ไป๋อันอันไม่รู้จะบรรยายความสะเทือนใจที่เกิดจากภาพตรงหน้าได้อย่างไร
พื้นที่ราบขนาดใหญ่ถูกบุกเบิกแผ่ออกไปเบื้องหน้า แบ่งเป็นแปลงสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างเป็นระเบียบ
บางโซนเทฐานรากซีเมนต์สีเทาอ่อนแล้ว บางโซนยังกองหินกรวดและทรายไว้
เครื่องจักรกลก่อสร้างอย่างน้อยพันเครื่องกระจายตัวทำงานอยู่ทั่วบริเวณ โครงสร้างสายพานและใบมีดตักทอดเงาดำทึบใต้แสงแดดยามบ่าย
ไกลออกไปเห็นโครงเหล็กที่ประกอบเสร็จแล้วเรียงเป็นแถว เสาเข็มส่องประกายเงาโลหะหม่นกลางแสงแดด
แต่สิ่งนั้นยังไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เธอหยุดหายใจ
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจจริงๆ คือจำนวนคน
ทั่วหน้างานมีคนอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ทั้งไซต์ก่อสร้างราวกับเมืองที่กำลังดำเนินอยู่ ผู้คนทั้งหมดจดจ่อกับงานในมือของตน เกิดเป็นจังหวะที่ใหญ่โตและเป็นระเบียบ
ไป๋อันอันยืนอยู่นาน:“โครงการนี้...ใหญ่แค่ไหนกัน?”
“กำแพงคือแนวป้องกันแรก”ฟู่เสินพูด“พอโครงการระยะสองเสร็จ กำแพงทั้งหมดจะเชื่อมต่อเป็นแนวป้องกันวงแหวนสมบูรณ์ ความลึกในการป้องกันของฐานจะขยายเป็นสามเท่าของตอนนี้”เขาหยุดครู่หนึ่ง“ทั้งโครงการต้องใช้อีกประมาณครึ่งเดือนก็เสร็จ ตอนนั้นฐานจะรองรับคนได้อย่างน้อยเพิ่มเป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นคน”
ลมจากทิศทางหน้างานพัดมา นำกลิ่นคอนกรีต ดิน และเศษโลหะที่ถูกตัด
เสิ่นหานโจว:“โครงการขยายสามารถให้อาหารและแต้มตอบแทนอย่างมั่นคง คนส่วนใหญ่ทำงานที่หน้างานตอนกลางวัน เย็นกลับฐานพักผ่อน”
“ผู้รอดชีวิตกำลังหลั่งไหลเข้ามายังฐานอย่างไม่ขาดสาย”ฟู่เสินพูด“แต่ฐานต้องการพื้นที่เพียงพอจึงจะรับพวกเขาได้ ดังนั้นโครงการขยายจึงดำเนินมาตลอด ไม่เคยหยุด”