กลับถึงอี้หวังฝู่ ปิดประตูห้องหนังสือใส่กลอนจากด้านใน
กู้ม่อหร่านขับสาวใช้เด็กรับใช้ทั้งหมดออกไป เหตุผลก็แสนง่าย
"ข้าจะกลับไปนอนต่อ ใครกล้าเข้ามากวน หักค่าจ้างสามเดือน"
ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน
ทั้งจวนอ๋องรู้ดีถึงนิสัยองค์ชายสาม ถูกใจก็ประทานทองให้ก้อนหนึ่ง ไม่ถูกใจก็หยิบแท่นหินหมึกทุ่มใส่
กู้ม่อหร่านเก็บสีหน้าเกียจคร้านจนสิ้น หันหลังนั่งลงเบื้องหลังโต๊ะหนังสือ แล้วลากหน้าต่างระบบมาเบื้องหน้า
“เอามา”
“ให้ข้าดูหน่อยเถิด ตำราพังนี่ตั้งใจเล่นงานข้าเช่นไร”
หน้าต่างเด้งข้อความสี่คำ
【ฉายซ้ำตำราต้นฉบับ】
กู้ม่อหร่านกดเปิด
ภาพเริ่มเลื่อนไหล
【บุตรแห่งสวรรค์ลำดับหนึ่ง เยี่ยชิงอวิ๋น】
【กำเนิดยากจน พรสวรรค์เหนือคน】
【กับบุตรีสายตรงจวนอัครมหาเสนาบดี ซูเหยา หมั้นหมายตั้งแต่เด็ก】
【งานถอนหมั้นถูกเหยียดหยาม จึงละอักษรสู่ยุทธ แค้นใจเร่งฝึกฝน สามเดือนคืนเมืองหลวง ย่ำสถานการณ์ฝ่ายอธรรมจนพังพินาศ】
กู้ม่อหร่านยกมือกดหยุด
“เดี๋ยวก่อน”
“งานถอนหมั้น?”
ระบบเด้งข้อความเสริม
【ในตำราต้นฉบับ เจ้าบ้านหลงใหลซูเหยา บีบบังคับอัครมหาเสนาบดีถอนหมั้น นำไปสู่การที่เยี่ยชิงอวิ๋นสาบานแก้แค้น】
กู้ม่อหร่านจ้องข้อความแถวนั้น แล้วหัวเราะฉับ
“ข้าบีบอัครมหาเสนาบดีถอนหมั้น? แล้วข้ายังหลงใหลซูเหยาอีก? นางประดับเพชรหรือไร?”
“เมื่อคืนนี้ข้าเพิ่งฟื้นจากห้องนางมา”
“ดีแท้ วิถีสวรรค์เขียนบทแทบไม่ได้ปูพื้น ยัดดาบใส่มือข้าโดยตรง”
ระบบไม่ตอบสนอง
กู้ม่อหร่านใช้นิ้วเคาะหน้าโต๊ะ
“เมื่อคืนนี้ใครยื่นสุราให้?”
“เหตุใดข้าถึงไปห้องซูเหยา?”
“ความทรงจำหลังเที่ยงคืนไม่มีสักนิด?”
หน้าต่างหยุดไปครู่หนึ่ง
【เบาะแสไม่เพียงพอ】
กู้ม่อหร่านหดมือกลับ
“ได้”
“เรื่องนี้จดไว้ก่อน”
เขาดำเนินการเล่นต่อ
【บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสอง ฉู่เทียนสิง】
【ทายาทแพทย์เทวะ เข้าวังถวายการรักษาพระพันปี】
【เจ้าบ้านให้ร้ายว่าเขาใช้พิษ ถูกลงอาญาจากพระพันปี งดเบี้ยหวัดครึ่งปี】
กู้ม่อหร่านกดหยุดอีก
“พระพันปีเป็นย่าแท้ ๆ ของข้านะ!”
“ข้าไปขวางหมอช่วยชีวิต?”
“กู้ม่อหร่านในตำราต้นฉบับ สมองมีแต่คำว่าตัวร้ายสองตัวหรือไร?”
ระบบยังคงเงียบงัน
กู้ม่อหร่านโบกมือ
“ผ่าน”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
【บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสาม หลินอี้เฉิน】
【เทพสงครามชายแดน สามพันทหารรักษาด่านสามปี สังหารศัตรูแสนนาย กลับเมืองหลวงอย่างผู้ชนะ】
【เจ้าบ้านซุ่มโจมตีที่ประตูเมือง ลอบสังหารล้มเหลว สูญเสียที่ดินในปกครองหนึ่งแห่ง】
กู้ม่อหร่านเหลือบตาขึ้น
“ลอบสังหารเทพสงคราม?”
