“เสี่ยวซู่ ขุดหน่อไม้ได้เท่าไรแล้ว?”
เสี่ยวมู่เดินมาหาเสี่ยวซู่ โน้มศีรษะเล็ก ๆ เข้าไปมองในถุง แล้วพบว่าข้างในเต็มไปด้วยหน่อไม้กลายพันธุ์หัวใหญ่และอวบอ้วน
เสี่ยวซู่กะพริบตาใส่เสี่ยวมู่ “ของพวกนี้เอาไปแลกคะแนนได้จริงเหรอ?”
เสี่ยวมู่ตอบว่า “ได้สิ เมื่อเช้าฉันไม่ได้พาเธอไปดูเครื่องนั่นหรือไง? เครื่องนั่นกินหน่อไม้กลายพันธุ์ได้ แล้วยังให้เงินพวกเราด้วย”
เสี่ยวซู่ยังไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เห็นทุกคนกำลังขุดกันอยู่ เขาจึงขุดตามไปเรื่อย ๆ
“ไปหาป้าแดงกันเถอะ เอาพวกนี้ไปขายก่อน ไม่อย่างนั้นมีเยอะเกินไป เดี๋ยวจัดการไม่ทัน”
เสี่ยวซู่พยักหน้า “ได้”
ยังไม่ทันเที่ยง คนกลุ่มหนึ่งก็หอบหิ้ว ลากจูงหน่อไม้กองโต มุ่งหน้าไปยังฟาร์มของเจียงหลี่อย่างเชื่องช้า
โชคดีที่ช่วงนี้กลางวันแทบไม่มีฝนตก น้ำฝนที่ขังอยู่ตอนกลางคืนทำให้พื้นดินชื้นแฉะอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดินทาง
พอมาถึงฟาร์ม ทุกคนก็เดินตรงไปหาเครื่องจักรอย่างชำนาญ
“คะแนนเข้าบัญชี 125 คะแนน”
“คะแนนเข้าบัญชี 110 คะแนน”
“คะแนนเข้าบัญชี 220 คะแนน!”
“หา?”
“สองร้อยกว่าคะแนนเลยเหรอ? นายหาได้ตั้งเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?”
ชายวัยกลางคนคนนั้นยิ้มตอบ “โชคดีน่ะ เก็บหน่อไม้ใหญ่หนักหลายสิบชั่งมาได้ตั้งสองหน่อ!”
หน่อไม้ใหญ่สองหน่อหนักรวมกันกว่าหกสิบชั่ง แล้วยังขุดเองได้อีกแปดเก้าสิบชั่ง แบบนี้ก็ต้องได้เงินไปสองร้อยคะแนนอยู่แล้ว
โชคดีที่เขาเอารถเข็นคันเล็กมาด้วย ไม่อย่างนั้นหน่อไม้เยอะขนาดนี้คงลากไม่ไหวจริง ๆ
เฉินเย่เห็นคนกลุ่มใหญ่กลับมา ก็รีบวิ่งเข้าไปหา พอเห็นว่าพวกเขาได้รับคะแนนเข้าบัญชีจริง ๆ หัวใจก็ยิ่งนอบน้อมต่อฟาร์มแห่งนี้