เสียงกีบม้าเหล็กกล้าต้าเหยี่ยนกระทืบแผ่นศิลาเขียวแห่งพระราชวังเฮอันเกียวจนแตกละเอียด
จักรพรรดิทาคาชิทรุดนั่งอยู่บนบันไดหน้าตำหนักไท่จี๋ กุมอกไว้พลางคิดจะเรียกองครักษ์ราชวงศ์ที่อยู่เบื้องหลังให้สู้ตาย
มู่หรงเสวี่ยตบสีข้างม้าแล้วพุ่งทะยานเข้าไปทันที
ทวนยาวพู่แดงในมือกวาดฟาดออกไป ปัดองครักษ์ที่ชักดาบออกมานับสิบคนกระเด็นไปต่อหน้าต่อตา จากนั้นปลายทวนตวัดขึ้น ตัดเอ็นขาทั้งสองข้างของจักรพรรดิทาคาชิขาดสะบั้น
“อ๊าก!”
จักรพรรดิทาคาชิร้องโหยหวน ร่างกลิ้งตกลงบนบันได กอดขาที่เลือดไหลพลางดิ้นทุรนทุราย
กู้ม่อหร่านพลิกตัวลงจากหลังม้า ประคองเอวบางของเสิ่นหลิงเอ๋อร์เดินขึ้นบันได
เพราะเมื่อครู่นางควบม้าบุกฝ่ากองทัพ
เกราะอ่อนเกล็ดเงินของมู่หรงเสวี่ยจึงคลายออกเล็กน้อย คอเสื้อแย้มเผยให้เห็นเนินอกที่กระเพื่อมขึ้นลง ชวนให้ผู้พบเห็นใจร้อนรุ่ม
กู้ม่อหร่านตบสะโพกงอนงามใต้เกราะอ่อนของนาง ก่อนหันไปยัดกระบี่วิเศษ “ติ้งไห่” ในมือตนใส่ฝ่ามือของคิมซอนอาที่อยู่ข้างกาย
“ไปเถิด ตัดหัวไอ้เฒ่านี่เสีย สมบัติประจำแคว้นกับธงศึกที่โครยอของพวกเจ้าถูกชิงไป ล้วนอยู่ในตำหนักใหญ่ด้านหลังเขา”
คิมซอนอากำกระบี่ติ้งไห่แน่น มองดวงตาของกู้ม่อหร่าน ดวงตาแดงก่ำก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
นางหันไปหยุดตรงหน้าจักรพรรดิทาคาชิ ฟังอีกฝ่ายร่ำไห้ขอชีวิตจนน้ำตาน้ำมูกไหล แต่ไม่เอ่ยคำไร้สาระแม้ครึ่งคำ ยกกระบี่ขึ้นด้วยสองมือ โคจรพลังปราณแกร่งกล้าพยัคฆ์ขาวที่บรรลุขั้นสมบูรณ์ แล้วฟันลงฉับ!
ฉัวะ!
ศีรษะจักรพรรดิทาคาชิกลิ้งลงจากบันได คิมซอนอาถือกระบี่หยดเลือดพุ่งเข้าไปในตำหนักใหญ่ กระชากธงศึกพยัคฆ์ขาวแห่งราชวงศ์โครยอที่แขวนอยู่บนคานขวางลงมา กอดไว้แนบอกแล้วร่ำไห้จนสะอึกสะอื้น