“ด้วยพวกองครักษ์ตีไก่พาหมาเดินของข้าน่ะหรือ?”
ระบบพลิกหน้าต่อ
【บุตรแห่งสวรรค์ลำดับสี่ เซียวจิ่งหาน】
【ทายาทราชวงศ์ก่อน ถูกคุมขังในคุกใต้ดินสิบปี ออกจากคุกไปหลบฝนในวัดร้าง ได้สตรีงามช่วยเหลือ】
【เจ้าบ้านกดดันซ้ำ ๆ สุดท้ายถูกอีกฝ่ายสะสาง】
กู้ม่อหร่านนวดหว่างคิ้ว
“ติดคุกสิบปี ออกจากคุกสิ่งแรกไม่กินข้าว ไม่อาบน้ำ ไปวัดร้างพบสตรีงามก่อน”
“คนเขียนตำรานี้ไม่เคยติดคุกใช่ไหม”
หน้าต่างยังคงเรียงรายชื่อ
【ลำดับห้า อ๋องป้าเทียน】
【ลำดับหก ผู้อวิ๋นซาน】
【ลำดับเจ็ด …】
กู้ม่อหร่านอ่านจบก็ตะลึง
หนทางผงาดของบุตรแห่งสวรรค์แต่ละคนล้วนต่างกัน แต่มีสองจุดที่เหมือนกันไม่มีผิด
หนึ่งคือพวกเขาล้วนมีสตรีฟ้าลิขิต มีอนุภรรยา แต่แต่ละคนใช้ชีวิตราวกับขันที งดแตะต้องมือเล็ก ๆ เมื่อถึงบทสรุปก็ยังไม่ร่วมห้องหอ
สอง
ระหว่างที่พวกเขาเหินเวหา ล้วนต้องเหยียบกู้ม่อหร่านสักทีหนึ่งอย่างแรง
บางคนแย่งสตรีที่เขาเคยหลับนอนด้วย บางคนทำลายกิจการค้าของเขา บางคนตัดเส้นทางราชการของเขา บางคนตบหน้าเขา
ห้าล้านตัวอักษร บุตรแห่งสวรรค์สิบสองคนผลัดเวียนมา
หนึ่งคนเหยียบราวสี่แสนตัวอักษร จัดการเรียบเรียงอย่างแจ่มแจ้ง
กู้ม่อหร่านเอนหลังพิง มองเพดาน: “นี่ข้าเป็นองค์ชายหรือนี่?”
“ข้าคือหินรองเท้าสาธารณะต่างหาก”
ระบบเด้งหน้าต่างใหม่
【ภาพรวมชะตาฟ้า】
แท่งทองสิบสองแท่งเรียงเป็นแถว
เยี่ยชิงอวิ๋นลำดับแรกสว่างจ้าจนแสบตา
ใต้แท่งทองที่ต่ำที่สุดยังมีเส้นสีเทาพาดติดขอบ
【กู้ม่อหร่าน】
กู้ม่อหร่านจ้องเส้นนั้น
“เจ้าวาดข้าเป็นไส้เดือนดิน กลัวข้ามองไม่เห็นสถานการณ์หรือ? นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว”
ระบบเด้งคำอธิบาย
【ชะตาฟ้าของบุตรแห่งสวรรค์ ผูกพันลึกซึ้งกับสตรีงามฟ้าลิขิต】
【สตรีงามรู้สึกลึกซึ้งเท่าใด ชะตาฟ้าทวีกำลังแรงเท่านั้น】
【เมื่อสตรีงามมอบใจภักดิ์โดยสมบูรณ์ บุตรแห่งสวรรค์เข้าสู่สภาวะเปิดชะตาฟ้าเต็มกำลัง】
【หากสูญเสียจุดยึดสตรีงาม บุตรแห่งสวรรค์คงไว้เพียงชะตาฟ้าขั้นพื้นฐาน】
กู้ม่อหร่านอ่านสองสามบรรทัดนี้จบ นิ้วหยุดตรงขอบโต๊ะ
“เช่นนั้นพวกเขาอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตลอดทาง ก็ไม่ใช่ด้วยตัวเองทั้งหมด”
“แต่ต้องพึ่งพาสตรีมาเสริมชีวิตตนเอง”
“พูดตามตรง ก็คือพึ่งพาสตรีเลี้ยงดูจนบรรลุชะตาฟ้ากระมัง”
ด้านล่างหน้าต่างเด้งตัวอักษรสีเทา
【ข้อมูลชาติกำเนิดเจ้าบ้าน ร่องรอยผิดปกติ ต้องใช้เบาะแสเพิ่มปลดล็อก】
กู้ม่อหร่านเหลือบตาขึ้น
“ชาติกำเนิดของข้า?”
