หนึ่งหมู่แบ่งกันเกี่ยว 4 คน ใช้เวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมงก็เกี่ยวเสร็จ
ข้าวที่เกี่ยวแล้วถูกมัดเป็นฟ่อน ๆ วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ มองไปสุดสายตา ทุกฟ่อนเต็มไปด้วยเมล็ดข้าวอวบแน่น หนักอึ้ง ทั้งยาวทั้งใหญ่
เกี่ยวข้าวไปได้ครึ่งหนึ่ง ยังไม่ถึงบ่าย 3 โมง กลุ่มคนจากตรอกมืดก็รีบรุดมาถึง พร้อมหน่อไม้กลายพันธุ์อีกหลายกระสอบ
พอเดินเข้ามาก็เห็นภาพตรงหน้า
?
“ทำไมถึงเกี่ยวข้าวกันแล้วล่ะ?”
ชายชราผอมแห้งหน้าซีดเหลืองจ้องมองข้าวที่เกี่ยวแล้ว ซึ่งวางเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ในนา
“จำได้ว่าตอนเพิ่งมาถึง ข้าวยังไม่สุกเต็มที่เลยนี่!”
จี้หงแย้งว่า “ไม่ใช่สิ ตอนนี้มันควรเป็นช่วงดำนาไม่ใช่หรือ จะมาเกี่ยวข้าวตอนนี้ได้ยังไง?”
ทุกคนต่างทำหน้าเหวอ ราวกับเห็นผี
เจียงหลี่สังเกตเห็นพวกเขา จึงวางเคียวในมือลงแล้วเดินเข้าไปหา เหลือบมองหน่อไม้ในกระสอบของพวกเขา “เอาขยะมาขายหรือ?”
จี้หงพยักหน้า ก่อนถามย้ำอย่างไม่วางใจ “คุณยังรับซื้อขยะอยู่ไหม?”
“รับ”
เจียงหลี่ตอบตรง ๆ “เหมือนเมื่อกี้ พวกคุณไปจัดการที่เครื่องรีไซเคิลเองได้เลย”
เมื่อได้คำตอบแน่ชัด จี้หงก็พาคนอื่น ๆ เดินไป
พวกเขาโยนหน่อไม้กลายพันธุ์ลงไปทีละกระสอบ แล้วมันก็เปลี่ยนเป็นแต้ม เครื่องนั้นดูราวกับเป็นหลุมไร้ก้นบึ้ง ของที่โยนเข้าไปไม่รู้หายไปไหน แต่สุดท้ายก็หายวับไปจริง ๆ ส่วนแต้มในบัตรกลับเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน
มีคนสงสัยจนอดมองซ้ายมองขวาไม่ได้ “ใต้เครื่องนี่คงขุดเป็นโพรงไว้หรือเปล่า? ของที่โยนเข้าไปถูกลำเลียงลงไปข้างล่างหมดหรือเปล่า?”
จี้หงบอกว่า “จะถูกลำเลียงไปไหนก็ช่างเถอะ พวกเราขายขยะของเราให้สบายใจก็พอ”