หลังจากก้าวออกจากประตูที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เสียงฝีเท้าของทั้งสามคนก็เบาลงเล็กน้อย
ไป๋อันอันพูดไม่ถูกว่าเธอรู้สึกอย่างไร เพียงแต่จู่ ๆ ก็เข้าใจเหตุผลที่ฟู่เสินเลือกที่จะอ้อมไปช่วยเหลือไม่ว่าจะอย่างไร แม้ต้องแลกกับอาการบาดเจ็บสาหัส
“คิดอะไรอยู่?” น้ำเสียงของเสิ่นหานโจวดังมาจากด้านข้าง
“ไม่มีอะไร” ไป๋อันอันตอบ “แค่คิดว่า การมีลูกในช่วงแบบนี้ มันลำบากมากเป็นพิเศษรึเปล่า?”
“ไม่เสมอไป” เสิ่นหานโจวเดินอยู่ทางซ้าย น้ำเสียงจริงจังกว่าเมื่อครู่ “ความยากลำบากกับความสามารถในการให้กำเนิดและเลี้ยงดูเป็นคนละเรื่องกัน ในหลายพันปีที่ผ่านมา มนุษย์ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตและสืบเผ่าพันธุ์ในสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้น อัตราการรอดของทารกขึ้นอยู่กับว่ามีนมและมีความอบอุ่นหรือไม่ สองอย่างนี้ ขอแค่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ก็แทบจะจัดการได้”
“แล้วถ้าแม่เองก็อยู่ไม่รอดล่ะ?”
“ก็ไม่มีทางเลือก วันสิ้นโลกก่อนหน้านี้ก็มีแม่ที่ไม่สามารถอยู่รอดได้เหมือนกัน แต่เด็กคนนี้เกิดในวันที่สองหลังจากเรือนจำถูกปิดล้อม แม่ยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ แสดงว่าร่างกายพื้นฐานแข็งแรงดี แถมแพทย์ประจำเรือนจำยังอยู่ ผู้คุมจางก็ยังรักษาความสงบเรียบร้อยพื้นฐานได้ ตราบใดที่รอบนอกไม่ถูกปิดล้อมครั้งใหญ่อีก เด็กคนนี้น่าจะรอดชีวิตได้สูง”
ไป๋อันอันพยักหน้า ไม่ถามต่ออีก
โลกใบนี้ยังคงหมุนไป
ไม่ใช่แค่ซอมบี้ แต่ยังมีมนุษย์