ของที่มีอยู่ทั่วทุกมุมโลกแบบนี้ ยังต้องใช้เงินซื้อด้วยเหรอ? ขุดเอาตามใจไม่ใช่ก็ได้แล้วหรือ?
จี้หงกล่าวว่า “เอาเป็นว่าพวกเธอรีบขุดกันเถอะ ขุดแล้วเดี๋ยวก็มีคนมารับซื้อเอง”
คนกลุ่มนี้เชื่อฟังคำพูดของจี้หงมาโดยตลอด แม้จะสงสัยกันเต็มอก แต่ไม่ว่าหญิงหรือชาย เด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างก็ลากกระสอบปุ๋ยมาเริ่มขุดหน่อไม้ทั่วบริเวณ
“พี่เสี่ยวมู่ ป้าหงให้พวกเราขุดของพวกนี้ไปทำอะไรเหรอ?” เด็กหญิงตัวมอมแมมคนหนึ่งในกลุ่มถามอย่างสงสัย พลางแคะหน่อไม้ไปด้วย ดวงตาเบิกกว้าง
“ไม่รู้เหมือนกัน” หลินเสี่ยวมู่ดึงกระสอบแล้วหมอบอยู่กับพื้นจนตัวเปื้อนโคลนไปหมด แต่ก็ยังขยันขันแข็งทำงาน “ป้าหงให้ขุด พวกเราก็ขุดตามที่เธอบอก”
เขาประคองหน่อไม้ใหญ่ต้นหนึ่งขึ้นมาด้วยสองมือ แล้วมองมันอย่างตั้งใจ “ถ้ากินได้ก็ดีสิ หิวจะแย่แล้ว”
วันนี้เขามากับป้าหงเพื่อเอาของมาแลกข้าวเชียวนะ แต่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
ท้องว่างเปล่า
เด็กหญิงชื่อเสี่ยวชี เธอมองหลินเสี่ยวมู่แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ป้าหงเหมือนบอกว่าของพวกนี้เอาไปแลกเงินได้ ให้พวกเราขุดมาแลกเงินไง”
หลินเสี่ยวมู่กะพริบตา “ไม่น่าใช่มั้ง? ของพวกนี้มีพิษทั้งนั้น จะเอาไปแลกเงินได้ยังไง?”
เสี่ยวชีส่ายหน้า เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน บางครั้งคำพูดของผู้ใหญ่ก็ฟังไม่รู้เรื่อง
เจียงเหยียนกับหลินอั้นก็กำลังเก็บขยะอยู่เช่นกัน
“พี่หลิน ทำไมมีคนมาเก็บขยะเหมือนพวกเราด้วยล่ะ?” เจียงเหยียนมองคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล “พวกนั้นเป็นใครกัน?”
หลินอั้นมองไปแวบหนึ่ง “คนจากตรอกมืด เมื่อวานพี่สาวเธอบอกว่าจะให้คนจากตรอกมืดมาเก็บขยะด้วย คงเอาข่าวไปบอกพวกเขาแล้วล่ะ”