“เจ้าคือใคร?!”
คำว่า “น้องซือเมิ่ง” เพียงคำเดียว ทำเอาซือเมิ่งตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง
นางจ้องเขม็งที่คนตรงหน้า ตอนแรกก็หวาดผวา แล้วก็กลายเป็นความคลางแคลงใจ
“เป็นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางเป็นนาง!”
คนส่วนใหญ่ในที่นั้นไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของนาง
มีเพียงเหรินเฟิงเจวี๋ยที่มองออกถึงพิรุธบางอย่าง
“หรือว่าจะเป็นการเข้าสิงอีกแล้ว?”
เขาพึมพำเบา ๆ
เหยียนเจิ้งชูที่อยู่ข้าง ๆ กลับร้อง “เอ๊ะ” ออกมา เหมือนกำลังแก้ตัวให้ตัวเอง “ไอหยินบนตัวเด็กสาวคนนี้ช่างหนาแน่นยิ่งนัก ข้าถึงได้มองไม่ออกชั่วครู่”
ทางด้านนั้น “เซี่ยซีม่อ” เดินมาถึงตรงหน้าซือเมิ่งแล้ว ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เหมือนทุกวันเอ่ยว่า “วันที่อยู่ในวัดชานเมือง ข้ากับเจ้าอยู่ในตำหนักพระพุทธรูป สิ่งที่เจ้าพูด ข้าได้ยินหมดแล้ว”
“เจ้าบอกว่า หวังว่าจะมีสักคน ไม่รังเกียจชาติกำเนิดและอดีตของเจ้า ยินดีแต่งเจ้าเข้าจวน อยู่เคียงคู่กันไปตราบชั่วกัลปาวสาน ไม่พรากจากกัน”
“เจ้าโหยหาความจริงใจ แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่า ‘ความจริงใจ’ นั้นไม่อาจบีบบังคับเอามาได้”
ซือเมิ่งชี้นางอย่างโกรธแค้น “ใครใช้ให้เจ้ามาสั่งสอนข้าที่นี่? ข้าจะทำอะไรก็เรื่องของข้า เกี่ยวอันใดกับเจ้า?”
“เจ้าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของข้าที่หอหงซิ่วโหลว…”
“เซี่ยซีม่อ” เผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ข้าถือเจ้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด ย่อมไม่อยากให้เจ้าหลงผิด”
ได้ยินดังนั้น ซือเมิ่งก็แค่นเสียงเย็นชาอย่างดูแคลน
“อย่ามาเสแสร้งที่นี่ หากเจ้าเป็นหยูเยียนจริง ย่อมไม่มีทางพูดเช่นนี้กับข้า!”
“ข้าเป็นคนฆ่านาง หากเจ้าเป็นนาง ตอนนี้ก็ควรลงมือฆ่าข้าเพื่อแก้แค้นสิ”