เขายื่นมือกดเปิด
【เบาะแสไม่เพียงพอ】
กู้ม่อหร่านเก็บมือ น้ำเสียงทุ้มลง
“เสด็จพ่อรักข้า เสด็จแม่รักข้า พระพันปีก็เอ็นดูข้า”
“พื้นเพเช่นนี้ยังถูกเขียนให้โดนห้าม้าฉีกร่างสังเวย”
“ดูท่าปัญหาจะไม่ใช่แค่ที่ตัวข้า”
เขาลากหน้าต่างกลับมาที่เส้นเวลาลำดับแรก
【เยี่ยชิงอวิ๋นคาดว่าจะถึงเมืองหลวงภายในสามสิบวัน】
【เหตุการณ์สำคัญ งานถอนหมั้น สะเทือนทั้งที่ชุมนุม】
【ซูเหยากับเยี่ยชิงอวิ๋นเชื่อมโยงชะตาฟ้าครั้งแรก】
กู้ม่อหร่านมองอักษรซูเหยาสองคำ
เศษความทรงจำเมื่อคืนวานเลื่อนผ่านสมอง
กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้
จอกสุราคว่ำ
ดวงตาแดงก่ำยามที่นางฟื้น
แล้วก็เสียงที่นางเอื้อนเอ่ยชื่อกู้ม่อหร่านสามคำเมื่อครั้งนั้น ระงับโทสะในน้ำเสียงไว้
กู้ม่อหร่านยกมือกดหางคิ้ว
ระบบเด้งข้อความเตือน
【ต้องการตรวจดูแฟ้มหมายสตรีงามซูเหยาหรือไม่】
【ใช่】
【ไม่ใช่】
กู้ม่อหร่านกดใช่
ภาพของซูเหยาลอยเด่น
คิ้วตาเย็นชิด อาภรณ์เรียบสะอาด เพียงแค่อยู่ที่นั่นกลับแผ่ความรู้สึกห่างเหิน
【ชื่อ ซูเหยา】
【ฐานะ บุตรีสายตรงจวนอัครมหาเสนาบดี】
【บุตรแห่งสวรรค์ที่คู่กัน เยี่ยชิงอวิ๋น】
【ระดับผูกพันชะตาฟ้า ระดับ SSS จุดยึดหลัก】
【ค่าความรู้สึกดีต่อเจ้าบ้านปัจจุบัน -47 รังเกียจ】
【ค่าความรู้สึกดีต่อเยี่ยชิงอวิ๋นปัจจุบัน 0 มิเคยพบหน้า】
กู้ม่อหร่านจ้องเลขติดลบสี่สิบเจ็ด มุมปากโค้งยก
ไม่ใช่ความทะเล้น ไม่ใช่ความยียวน
มันคือรอยยิ้มเยี่ยงนั้นหลังจากคำนวณสำเร็จ
"เยี่ยชิงอวิ๋นต้องอีกสามสิบวันกว่าจะถึงนครหลวง"
"ซูเหยาตอนนี้ยังไม่เคยพบเขา"
"ค่าความรู้สึกดีของนางต่อเขาเป็นศูนย์"
"แต่ค่าความรู้สึกดีของนางต่อข้าเป็นติดลบสี่สิบเจ็ด"
"นี่อธิบายอะไรได้?"
"อธิบายว่าในใจนางตอนนี้ล้วนเป็นข้า"
"ถึงแม้ทั้งหมดเป็นความแค้น"
"แต่ความแค้นก็คือการใส่ใจรูปแบบหนึ่ง"
หน้าต่างสงบนิ่ง
กู้ม่อหร่านเงยหน้า มองไปยังประตูห้องหนังสือที่ปิดสนิท
หยิบพู่กันขึ้น เขียนอักษร 'ซูเหยา' สองคำบนกระดาษ
ปลายพู่กันจรดลงบนกระดาษสา ระบบก็เด้งข้อความเตือนสุดท้าย
【คำเตือน: ค่าชะตาฟ้าปัจจุบันของเจ้าบ้านอยู่ต่ำสุดในตำรา การปะทะซึ่งหน้ากับบุตรแห่งสวรรค์ใด ๆ ล้วนจะกระตุ้นผล 'กดทับชะตาฟ้า'】
【แนะนำเจ้าบ้านใช้แผนถอยหลบ】