมไม่สงสัย”
ขันทีซวงสี่จับจ้องกู้ม่อหร่านอยู่สองอึดใจ เมื่อเห็นเขาตอบรับอย่างไม่ลังเล จึงพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ดี”
“ขันทีใหญ่เดินทางทางทะเลอย่างสมบุกสมบัน ทั้งยังตกใจขวัญเสีย ข้าสั่งให้คนจัดงานเลี้ยงไว้ที่โถงข้างแล้ว เชิญขันทีใหญ่ร่วมดื่มสุราปัดเป่าความเหน็ดเหนื่อย เชิญ!”
กู้ม่อหร่านผายมือเชื้อเชิญ มือซ้ายไพล่ไว้ด้านหลัง แล้วส่งสัญญาณให้หลินชิงไต้ซึ่งซ่อนอยู่ในเงามืดอย่างรวดเร็ว ทั้งทำท่าปาดคอและค้นหา
หลินชิงไต้เข้าใจความหมาย จึงส่งเกาชิ ไนนาโกะในอ้อมแขนให้เซวียหวนที่เพิ่งมาถึง
จากนั้นนางก็ลอบออกทางประตูหลัง มุ่งตรงไปยังที่พักของคณะทูตอัญเชิญพระราชโองการเพื่อสืบหาความเป็นมา
เซวียหวนมองเกาชิ ไนนาโกะที่งดงามราวตุ๊กตากระเบื้อง ในใจก็อดหวั่นหวาดไม่ได้
เกาชิ ไนนาโกะตรงหน้าเขายังคงน้ำลายไหล สีหน้าดูทรมาน
ช่างเถิด ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนย่อมได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น
เขาแบกหญิงสาววิ่งตะบึงไปยังค่ายทหาร
จากนั้นโบกมือเรียกเหล่าพี่น้องเสียงดัง
“เข้าแถว!”
……
โถงข้างในจวนเจ้าเมือง