ภายในห้องเก็บสินค้าที่ปิดทึบบรรทุกสินค้ากองเต็มลำเรือ
เมื่อประตูห้องเปิดออก แสงอรุณสาดส่อง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย
รู้สึกว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้ เซี่ยซีม่ออยากจะลืมตา ทว่าร่างกายอิดโรยหนักอึ้ง ควบคุมไม่ได้ นางลองดูแล้ว แม้แต่เปลือกตาก็ยังยกไม่ขึ้น
สัมปชัญญะที่ล่องลอยแม้จะค่อยๆ คืนสู่ร่าง แต่น่าเสียดายที่ร่างนี้ขาดพลังหยาง ไฟวิญญาณไม่มั่นคง ส่งผลให้วิญญาณไม่อาจเข้าสิงร่างได้ชั่วคราว
ทว่าเมื่อเสียงฝีเท้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลับนำพาพลังหยางบริสุทธิ์กลิ่นอายหนึ่งมาด้วย
ดวงวิญญาณที่กระสับกระส่ายได้รับการหล่อเลี้ยง แขนขาทั่วร่างพลันรู้สึกถึงไออุ่น ในที่สุดจึงสงบลงชั่วคราว
เซี่ยซีม่อเบิกตาขึ้นด้วยความยากลำบาก กลับพบว่าข้างตัวมีเงาร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งยืนอยู่
ใบหน้าของผู้นั้น ในแสงย้อนที่ส่องมา มองไม่ชัดเจน แต่กลิ่นอายแห่งคุณธรรมบริสุทธิ์นั้น กลับทำให้วิญญาณเร่ร่อนในมุมมืดพากันหลบลี้หนีหายไปเอง
เขา... เป็นใครกัน?
......
เหรินเฟิงเจวี๋ยเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้
ในห้องสินค้าที่โชยกลิ่นสุราเข้มข้น หญิงสาวในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบนางหนึ่ง นอนอยู่กลางกองไหสุรา
ไม่รู้ว่าเมื่อคืนดื่มสุราไปมากเท่าใด ยามนี้ทั้งร่างยังคงเมาได้ที่ ต่ออันตรายรอบข้างก็ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
เขาชะงักเล็กน้อย มือสังหารในที่ลับก็เริ่มเคลื่อนไหว
ได้ยินเพียงเสียงชั้นวางของด้านหนึ่งสั่นสะเทือนรุนแรง ลักษณะใกล้จะพังทลาย ในเวลาคับขัน เขาจึงได้แต่ยื่นมือไปดึงหญิงสาวผู้นั้นขึ้นมาจากพื้น
เพียงออกแรงเล็กน้อย กระตุกเบาๆ ร่างกายที่ผอมบางนั้นก็ล้มลงมาในอ้อมแขนเบาหวิวราวขนนก