“แม่ เว่ยเสี่ยวหานอยากดื่มชาน้ำแข็งองุ่น” เว่ยโจวเดินออกมาจากห้องแล้วบอกหลิวชิง
เว่ยเสี่ยวหานเห็นรูปชาน้ำแข็งองุ่นที่พี่สาวเจียงส่งมาในกลุ่ม ดูน่าดื่มมาก
หลิวชิงครุ่นคิด ตอนนี้พวกเธอไม่ได้ขัดสนเงินแล้ว ช่วงนี้หาแต้มได้ไม่น้อย ซื้อชาน้ำแข็งองุ่นให้เด็กสองคนคนละแก้วในราคา 28 แต้มก็ยังไหว อีกอย่าง ผลไม้เป็นของหายาก ทั้งปีอาจไม่ได้กินสักครั้ง ให้เด็กทั้งสองได้ลองชิมบ้างก็ไม่เป็นไร
หลิวชิงจึงโอนแต้มเข้าไปในนาฬิกาข้อมือของเว่ยโจว “อยากดื่มก็ไปซื้อ แล้วซื้อแป้งฟักทองกลับมากินด้วยสักหน่อย”
“ได้!”
เว่ยโจวพาเว่ยเสี่ยวหานไปฟาร์มข้างบ้านอย่างร่าเริง
พอเข้าฟาร์ม ก็เห็นถนนหินแกรนิตทอดยาวเข้าไปด้านใน ข้างทางมีเสาไฟฟ้าและสนามหญ้าที่ตัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อย
“ว้าว! ถนนนี่สร้างตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูดีมากเลย!”
เว่ยเสี่ยวหานเหยียบพื้นถนนที่แข็งแน่น “ถนนที่นี่เหมือนในเขตปลอดภัยเลย ไม่มีโคลนติดเท้าแล้ว”
เว่ยโจวเดินเข้ามาพลางมองไปรอบ ๆ “แต่ตอนนี้พี่สาวเจียงเพิ่งทำถนนแค่สองเส้น เส้นหนึ่งไปที่ร้าน อีกเส้นไปถึงรถเข็นขายเครื่องดื่มใต้ต้นแอปเปิล”
เว่ยโจวพาเว่ยเสี่ยวหานเดินไปตามทางเล็ก ๆ จนถึงรถเข็นขายเครื่องดื่ม ที่นั่นมีชาน้ำแข็งองุ่นกับแป้งฟักทองร้อน ๆ วางขาย
“พี่สาวเจียง ผมเอาชาน้ำแข็งองุ่นสองแก้ว แล้วก็แป้งฟักทองสี่ชิ้นครับ”
“ทั้งหมด 116 แต้ม”
เว่ยโจวจ่ายแต้ม
แม่บอกว่ายังต้องซื้อข้าวกลับไปด้วย ที่บ้านไม่มีข้าวแล้ว
หลังซื้อชาน้ำแข็งองุ่นกับแป้งฟักทองเสร็จ พวกเขาจึงไปซื้อข้าวสารที่ร้านผลิตผลทางการเกษตรต่อ
“พี่เจียงเหยียน ผมเอาข้าวหยาบ 10 ชั่งครับ”