ภายในตำหนักอุ่นตะวันออก นอกจากหรงซูแล้ว เมื่อเหล่ามามาและสาวใช้ได้ยินคำว่า “หนังสือบอกเลิกหมั้น” ต่างก็เงยหน้าขึ้นมองกันโดยมิได้นัดหมาย
ทุกคนล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ
เห็นดังนั้น หรงซูจึงค่อย ๆ ส่งคนใต้บังคับบัญชาออกไปจนหมด แล้วปิดประตูตำหนักตามไปด้วย
เหรินเฟิงเจวี๋ยรู้ว่าเรื่องนี้ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้แล้ว ถึงเวลาที่ควรได้ข้อสรุปเสียที
แต่เขาก็ยังหันไปมองเหรินเซวียน “ท่านพ่อ ท่านเห็นด้วยกับเรื่องนี้หรือไม่”
เหรินเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เมื่อคืนพ่อคิดอยู่ทั้งคืน รู้สึกว่าสิ่งที่เจ้าเคยพูดนั้นถูกต้อง การหมั้นหมายกันตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์เช่นนี้ ไม่เป็นธรรมจริง ๆ”
“ในเมื่อ...ในเมื่อซีม่อไม่อยากแต่งกับเจ้า พ่อก็ไม่มีอะไรจะพูด”
เหรินเฟิงเจวี๋ยรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ แต่ก็พูดไม่ออกว่ามีปัญหาตรงไหน
เขาหันไปมองสกุลหรงอีกครั้ง “ท่านแม่คิดอย่างไร”
สกุลหรงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “นิสัยของซีม่อตรงไปตรงมา แม่ชอบนางจากใจจริง แต่เรื่องการแต่งงาน บังคับใจกันไม่ได้ ดังนั้นแม่ก็ไม่มีอะไรจะพูดเช่นกัน”
“...”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เหรินเฟิงเจวี๋ยจึงรู้ว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง
ทั้งที่คำพูดเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยพูดมาก่อน บัดนี้กลับได้ยินจากปากพวกเขา
ที่แท้ มิใช่ว่าเหตุผลฟังไม่ขึ้น แต่เป็นเพราะ “ฟังไม่ขึ้น” สำหรับเขาเท่านั้น
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วมองเซี่ยซีม่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หนังสือบอกเลิกหมั้นฉบับนี้...”
“เขียนเสียตอนนี้เลย”
เซี่ยซีม่อลุกขึ้น หยิบพู่กัน หมึก และกระดาษที่ก่อนหน้านี้ให้หรงซูเตรียมไว้จากโต๊ะข้าง ๆ