“นี่อะไร? ฉันไม่เซ็น!”
เฉินซิ่วเอ๋ออ่านเนื้อหาในข้อตกลงแล้วหันหน้าหนีทันที
“เพิกถอนสถานะหมายความว่ายังไง? ทำไมต้องเพิกถอนสถานะของฉันด้วย? ตัวเองมีความสามารถก็ห้ามคนอื่นพูดเลยหรือไง? ทำไมล่ะ?”
เฉินซิ่วเอ๋อกำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะกลับเขตปลอดภัยไปหาน้องชายที่บ้านเดิม เพื่อหารือเรื่องให้เจียงหลี่แต่งกับเฉินต้าเหลียนอยู่แท้ ๆ แต่จู่ ๆ กลับมีคนมาบอกว่าเธอห้ามเปิดเผยเรื่องนี้
แบบนี้จะได้ยังไง?
ลู่หมิงเจวี๋ยมองเธออย่างเคร่งขรึม “ทุกคนในเขตเพาะปลูกบีต้องเซ็นข้อตกลงฉบับนี้! คุณจะไม่เซ็นก็ได้ แต่ก็ต้องรู้ให้ชัดว่าการไม่เซ็นจะมีผลตามมายังไง”
ลู่หมิงเจวี๋ยเตือนเธอว่า “อย่าลืมว่าตอนนี้พวกคุณยังมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขได้ เพราะฐานที่มั่นคอยปกป้อง! ไม่ว่าจะเป็นเขตปลอดภัยหรือเขตเพาะปลูก ก็ล้วนอยู่ในเขตปกครองของฐานที่เก้า เว้นเสียแต่พวกคุณจะสมัครใจสละสถานะผู้รอดชีวิตของฐานที่เก้า และสละทุกอย่างที่มีที่นี่ ทั้งบ้านและที่ดิน!”
เฉินซิ่วเอ๋อเชิดคอขึ้น ยังคงดื้อดึง “ถ้าฉันไม่เซ็น แล้วคุณจะทำอะไรได้?”
เธอกำลังหยั่งเชิงขีดจำกัดของลู่หมิงเจวี๋ย
ลู่หมิงเจวี๋ยกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่วินาทีนี้คุณก็ออกไปจากที่นี่ได้เลย ข้อมูลประจำตัวของคุณจะถูกลบออกจากฐานที่เก้าทันที คุณจะขึ้นรถโดยสารของฐานที่เก้าไม่ได้ ผ่านด่านกำแพงสูงไม่ได้ และกลับเข้าเขตเพาะปลูกไม่ได้อีก แม้แต่คะแนนในบัตรสะสมคะแนนของคุณก็จะถูกยึด คุณจะกลายเป็นผู้ลี้ภัย รอวันถูกสัตว์กลายพันธุ์ในเขตนอกเมืองกินได้ทุกเมื่อ!”