อาหารแพงก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าทำเกษตรแล้วจะหาเงินได้ง่าย ๆ
ฟาร์มที่ทำกำไรได้ล้วนบริหารจัดการเป็นระบบขนาดใหญ่ อีกทั้งต้องเจอช่วงที่ฝนตกไม่มาก ผลผลิตถึงจะสูงและพอมีกำไร หากเจอช่วงฝนชุก ต่อให้เป็นฟาร์มใหญ่แบบฟาร์มตงหยางก็ทำได้แค่ประคองทุนไว้ไม่ให้ขาดทุน
เพราะอย่างนั้น เจ้าของฟาร์มถึงกดราคาขายให้พ่อค้าแม่ค้าผักอย่างเข้มงวด ไม่มีใครอยากขาดทุนกันทั้งนั้น
จ้าวหย่งเซียงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผักที่เจียงถังเอาไปขายในตลาดสินค้าเกษตรเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็คงไม่ใช่ผักที่เจียงหลี่ปลูกสินะ”
เจียงหลี่เพิ่งออกไปได้ไม่นาน ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ
เฉินจี้ฉีพยักหน้า “เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เจียงหลี่จะปลูกได้ เจียงถังคงรับหน้าที่ขายของให้คนอื่น เธอก็เป็นแค่พ่อค้าผัก ได้กำไรจากส่วนต่างเท่านั้น แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอหาช่องทางมาได้ก็ถือว่ามีความสามารถอยู่บ้าง”
“สรุปแล้ว วันหลังฉันไปดูเขตเพาะปลูกก็รู้เอง ถึงตอนนั้นเห็นชัดแน่ว่าเจียงหลี่ปลูกอะไรไว้ในแปลง”
“……”
“ฟักทองที่คุณสั่งมาส่งแล้ว”
เจียงหลี่เคาะประตูบ้านหลังหนึ่ง
วันนี้เธอมาส่งของ จูชุ่ยฮวาก็ตามมาด้วย มันเดินตามติดอยู่ข้างขาเจียงหลี่อย่างว่าง่าย
ประตูเปิดออก คนที่มาเปิดเป็นหญิงวัยกลางคน เธอจ่ายเงิน 3,045 แต้มอย่างคล่องแคล่ว
“นี่ออเดอร์ที่สาม ออเดอร์ที่สี่ก็อยู่เขต 1 เหมือนกัน”
กลับขึ้นรถแล้ว หลินอั้นยกฟักทองขึ้นรถ ส่วนเจียงหลี่ตรวจสอบที่อยู่ จูชุ่ยฮวาเดินตามพวกเธอไม่ห่าง ทั้งสองคนกับหมูอีกหนึ่งตัววิ่งวุ่นกันตลอดช่วงเช้า ส่งฟักทองถึงบ้านลูกค้าไป 13 ลูก