ออกจากสถาบันวิจัยมา พระอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดินแล้ว
ไป๋อันอันเดินอยู่กลางแถว พาวพาวถูกเสิ่นหานโจวอุ้มไว้ หลับไปแล้วบนบ่าของเขา หายใจสม่ำเสมอ หน้าเล็กๆ กดทับเสื้อคลุมของเขา เป็นรอยบุ๋มจางๆ
"ลู่ซี" เสิ่นหานโจวเอ่ยขึ้นกระทันหัน "วันนี้ผ่าสิ่งกลายพันธุ์ เจออะไรบ้างไหม"
"วันนี้ผ่าแค่ตัวพลังกายในห้างนั้น" ลู่ซีพูด "โครงสร้างสมองไม่ต่างจากซอมบี้ทั่วไปชัดเจน แต่การคงเหลือของกิจกรรมเซลล์ประสาทในก้านสมองและสมองน้อยสูงกว่าที่คาดไว้บ้าง"
เสิ่นหานโจว: "แล้วพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำของมันล่ะ"
"ตอนนี้คงอธิบายได้แค่ 'เศษความทรงจำของทหารที่หลงเหลือ'" ลู่ซีพูด "เราเทียบกับฐานข้อมูลของฐานแล้ว เขาเป็นหนึ่งในทหารยามที่ถูกส่งไปประจำที่นั่นจริงๆ การทำหน้าที่ลาดตระเวนเส้นทางประจำเป็นเวลานาน รูปแบบพฤติกรรมแบบนั้นฝังลึกอยู่ในกล้ามเนื้อและวงจรประสาทส่วนลึกแล้ว ต่อให้ไวรัสกัดกินการทำงานของสมองส่วนใหญ่ไป เส้นทางที่ถูกทำซ้ำเป็นพันเป็นหมื่นครั้งก็ยังคงถูกเก็บรักษาไว้"
เขาหยุดไปครู่ "พรุ่งนี้ผ่าตัวนำผู้บัญชาการ หวังว่าจะเจออะไรใหม่ โครงสร้างสมองของมันอาจต่างจากสิ่งกลายพันธุ์ทั่วไป เพราะพฤติกรรมของมันซับซ้อนกว่าตัวพลังกายมาก"
เสิ่นหานโจวพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก
ไป๋อันอันฟังอยู่ มีคำถามนึงในใจ คำพูดวนอยู่ที่ริมฝีปาก ในที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
ทุกคนกลับมาถึงเอ-01 พาวพาวตื่นแล้ว ขยี้ตา ไถลลงจากตัวเสิ่นหานโจว เดินเข้าห้องนั่งเล่นเอง ปีนขึ้นโซฟา กอดหมอนข้างแล้วหลับตาพักต่อ