เจียงถังไม่รู้ว่าเจียงหลี่วางแผนไว้ไกลเพียงใด สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้ได้อยู่ในห้องพักพิงระดับบี มีมันฝรั่งกินทุกวัน แถมยังหาแต้มได้ ชีวิตก็ดีกว่าผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ในเขตปลอดภัยมากแล้ว
เธอเป็นคนรู้จักพอใจในสิ่งที่มี หากชีวิตเป็นแบบนี้ได้ตลอดไปก็นับว่าเพียงพอแล้ว
สองพี่น้องคุยกันไม่กี่คำก่อนวางสาย เจียงถังผัดกับข้าวสองอย่าง แล้วกินไปดูละครน้ำเน่าก่อนวันสิ้นโลกไปด้วย ยิ่งดูก็ยิ่งติดงอมแงม...
“คุณเจียง!”
เพิ่งกินข้าวเสร็จ เจียงหลี่ก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านนอกบ้านพักปลอดภัย
เจียงหลี่ออกไปดู ก็เห็นหลิวชิงมาพร้อมกับเว่ยโจว
“มีอะไรเหรอ?” เจียงหลี่ถาม
หลิวชิงเล่าเรื่องที่เจ้าของร้านอาหารบอกว่าจะรับซื้อของจากเธอในวันนี้ให้เจียงหลี่ฟัง
เจียงหลี่พยักหน้าเมื่อได้ฟัง “ได้ ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวจะปลูกมันฝรั่งเพิ่มอีกหน่อย”
พอดีว่าพรุ่งนี้ยังไม่รู้จะปลูกอะไร มันฝรั่งฝังอยู่ในดิน นกจิกกินไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็ปลูกมันฝรั่งเพิ่ม ปลูกข้าวไปด้วย
อีกอย่าง วันนี้เธอฝากหลินอั้นไปซื้อเมล็ดมันเทศมาจากร้านขายเมล็ดพันธุ์ในเขตปลอดภัยไม่น้อย พรุ่งนี้จะปลูกพร้อมกันด้วย
ก่อนกลับ หลิวชิงยื่นองุ่นถุงเล็กให้เธอ เป็นองุ่นสีม่วง ฉ่ำน้ำดูสดใส
แค่มองก็รู้ว่าน่าอร่อยมาก
“คุณเจียง วันนี้ฉันหาแต้มได้เยอะเลยเห็นว่าร้านผลไม้นำเข้ามีองุ่นขาย ดูน่าอร่อยก็เลยซื้อมาให้คุณนิดหน่อย”
หลิวชิงไม่รู้ว่าควรขอบคุณเจียงหลี่อย่างไรดี เจียงหลี่มอบโอกาสหาเงินให้เธอ เปลี่ยนชีวิตของเธอไปทั้งหมด เธอจึงอยากซื้อของที่ปกติหาซื้อไม่ได้มาให้เจียงหลี่ลองชิม