เจียงหลี่ลูบลูกหมูอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียก
“มีใครอยู่ไหม?”
มีคนมาแล้ว
เจียงถังมองไป เหมือนจะเป็นป้าข้างบ้านที่ชื่อหลี่หลานหรือเปล่านะ?
หลี่หลานเดินเข้ามา พอเห็นเจียงถังก็เผลอยิ้มกว้าง หญิงงามมองแล้วชื่นตาชื่นใจ แค่มองก็อารมณ์ดีขึ้นแล้ว
สาวบ้านเจียงสองคนนี้สวยกันคนละแบบ แต่ละคนก็มีเสน่ห์เป็นของตัวเอง
“ป้าหลี่” เจียงถังทักทายด้วยรอยยิ้ม
หลี่หลานถามว่า “ได้ยินว่าที่นี่มีข้าวขายใช่ไหม?”
เธอเดินมาดูที่รถเข็นขายของ “โอ้! ยังมีน้ำเต้าหู้ด้วยเหรอ? แก้วละแค่ 10 แต้มเอง?”
“ใช่ค่ะ รับสักแก้วไหม?”
หลี่หลานพยักหน้า “เอาแก้วหนึ่ง... ไม่สิ เอาสี่แก้วเลย! ที่บ้านฉันมีสี่คน ไม่ได้ดื่มน้ำเต้าหู้มานานแล้ว ที่สำคัญคือถั่วเหลืองยังปลูกไม่ขึ้น ไม่อย่างนั้นคงเอามาบดดื่มเองแล้ว”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันบดให้สด ๆ เลย”
หลี่หลานว่า “ฉันขอดูข้าวก่อน”
สายตาเลื่อนไปหยุดที่ข้าวสองกระสอบ พอมองดูก็เห็นว่าข้าวเมล็ดยาวอวบกว่าข้าวทั่วไปมาก เมล็ดเรียงชัดเจน กลิ่นหอมข้าวเข้มข้น
“ข้าวพันธุ์อะไรเหรอ? ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ดูน่ากินมาก”
เจียงถังตอบว่า “ข้าวคุณภาพดีที่เสี่ยวหลี่ปลูกเองค่ะ ถ้าคุณเคยกินมันฝรั่งที่เธอปลูกก็จะรู้ ของที่เธอปลูกดูแตกต่างจากของคนอื่นตั้งแต่แรกเห็นเลย”
หลี่หลานยิ้ม “จริงด้วย”
ได้ยินว่าพลังพิเศษสายพฤกษ์อะไรนั่นช่วยหล่อเลี้ยงพืชได้ ของที่ปลูกออกมาก็น่าจะดีมาก
“งั้นฉันก็ได้กำไรสิ? จ่ายแต้มเท่ากัน แต่ได้ข้าวดีกว่าเดิม”
เจียงถังถาม “จะเอากี่ชั่งคะ?”
“20 ชั่ง”
เจียงหลี่ให้หลี่หลานไปหยิบข้าวกับเจียงหลี่ที่ร้าน