สิ่งมีชีวิตข้างในดูเหมือนจะรู้ตัว จึงหันมามองทางนี้
หลินอั้นรีบหดหัวกลับไป แนบตัวชิดผนังถ้ำ ลมหายใจก็ผ่อนให้เบาลง
“เห็นอะไรเหรอ?” เจียงหลี่ถามเสียงเบา
หลินอั้นตอบว่า “มีลิงป่ากลายพันธุ์อยู่ฝูงหนึ่ง”
ลิงป่ากลายพันธุ์พวกนั้นยังมีลักษณะคล้ายมนุษย์ ยืนสองขา ขนยาวสีน้ำตาลเข้มขึ้นเต็มตัว สูงถึงสองเมตร มองเผิน ๆ คล้ายมนุษย์ป่าอย่างยิ่ง
ภาพนั้นชวนขนลุกอยู่ไม่น้อย
ลิงกลายพันธุ์ยี่สิบกว่าตัวกระจายกันยืนอยู่ตามมุมต่าง ๆ ขนยาวลากพื้น ปากยื่นฟันเขี้ยวแหลม พวกมันส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพูดคุยกันด้วยภาษาของตัวเองพลางกินกล้วยกลายพันธุ์ไปด้วย
แค่นึกถึงภาพนั้นก็ชวนให้หนังศีรษะชา หลินอั้นเหงื่อแตกพลั่ก
เธอดึงเจียงหลี่ให้หันหลัง เดินไปทางปากถ้ำ “ไปกันเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะอยู่ได้ ถ้าลิงกลายพันธุ์พวกนั้นเจอเข้า เราคงถูกขังอยู่ในนี้แน่”
เจียงหลี่ถูกหลินอั้นจูงมาตลอดทาง จนกลับถึงจุดที่ตกลงมาในตอนแรก
โชคดีที่ลิงป่ากลายพันธุ์พวกนั้นไม่ได้ตามมา
หลินอั้นมองหาเครื่องมือที่จะช่วยให้พวกเธอปีนขึ้นไปได้ ส่วนเจียงหลี่ลูบไล้ผนังหิน คำนวณจุดเหยียบให้ดี ก่อนเหยียบหินที่ยื่นออกมาแล้วค่อย ๆ ไต่ขึ้นไป พอเหลือระยะห่างจากปากถ้ำอีกช่วงหนึ่ง เจียงหลี่ก็กลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิ แล้วพลิกตัวกระโดดขึ้นไปได้ในคราวเดียว
หลินอั้นยังคงหาเครื่องมืออยู่ พอหันกลับมาอีกที เจียงหลี่ก็ขึ้นไปแล้ว