เจียงหลี่ถามว่า “เคยกินถั่วลันเตาทอดกรอบไหม?”
มันคือถั่วลันเตาสีเขียวที่ขายเป็นถุงเล็ก ๆ ก่อนวันสิ้นโลก กินแล้วกรอบดังกรุบ ๆ
หลินอั้นจำได้แม่น นั่นไม่ใช่ขนมกินเล่นที่ได้รับความนิยมมากหรอกหรือ?
ดวงตาของเธอเป็นประกาย “เธอจะทำแบบนั้นเหรอ?”
เจียงหลี่พยักหน้า “พอดีปลูกถั่วลันเตาได้แล้ว ฉันคิดอยากทำขนมกินเล่นมานานแล้ว”
ทอดพร้อมกระเทียม จะได้กลิ่นหอมเข้มข้นของถั่วลันเตาคลุกกระเทียม
เจียงหลี่ทอดถั่วลันเตาไป พลางใช้ทัพพีด้ามยาวคนในหม้อใบใหญ่ไป กลิ่นหอมของถั่วลันเตาทอดอบอวลไปทั่วห้อง แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกว่าต้องกรอบอร่อยแน่ ๆ
ผิวถั่วลันเตาบางเม็ดถูกลวกจนมีลายด่างสีน้ำตาลสลับเหลือง คล้ายหนังเสือ ดูกรอบยิ่งขึ้นไปอีก
ทอดประมาณ 10 นาที เจียงหลี่ก็ตักถั่วขึ้นมาพักให้สะเด็ดน้ำมัน จากนั้นโรยเกลือป่นแล้วนำไปผัดซ้ำอีกครั้ง
เพียงเท่านี้ ถั่วลันเตาทอดกรอบหอม ๆ หนึ่งกะละมังก็เสร็จแล้ว!
“ลองชิมดู!” เจียงหลี่บอกหลินอั้นกับเจียงเหยียน
ทั้งสองหยิบขึ้นมาคนละเม็ดแล้วใส่ปาก พอกัดก็มีเสียง “กรุบ” ดังขึ้น ทั้งกรอบ ทั้งเค็ม ทั้งหอม
ยิ่งเคี้ยวยิ่งหยุดไม่ได้
“อร่อยจัง!”
เจียงหลี่หยิบเข้าปากหนึ่งเม็ด เคี้ยวแล้วกรอบสุด ๆ
ทั้งสามคนยืนล้อมกะละมังถั่วลันเตาทอด คนละเม็ดสองเม็ด เคี้ยวกันอยู่นานครึ่งชั่วโมงจนเมื่อยกราม
“ไม่ไหวแล้ว กินต่อเดี๋ยวหมดพอดี”
เจียงหลี่ยังคิดจะเก็บขนมไว้กินเองบ้าง
เธอยกกะละมังไม้ขึ้น ไม่ให้หลินอั้นกับเจียงเหยียนกินต่อ
หลินอั้นยังติดใจรสชาติ อยากกินอีกอยู่เลย!