ชิวเหมยเอ่ยว่า “พี่เฉิน ดูสิ ที่แผงของพี่เจียงถังน่าจะวางมันฝรั่งไว้ แล้วถั่วสีเขียวนั่นคืออะไรเหรอ?”
เฉินจี้ฉีตอบว่า “ถั่วลันเตา”
เฉินจี้ฉีกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ เขาไม่ได้กินถั่วลันเตามานานแค่ไหนแล้วนะ?
หลังเกิดภัยพิบัติ พืชผลหลายชนิดที่พบเห็นได้ทั่วไปก่อนวันสิ้นโลกก็หาซื้อไม่ได้อีกแล้ว เพราะพืชจำนวนมากมีพันธุกรรมพิเศษ ภายใต้อิทธิพลของธาตุประหลาด พวกมันกลายพันธุ์ไปทั้งหมด 100% จนถึงขั้น “สูญพันธุ์”
พืชที่กลายพันธุ์ไปแล้วก็ไม่เหลือเมล็ดที่ใช้เพาะปลูกได้อีก เมล็ดของพวกมันมีพิษตั้งแต่ระยะเริ่มต้น จึงเพาะปลูกไม่ได้ และสิ่งที่งอกออกมาก็ล้วนมีพิษ 100%
ฐานกลางมีพิพิธภัณฑ์จัดแสดงตัวอย่างพืช ภายในรวบรวมตัวอย่างพืชผล 128 ชนิดที่สูญพันธุ์ไปหลังเกิดภัยพิบัติ ล้วนเป็นผักผลไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไปก่อนวันสิ้นโลก แต่ตอนนี้กลับหายสาบสูญไปหมดแล้ว หนึ่งในนั้นมี “ถั่วลันเตา” รวมอยู่ด้วย
เฉินจี้ฉีเพิ่งเคยเห็นถั่วลันเตาวางขายในตลาดเป็นครั้งแรก เขานึกไม่ออกว่าถั่วลันเตาของเจียงถังมาจากไหน หรือสถานีวิจัยการเกษตรมีผลงานวิจัยใหม่อะไรแล้ว? ถึงกับเพาะเมล็ดพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วออกมาได้เลยหรือ?
เป็นไปตามคาด ผู้คนจำนวนมากกำลังพูดถึงถั่วลันเตาบนแผงของเจียงถัง
“เถ้าแก่ ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? นี่ถั่วลันเตาเหรอ?” มีคนชี้ไปยังฝักสีเขียวสดบนแผงด้วยความประหลาดใจ ถึงกับสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไป
เจียงถังตอบว่า “นี่แหละถั่วลันเตา พวกคุณน่าจะเคยกินกันก่อนวันสิ้นโลก”
มีคนพูดว่า “แต่หลังเกิดภัยพิบัติ พวกเราก็ไม่ได้กินถั่วลันเตาอีกเลย! แทบลืมไปแล้วว่ารสชาติเป็นยังไง”